Zwartjes

We hebben thuis een kat en een poes. Uit hetzelfde nestje, ofwel broer en zus. Grappig detail: we hebben ze ooit in 2007 opgehaald, thuis bij de directeur van het KNGF. Twee kittens ophalen bij de mevrouw die je alles kan vertellen over het reilen en zeilen van de wereld achter de blindengeleidehonden. Ik vind dat idee wel geestig. Maar ik dwaal af.

Deze dieren, twee van die zwarte ‘vrijdag de dertiende’ katten luisteren naar de naam Oprah en Harpo. Hoewel luisteren? Ik heb in mijn leven meerdere katten gehad, maar geen kat luisterde ooit naar de door ons gegeven naam. Ze reageerden enkel op het geluid van de keukenla -waar het kattenvoer in ligt, wanneer deze opengaat. Dan springen de dieren van de bank of stoel om in rappe tred naar de keuken te komen. Rennen doen ze niet, deze twee zwartjes. Behalve als ze buiten zijn en er kinderen of honden in de buurt komen. Dan rennen ze met een hels kabaal door het kattenluik naar binnen. Doorglijdend over de gladde vloer, omdat ze dan totaal geen beheersing kennen.

Zoals ik al vertelde: we hebben eerder katten gehad. Dat waren sociale dieren. Die vonden het heerlijk om op schoot te liggen en geaaid te worden. Ja, die waren best aanhankelijk. De zwartjes die hier nu over de vloer komen, hebben dat niet. Ze willen niet opgetild worden en bij het idee dat ze worden vasthouden protesteren ze met een klagelijke miauw en doen ze er alles aan om weg te komen. Wat hun prima lukt, want ik heb geen zin in kattenhalen op mijn armen. Nu is de kater, Harpo, iets gemoedelijker dan zijn zus Oprah. Hij is een dikke goedzak, verzot op de muizen in het veldje voor ons huis en dol op de door ons zelfgemaakte lasagne. De poes daarentegen houdt niet zo van eten en is verder een echte independent woman. Een kattenkop, zeg maar.

Wanneer de zwartjes heel aanhalig doen, weet ik dat een van de voedselbakjes op de gang leeg staat. Soms maak ik er even misbruik van en laat ik ze even aanhalig doen. Alsof ze het heel gezellig met me hebben. Maar zodra er een bakje met brokken of water is gevuld, gaan ze weer hun eigen weg. Om, nadat hun kattenbuikje is gevuld, weer ergens te gaan liggen slapen. Alleen ’s avonds, wanneer ik naar bed ga, dan willen ze nog wel eens lieflijk doen. Dan springen ze op bed en gaan bij het voeteneind van het bed liggen. Wanneer ik dan uiteindelijk ook in bed lig, kruipen ze tegen me aan. Ik vind het een beetje een beklemmend gevoel, zo dicht tegen mijn benen aan, maar heel stiekem geniet ik van het moment. Even een gevoel van binding met de zwartjes aan mijn voeten.

Auteur: Dray

'Je wordt met de lach leuker.'

1 thought on “Zwartjes”

U mag reageren.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s