Halve van Den Helder

draybosmapuntnl

Het is zondagochtend en we rijden via de Burgemeester Visserbrug mijn geboortestad Den Helder binnen. Vanmiddag wordt de zesde editie van de Halve van Den Helder georganiseerd. Over de Binnenhaven rijden we richting Zuidstraat en slaan later rechtsaf de Weststraat in om daar halverwege de straat Rijkswerf Willemsoord op te rijden. Een parkeerplek is al snel gevonden en om half twaalf stappen we uit de auto. We zijn in Den Helder gearriveerd, de stad waar de wind eeuwig waait.

Ik had mijn hardloopjack al enthousiast uitgedaan, maar in de gure wind trek ik deze toch maar weer snel aan. Straks aan de start geef ik deze wel weer uit handen, maar een half uur voor de start wil ik nog niet te veel afkoelen. Ik wil eerst nog even snel een plaspauze inlassen, want tijdens het hardlopen wil ik niet wijdbeens langs de weg staan urineren. Ondanks de wind is het wel mooi weer, een zonnebril is geen overbodige luxe vandaag. Ik ben klaar voor de komende 21,1 kilometers en loop richting het startvak.

Ik zie veel bekenden in de stad waar ik ben opgegroeid en steeds denk ik vooral hun ouders te herkennen, maar in de jaren die zijn verstreken jaren zijn het de bekenden van toen die vandaag op hun ouders lijken. Ik word er op een vileine manier aan herinnerd dat ook ik er niet jonger op word. Nog voordat ik er bitter om kan worden, wordt ik aangenaam verrast door de komst van mijn eigen moeder. Ze zit in een rolstoel, voortgeduwd door Rick, een van haar kleinzoons. Ze verontschuldigd zich dat ze met een rolstoel is gekomen, maar ik vind het alleen maar fantastisch en dat vertel ik haar ook.

Een kwartier voor het startschot zie ik Pieter, de oudste kleinzoon van mijn moeder staan. Hij gaat vandaag 13, 7 kilometers hardlopen, maar heeft wel last van een blessure aan zijn linkerknie. Ik vertel hem niet op te geven en de run gewoon uit te lopen. Ik ben dat ook van plan, ondanks een pijnlijke rechterheup. Ik loop naar voren in het startvak en kijk om me heen of ik nog andere bekenden zie. Via Facebook weet ik dat Claudia, een klasgenootje uit 1985, ook de 21,1 kilometer zou gaan lopen, maar ik zie verder alleen bekenden waarvan ik de naam niet meer weet.

Om twaalf uur klinkt het startschot en rennen we met zijn allen over het terrein van Rijkswerf Willemsoord, richting de dijk om in omgekeerde richting dat ik de stad binnen ben gekomen, Den Helder weer uit te lopen. Net voorbij de Burgemeester Visserbrug word ik door een bekend gezicht ingehaald. Het is Claudia, mijn klasgenootje van halverwege de jaren tachtig. Na bijna 30 jaar zien we elkaar weer voor het eerst in levende lijve. We besluiten even met elkaar op te lopen. Dat vind ik wel zo prettig. Niet alleen om het gezelschap, maar in dit tempo heb ik minder last van mijn heup.

Voor zo’n 8 kilometer rennen we samen en nadat we Fort Erfprins verlaten, laat ik Claudia op de Coenraad Botstraat achter me. In mijn eigen tempo ren ik nu over het Schapendijkje, onder de dijk langs, richting Huisduinen. De tegenwind is krachtig, snijdend en enorm aanhoudend. Voorbij de Lange Jaap, de hoogste gietijzeren vuurtoren van Europa, gaat het pad over in de Zeeweg en het stijgingspercentage naar Huisduinen ligt hoger dan 10%. Tezamen met twee andere hardlopers lopen we om beurten vooraan, zodat de anderen enigszins in de luwte kunnen lopen.

Eenmaal bovenaan in Huisduinen, even voorbij Fort Kijkduin, wanneer we 13,8 kilometers achter de rug hebben, komen we aan op de Zeepromenade en hebben we eindelijk de wind in de rug. Het lijkt in eerste instantie moeiteloos te lopen, maar nu ik geen tegenwind heb, word ik herinnerd aan de pijn in mijn rechterheup. Met de tanden op elkaar en de blik op oneindig loop ik de gehele dijk af, tot aan Lands End, het hotel tegenover het veer tussen Texel en Den Helder. Ik heb er nu 19 kilometer opzitten. Nu nog maar twee kilometers te gaan.

De figuurlijke laatste loodjes wegen wederom zwaarder dan ik had gehoopt, want ik mag eerst nog een kilometer onder de dijk langs, met diezelfde krachtige, snijdende en aanhoudende tegenwind naar de plaats waar ooit marinekantine ’t Huys Tijdverdrijf tegen de dijk aan stond, lopen. Hier mag ik eindelijk keren, met windje mee over de Kanaalweg terug naar Rijkswerf Willemsoord. Op de Weststraat voel ik iedere genomen voetstap, maar nu hoef ik nog maar een paar honderd meter te lopen.

Eenmaal op het terrein van de rijkswerf -tientalle meters van de finish, roept de omroeper wie er allemaal binnen komen lopen. Hij heeft een beetje moeite met de uitspraak van de naam Dray, maar hij weet het publiek te informeren over hoe snel ik de Zandvoort Circuit Run van twee weken geleden heb gelopen, en met een tijd van 1:41:52 uur loop ik de Halve van Den Helder uit.

Advertenties

Auteur: Dray

'Je wordt met de lach leuker.'

3 thoughts on “Halve van Den Helder”

  1. Mooi gedaan weer! Wat leuk dat je moeder er ook was! Ik vond het hier in het oosten al behoorlijk fris, dus daar moet het nog een stukje kouder en winderiger geweest zijn. Knap ondanks je heup! Is een zonnebril niet lastig met lopen? Of is die ook speciaal voor hardlopen?

    Liked by 1 persoon

U mag reageren.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s