DRAY BOSMA

It's just graffiti with punctuation.

Omdat op de doordeweekse dagen, ook op mijn vrije dagen, mijn wekker mobieltje sowieso op tijd afgaat, stond ik vanmorgen op mijn vrije dag al om kwart over zeven buiten de deur. Eindelijk was het dan zover: Twintig minuten achtereen hardlopen. Twintig minuten is (voor mij) ongeveer vier kilometer. Na veertien keer in vier-en-een-halve week te hebben geoefend, moest mocht ik vanmorgen dus aan één stuk rennen.

Rekening houdend met mijn ademhaling begon ik aan mijn uitdaging. Na ongeveer twee minuten rennen moest ik af en toe wel vaker via mijn mond ademhalen, anders was ik halverwege vast en zeker op een bruggetje in het park ingestort door het gebrek aan zuurstof. Halverwege de twintig minuten kreeg ik in mijn oor het compliment dat ik al halverwege was. Eerst dacht ik nog ‘Nu pas halverwege!?’, maar ik bedacht me ook meteen dat ik daarnet dus wel al 10 minuten achtereen had gerend. Goed bezig!

Het meest grappige van vanmorgen vond ik dat na een kwartier het hardlopen ineens makkelijker ging. Mijn benen droegen me met gemak en het ademhalen ging ineens als vanzelf! Heel verrassend (en aangenaam)! Dus toen ik na twintig minuten de mededeling kreeg om te stoppen en ik zag dat ik nog niet aan het einde van het bospad was, ben ik (een paar minuten) doorgegaan met hardlopen, zodat ik zeker wist dat ik de volle vier kilometer had gerend. Dat gaf echt een kick!

U mag reageren.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: