DRAY BOSMA

From the youngest city in the Netherlands.

Omdat op de doordeweekse dagen, ook op mijn vrije dagen, mijn wekker mobieltje sowieso op tijd afgaat, stond ik vanmorgen op mijn vrije dag al om kwart over zeven buiten de deur. Eindelijk was het dan zover: Twintig minuten achtereen hardlopen. Twintig minuten is (voor mij) ongeveer vier kilometer. Na veertien keer in vier-en-een-halve week te hebben geoefend, moest mocht ik vanmorgen dus aan één stuk rennen.

Rekening houdend met mijn ademhaling begon ik aan mijn uitdaging. Na ongeveer twee minuten rennen moest ik af en toe wel vaker via mijn mond ademhalen, anders was ik halverwege vast en zeker op een bruggetje in het park ingestort door het gebrek aan zuurstof. Halverwege de twintig minuten kreeg ik in mijn oor het compliment dat ik al halverwege was. Eerst dacht ik nog ‘Nu pas halverwege!?’, maar ik bedacht me ook meteen dat ik daarnet dus wel al 10 minuten achtereen had gerend. Goed bezig!

Het meest grappige van vanmorgen vond ik dat na een kwartier het hardlopen ineens makkelijker ging. Mijn benen droegen me met gemak en het ademhalen ging ineens als vanzelf! Heel verrassend (en aangenaam)! Dus toen ik na twintig minuten de mededeling kreeg om te stoppen en ik zag dat ik nog niet aan het einde van het bospad was, ben ik (een paar minuten) doorgegaan met hardlopen, zodat ik zeker wist dat ik de volle vier kilometer had gerend. Dat gaf echt een kick!

U mag reageren.

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: