Regen

Wat is er fijner dan een regenbuitje, terwijl je binnen bent en niet meer naar buiten hoeft te gaan? Misschien is het wel het in bed liggen, onder de dekens en buiten de regen horen vallen. Door het ritmisch vallen van de regendruppels val je bijna in hetzelfde ritme als vanzelf in slaap.

Regen. Ik kan er geen hekel aan hebben. Wanneer ik aan het hardlopen ben en het waait niet te hard, kan ik er enorm van genieten om door de regen te lopen. Hierbij bedoel ik wel een normale regenbui en geen hoosbui, waarbij je binnen 3 seconden tot op je sokken doorweekt bent. Dat is voor niemand prettig. Tenzij je iets van 5 jaar oud bent en je voor je eerste zwemdiploma gaat, dan is het nog leuk om binnen luttele seconden tot op je onderbroek zeiknat te worden. Maar dat heeft dan weer niets met regen te maken.

Buiten de poolgebieden is regen de meest voorkomende vorm van neerslag. Regendruppels worden vaak afgebeeld in de vorm van tranen of peren, maar dit is niet correct. Kleine regendruppels zijn bolvormig. Dikke regendruppels vallen sneller dan kleine, dit komt door de luchtweerstand, die voor de kleine druppels relatief groter is. Voor de kleinste druppels, zoals in mist, is lucht bij wijze van spreken zo taai als stroop. Van regen wordt gesproken wanneer de diameter van de druppel groter is dan een halve millimeter.

Vorige week heb ik via Spotify een track gevonden, die zestig minuten duurt en waarbij je een rustig regenbuitje hoort vallen. Geen zware regenval dus, maar een bijna zomers buitje. Zo eentje waarvan je tijdens de warme zomermaanden helemaal, ook mentaal een opgefrist gevoel van krijgt. Daar waar andere mensen graag muziek zachtjes op de achtergrond hebben aan staan, laat ik deze regenbui-track bij het naar bed gaan via mijn mobieltje op het nachtkastje afspelen en in no-time ben ik vertrokken naar Droomland.

Since_Man_Became_Aware_of_His_Mortality_The_Gods_Have_Been_Inventeed

equality

Gisteren werd het nieuws bekend gemaakt dat het Ierse volk met een enorme meerderheid middels een referendum positief heeft gestemd voor het huwelijk tussen mensen van gelijke sekse. Hiermee is Ierland het eerste land ter wereld waar het via een volksstemming een nieuwe wet aanneemt omtrent het zogenaamde homohuwelijk.

Waar het in Ierland 20 jaar geleden nog verboden was homoseksueel te zijn, heeft het land vooruitgang getoond, voor wat betreft de acceptatie van haar homoseksuele inwoners. Waar de katholieke kerk het in het verleden het nog voor het zeggen had, blijkt nu dat het Ierse volk onafhankelijk is geworden van de kerk en inziet dat gelijkheid voor iedereen opgaat. Gisteren meldden de leiders aan beiden kanten van het Ierse referendum dat Ierland het homohuwelijk heeft gelegaliseerd.

Hartverwarmend en emotioneel heb ik de berichten op diverse social media ervaren, van de in het buitenland verblijvende Ierse mensen die de moeite namen en de noodzaak ervan inzagen om op 22 mei in het thuisland aanwezig te zijn om positief te kunnen stemmen voor het huwelijk tussen mensen van gelijke sekse. Ik wil er niet te veel de focus leggen op de mensen die tegen het zogenaamde homohuwelijk zijn.

Ik snap deze mensen niet en ik wil ze ook niet begrijpen. Ze zijn blijkbaar ergens bang voor, maar ik heb geen idee waarom. Misschien voor het onbekende, maar wellicht denken ze er over een paar maanden anders over: dat er voor hen eigenlijk helemaal niets is veranderd in het leven. Daarentegen zijn er door de positieve uitslag van het afgelopen vrijdag gehouden referendum heel veel homoseksuele Ieren waarvan het leven wel degelijk zal veranderen.

Een verandering in de meest positieve zin van het woord. Het is een goede stap in de richting van de rechten van de mens. Ik geef de hoop niet op dat meerdere landen dit voorbeeld van Ierland zullen volgen. Die landen zullen nog niet in de rij staan, maar langzaamaan komen we er wel. Homoseksuelen zijn geen verschoppelingen (meer) van de maatschappij en we móeten alle homoseksuelen, transgenders de hoop geven dat ook voor hen de regenboog zal verschijnen.

Jacob_Anton_SchorerVandaag is het in de Amerikaanse staat Californië ‘Harvey Milk-dag’. Deze dag wordt gehouden ter nagedachtenis van Harvey Milk: de eerste openlijk homoseksuele stadsbestuurders in de Verenigde Staten, die na elf maanden van besturen op 27 november 1978 werd doodgeschoten. Harvey Milk beschouw ik sinds jaren als een van mijn persoonlijke helden. Ik vind dat als er geen Harvey Milk was geweest, dan was er wel iemand anders geweest die als eerste opkwam voor de rechten van homoseksuelen, maar Harvey was er wel, en hij maakte zich sterk voor die rechten.

Met deze wetenschap schoot mij de gedachte binnen of we in Nederland een gelijk iemand als Harvey Milk hebben gekend en meteen kwam de naam Jacob Anton Schorer naar boven. Ik wist weinig van deze jonkheer en besloot me in het leven van deze man te verdiepen. De informatiesite Wikipedia wist me het volgende te melden: ‘Jonkeer meester Jacob Anton Schorer was een Nederlandse advocaat. Hij werd vooral bekend als oprichter van de eerste Nederlandse organisatie voor homo-emancipatie waarmee hij van 1912 – 1940 streed tegen discriminatie van homoseksuelen, die met name tot uiting kwam in artikel 248-bis van het Wetboek van Strafrecht.

Jaren voordat Harvey Milk werd geboren, kwam jonkheer Schorer hier in  Nederland al op voor de rechten van de homoseksuele mens. In die tijd een aardige opgave, want de kerk had meer macht dan deze de afgelopen jaren heeft gehad. Men sprak in die tijd liever over het bijbelse sodomie, de tegennatuurlijke seksuele handeling, dan over homoseksualiteit. Toch weerhield dit Jacob Schorer niet om de taboe rond homoseksualiteit te doorbreken. Schorer hield veelal gesprekken over homoseksualiteit, waarbij velen bij hem kwamen om te vertellen over hun ervaringen of voor vragen en soms ook hulp. Schorer hield veelal middels zijn opgerichte organisatie voor homo-emancipatie, de Nederlands Wetenschappelijk Humanitair Komitee, een archief bij.

Helaas is dit archief –te wijten aan de inval van de nazi’s in 1940, door Jacob Schorer vernietigd. Het is zeer spijtig dat de geschiedenis van de eerste helft van de twintigste eeuw betreffende de Nederlandse homoseksualiteit door verbranding is vernietigd, maar vele homoseksuelen in deze oorlogsjaren mochten Schorer wellicht zeer dankbaar zijn: je weet niet wat de bezetter gedaan zou hebben bij het vinden van dit archief. De geschiedenis heeft ons geleerd dat de homoseksuele mensen wellicht niet allemaal hetzelfde lot zijn ondergaan als de joodse mensen, maar homoseksualiteit was strafbaar en er zijn tijdens deze oorlogsjaren meerdere homoseksuelen veroordeelt voor hun geaardheid.

De naam Jacob Schorer spreekt ons minder aan dan die van een Harvey Milk, terwijl de een niet onder doet voor de ander. Wellicht heeft het er mee te maken dat de geschiedenis van Milk beter in ons geheugen ligt (mede dankzij de film ‘Milk’) en waarschijnlijk omdat de geschiedenis van Schorer en zijn strijd tegen artikel 248-bis (de meerderjarige, die met een minderjarige van hetzelfde geslacht wiens minderjarigheid hij kent of redelijkerwijs moet vermoeden, ontucht pleegt, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste vier jaar) van het strafrecht, nu ruim een eeuw geleden is.

Jonkeer Jacob Anton Schorer heeft lang zijn leven mogen leven. De laatste jaren lieten zijn gezondheid, en af en toe ook zijn geest hem in de steek. Het was toch tot na zijn 90e verjaardag dat hij een bedankbrief schreef naar hen die hem op zijn verjaardag hadden verrast: ‘Zoo goed als het doet te zien dat er voortgebouwd wordt op de grondslagen die ik heb mogen leggen, zoo goed doet het ook te zien dat mijn werk uit dien vroegeren tijd gewaardeerd wordt.’ Persoonlijk denk ik niet dat het een overdreven gedachte is, wanneer er in Nederland een jaarlijkse ‘Jacob Anton Schorer-dag’ wordt gehouden.

bronnen:
* Jonkheer mr. Jacob Anton Schorer, Een biografie van homoseksualiteit – Theo van der Meer.
Wikipedia

PS: Vandaag wordt in Ierland het referendum gehouden over het huwelijk van mensen van hetzelfde geslacht (homohuwelijk). De Ierse bevolking zal zich vandaag uitspreken. Het katholieke land gaat een historische dag tegemoet waarbij voor het eerst ter wereld in een referendum, democratisch over het homohuwelijk beslist zal worden.

Sinds 2010 mochten de homoseksuelen in Ierland al wettelijk samenwonen. Het nu voorgestelde amendement moet dat echter uitbreiden en heeft invloed op Artikel 41 van de grondwet waar volgende regel moet worden toegevoegd: ‘Het huwelijk kan volgens de wet gesloten worden tussen twee mensen zonder onderscheid op vlak van geslacht.’

Dat betekent dat wanneer een koppel van hetzelfde geslacht huwt, zij volgens de Ierse Constitutie identieke rechten hebben als bij huidige huwelijken tussen man en vrouw. Ik ben benieuwd of Ierland na vandaag aan de correcte kant van de geschiedenis staat.

eurovision-australia

De eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival is achter de rug. Al wat ons rest is nog de tweede halve finale, morgenavond en de grote finale aanstaande zaterdag.

Het is Trijntje Oosterhuis helaas niet gelukt om zich kwalificeren voor de grote finale. Dankzij de vakjury en de televoters zal zij niet met de andere 20 favoriete acts van de beide voorrondes meedingen naar de eerste plaats. Overigens zijn het niet alleen de beste acts uit de voorrondes, want zoals ieder jaar hebben de landen Duitsland, Frankrijk, Italië, Spanje en het Verenigd Koninkrijk hun finaleplaats ingekocht. Dit is mogelijk omdat het organiseren van het Eurovisie songfestival tot in de miljoenen euro’s loopt. Dus iedere financiële bijdrage blijkt welkom

Vanzelfsprekend staat de winnaar van het voorgaande jaar ook meteen in de finale. Zeer indirect is dit ook een ingekochte finaleplaats, want als gastland mag je diep in de buidel tasten om het songfestival te organiseren. Nieuwe deelnemer dit jaar is het land Australië. Omdat het Eurovisie songfestival al sinds 1983 in Australië wordt uitgezonden en een grote schare fans heeft, mag het dit jaar –omdat het de zestigste editie van het songfestival is, voor één keer meedoen. Mocht Australië winnen, dan mogen ze volgend jaar weer meedoen, maar het Eurovisie songfestival blijft dan wel in Europa, en zal het door een Europees gastland georganiseerd worden.

Ann Sophie mag voor Duitsland het podium betreden met het nummer Black Smoke. Onze oosterburen hebben niet voor het beste nummer gekozen, want de winnaar van de voorrondes, Andreas Kümmert, bedankte op het laatste moment voor de eer, waardoor Ann Sophie vanzelfsprekend door mocht naar de finale van aanstaande zaterdag.

N‘oubliez Pas is het liedje dat Lisa Angell zingt voor Frankrijk. Het is een mooi, lief chanson, vanzelfsprekend in het Frans gezongen, maar meer is het ook niet. Het is voor Frankrijk maar goed dat men jaarlijks de finaleplaats afkoopt, anders was het wellicht net al Nederland jarenlang niet gelukt om in de finale te komen. Het lied eindigt volgens mij in de laatste regionen van de deelnemende landen.

Als je van de door Simon Cowell opgerichte zanggroep Il Divo houdt, dan houd je ook van de inzending van Italië. Het land stuurt een gelijkklinkende zanggroep in de vorm van het mannelijke trio Il Volo. De heren zingen het nummer Grande Amore. Ik heb begrepen dat Il Volo met grote sterren heeft gezongen, maar dat biedt geen garantie tot een plek in de top 10: Wereldberoemde Engelbert Humperdinck zong in 2012 voor het Verenigd Koninkrijk en eindigde op de een-na-laatste (25e) plaats.

Ondanks de financiële bankencrisis in het land, heeft Spanje genoeg budget in het Eurovisiepotje waarmee ze zangeres Edurne naar de finale sturen. Edurne bezingt in het nummer Amanecer dat haar liefde er vandoor is gegaan, zonder dat hij op de hoogte was van haar liefde voor hem. Haar hart had haar ingefluisterd niet terug te komen zonder zijn liefde. Natuurlijk klinkt dat in het Spaans veel mooier. Maar dan nog kan het lied me niet bekoren.

Het Verenigd Koninkrijk gaat dit jaar retro met gelegenheidsduo Electro Velvet, die het nummer Still in Love With You brengen op het Eurovisie songfestival. Het lied is een swingnummer uit het begin van de vorige eeuw, met de nodige electropop gemixt. Het klinkt in mijn oren als een nummer van Caro Emerald. Ik vind het allemaal heel vrolijk klinken, maar naar mijn mening iets te bedacht allemaal. Zal het Verenigd Koninkrijk dit jaar lukken om na 5 jaar eindelijk weer eens in de top 10 te komen?

Gastland Oostenrijk mag dit jaar het Eurovisie songfestival organiseren en laat de groep The Makemakes het nummer I Am Yours in de eigen hoofdstad ten gehore brengen. Wederom staan er een bebaarde zangers op het podium voor Oostenrijk, maar The Makemakers zijn beduidend minder opvallend dan een bebaarde man in jurk en make-up. Persoonlijk verdenk ik Oostenrijk ervan dat ze er niet zoveel zin in heeft om volgend jaar weer het songfestival te mogen organiseren.

Grote verrassing dit jaar is de deelname van Australië. Zoals eerder gemeld is het Eurovisie songfestival enorm populair op het continent, down under. Daarop heeft de organisatie besloten dat het eenmalig mag meedoen. Guy Sebastian heeft de eer om voor zijn land uit te komen en dit doet hij met het nummer Tonight Again. Mede door het aanstekelijke nummer en het feit dat Australië maar een keer mag meedoen, voorspel ik dat Guy Sebastian de eerste –en tevens laatste overwinning van Australië mag realiseren.

eurovision_2015_stage

Het is Eurovisieweek. Die ene week in de maand mei dat er drie keer een Eurovisie songfestival wordt gehouden. Eén week in het jaar waarin ik mijn eigen soort carnaval of voetbalkampioenschap vier. Veel mensen begrijpen dat niet. Zelfs mijn eigen echtgenoot niet, hij heeft er helemaal niets mee, maar het is iets dat al sinds mijn achtste levensjaar een klein hoogtepunt van het jaar is.

Het begon voor mij op de zaterdagavond van 22 maart 1975. Ik was toen een paar maanden acht jaar oud en in mijn herinnering was ik met mijn ouders bij mijn oudste zus Gré (en haar gezin) op visite in hun flat aan de Volkerakstraat van Den Helder. De eerste keer dat ik het Eurovisie songfestival mocht kijken, werd Nederland meteen winnaar. Ik dacht dat dit een traditie zou worden die jarenlang zou worden doorgezet. Maar ja, ik wist een jaar later ook wel dat het lied van Sandra Reemer, The Party’s Over een profetische titel had. Ik vond toen Frankrijk het leukste liedjes hebben, maar de Britten wonnen met Kisses for Me. Ook leuk.

Zo ben ik jarenlang een grote fan van het Eurovisie songfestival geweest. Met Bill van Dijk in 1982 als een persoonlijk hoogtepunt. Deze liefde voor het Eurovisie songfestival duurde tot ongeveer eind jaren 80. Het Canadese zangeresje Celine Dion en de Nederlandse Gerard Joling konden me in 1988 niet meer zo bekoren en langzaam liet ik het Eurovisie songfestival de volgende jaren los. Ik keek nog wel, maar meer omdat we nog maar drie televisiezenders hadden. Toen Ruth Jacott in 1993 meedeed met Vrede, had ik een kleine opleving van mijn voorliefde van het festival, maar ik werd pas weer fanatiek nadat we in 1998 Edsilia Rombley met het nummer Hemel en Aarde naar het Verenigd Koningrijk stuurde.

Hoewel de inzendingen de laatste jaren van iets betere (serieuze) kwaliteit zijn, ben ik dol op het circus die het Eurovisie songfestival mag heten. Maar ik ben ook wel blij dat de belachelijke acts verleden tijd zijn. Natuurlijk zijn er landen die een statement willen maken (dit jaar is dat Finland) door iets heel aparts in te zenden, maar sinds de handpop Dustin the Turkey van Ierland in 2008, is dat qua act niet meer te overtreffen. Tegenwoordig kijken we niet meer op van oude Russische vrouwtjes, een transseksueel, een bebaarde man in jurk en make-up of creepy Lordi-monsters. Gelukkig blijven er genoeg leuke en goede acts en liedjes over om van te genieten en dat zal ik deze Eurovisieweek zeker doen.

Den Helder

Van de week mocht ik een examen afleggen in mijn geboortestad Den Helder. Ik had het examen ook dichter bij huis kunnen doen, maar dan had ik pas in de maand juli examen kunnen doen, en ik vond dat ik er nu klaar voor was en het examen ook zo snel mogelijk gedaan wilde hebben. In plaats van twee maanden wachten, waren het nu twee weken geworden.

Omdat ik de eerste helft van mijn leven in deze kuststad heb geleefd, wist ik waar ik moest zijn. Vanaf het station was het een half uurtje lopen naar het pand nabij de visafslag van Den Helder. Tijdens de bijna twee uur durende treinreis van Almere naar het meest noordwestelijke stad van Nederland heb ik via de LOI-app alle mogelijke vragen doorgenomen. Dit heeft zijn vruchten afgeworpen, want het multiple choice-gedeelte heb ik –naar mijn gevoel, goed afgelegd.

Het tweede schriftelijke gedeelte vond ik ook meevallen. Ik durf het bijna niet hardop te schrijven, want stel je toch voor dat ik het examen hartstikke slecht heb gedaan. Maar laat ik daar nu maar niet vanuit gaan. Ik denk dat ik het met een ruime voldoende heb gedaan. Er was een vraag waarmee je veel punten kunt scoren en deze heb ik naar mijn idee goed beantwoord. Over een paar weken weet ik of ik gelijk heb gehad, of dat ik een herexamen mag doen.

Na een uur en een minuut heb ik de examenruimte verlaten en ben ik lopend naar mijn moeder gelopen. Een afstand van drie kilometer. Hardlopend zou ik hier een kwartier over hebben gedaan, maar wandelend op lederen schoenen ging dat minder soepel. Het had wel iets aangenaams en nostalgisch om door mijn oude stad te wandelen. Heel dubbel ook: veel herinneringen, maar ook heel veel veranderingen aan de stad zelf. Maar daar moet je niet te lang bij stilstaan. Het hoort erbij.

De wandeling heeft me overigens geen goed gedaan, want daags erna had ik enorme last van mijn scheenbenen bij het hardlopen. Ik had me voorgenomen iets van 10 kilometers te gaan lopen, maar heb het ingekort tot 8 kilometer. Hoewel ik na zo’n 6 kilometer de pijn leek te hebben uitgelopen, had ik in de middag toch weer last van de spieren aan mijn scheenbenen. Ik heb me maar een paar dagen van rust voorgenomen, zodat ik volgende week weer normaal kan hardlopen.

De spierpijn is zeer waarschijnlijk veroorzaakt doordat ik die 3 kilometer lange wandeling in hoge lederen schoenen heb gedaan, waardoor ik geforceerd ben gaan lopen. Met als gevolg de spierpijn. Het is geen slijmbeursontsteking, want dat is een heel andere soort pijn. En gelukkig maar, anders was ik langer uit de running geweest.

eurovision logo 2015

Over een week is de tweede halve finale van het Eurovisie Songfestival. Zoals eerder gemeld heb ik deze maand de liedjes van de deelnemende landen kunnen beluisteren en kan ik hieronder mijn mening geven over de acts die volgende week het Eurovisiepodium voor de tweede halve finale mogen betreden.

Litouwen opent de tweede halve finale en heeft Monika Linkytė & Vaidas Baumila naar Wenen gestuurd om hen met het nummer This Time te vertegenwoordigen. Blogger Chris van Wiwibloggs vergeleek het duo als The Common Linnets aan de prozac. This Time klinkt wellicht iets vrolijker dan After The Storm, maar het maakt deze inzending niet beter. Laat staan bijzonder.

Molly Sterling treedt als tweede deelnemer voor Ierland op. Met het nummer Playing with Numbers. Waar Ierland in de jaren negentig van de vorige eeuw bijna jaarlijks het songfestival heeft gewonnen, lijken ze de laatste jaren kansloos. Net als dit jaar, zeg maar.

Voor San Marino mogen Michele Perniola & Anita Simoncini het nummer Chain of Lights laten horen. Heel af en toe hoor ik Lionel Richie met Hello en rond de 2 minuten hoor ik een ander bekend deuntje. Weinig origineel, maar dat ligt wellicht aan mij. Ik kan geen hekel aan het lied hebben, maar het ligt er aardig dicht tegenaan. Of het komt door de stemmen van Michele en Anita of omdat het nummer niet zou misstaan in een oude aflevering van de televisieserie Fame van 30 jaar geleden.

Montenegro stuurt Knez naar het festival en met het balkannummer Adio zingt hij in het Montenegrijns over de geur van bloeiende rozemarijn en witte lelies die doen denken aan verdriet, die werd veroorzaakt door het afscheid van zijn geliefde. Poëzie zoals het alleen in de Balkan wordt bezongen. Adios betekent voor mij dit jaar gewoon: dikke doei.

In de tweede halve finale staat ons wederom een lied met de titel Warrior te wachten. Malta heeft Amber naar Wenen afgezonden. Deze versie van Warrior gaat meer over het overleven en klinkt dan ook iets vriendelijker dan die andere Warrior uit de eerste halve finale.

Als zesde act mag Noorwegen aantreden. Mørland & Debrah Scarlett zingen in A Monster Like Me over iets naars uit hun verleden, waardoor ze zichzelf zien als een monster. Het wordt niet helemaal duidelijk wat dat is geweest, maar halverwege het nummer boeit het me allemaal niet meer. Het is een aardige nummer, maar mijn hart gaat er niet sneller van slaan.

Portugal doet de laatste jaren aanhoudend mee aan de voorrondes, maar net als Nederland het in het verleden een aantal jaren niet is gelukt om in de finale te komen, heeft Portugal ook moeite om genoeg punten voor de finale bij elkaar te zingen. Leonor Andrade brengt met Há Um Mar Que Nos Separa een rock popsong ten gehore. Van mij mag Portugal dit jaar wel door naar de finale.

Na een afwezigheid van 6 jaar doet Tsjechië dit jaar weer mee aan het songfestival. De titel van het nummer dat Marta Jandová & Václav Noid Bárta zingen is bijna grappig te noemen: na jarenlang de hoop te hebben opgegeven om te kunnen scoren op het songfestival brengen ze dit jaar het nummer Hope Never Dies ten gehore. Ik ben heel benieuwd of Tsjechië volgend jaar weer meedoet.

Israël heeft vertrouwen in de zestienjarige Nadav Guedj. Ze zien in hem hun Golden Boy en dat is tevens de titel die hij op het toneel mag laten horen. De in Parijs geboren Guedj is de winnaar van een Israëlische talentenshow en zingt als een mediterrane Bruno Mars, volgens een van de producers. Het leukste aan het lied? Het einde. Guedj zegt: “Okay, we gotta go. Three minutes, bye bye.”

Letland heeft een bijzonder nummer voor dit jaar geselecteerd. Aminata Savadogo zingt Love Injected en ik weet niet of ik het nou mooi moet vinden of niet. Het nummer lijkt langzaam op gang te komen, maar net als je denkt dat Aminata zich heeft opgewarmd zijn de 3 minuten voorbij.

Als elfde act treedt Azerbeidzjan op. Elnur Hüseynov zingt het nummer Hour of the Wolf. Daar is alles wel mee gezegd.

IJsland heeft met María Ólafsdóttir voor mij geen winnaar gekozen. Het nummer Unnbroken is er een van een dertien in een dozijn. Persoonlijk denk ik dat Maria het nummer in de finale nog eens mag zingen, maar dan uiteindelijk ergens laag eindigt.

Wederom staat Zweden weer hoog in de polls en waarom is mij een raadsel. Het lijkt een soort van ongeschreven Eurovisie-wet te zijn dat Zweden altijd hoog hoort te scoren bij de bookmakers. Måns Zelmerlöw zingt het aanstekelijke Heroes, maar het nummer heeft een overduidelijk eurovisieformule. Mag ik bedanken? Nej tack.

Zwitserland denkt met het nummer Time to Shine te scoren. Mélanie René doet haar best om het nummer nogmaals in de finale te mogen zingen. En dat zal haar wel lukken ook, maar ze zal in de buurt van IJsland eindigen.

Giannis Karagiannis is door Cyprus op de boot naar Oostenrijk gezet. De ballad One Thing I Should Have Done is een mooie mengelmoes: tekstueel doet het een beetje denken aan Bruno Mars’ If I Was Your Man en muzikaal doet het me denken aan More than Words van Extreme. Van mij mag Giannis door naar de finale.

Slovenië mag als een-na-laatste act optreden. Dat doen ze met het duo Maraaya. Zij brengen het nummer Here for You ten gehore. De stem van de zangeres doet me aan de Engelse zangeres Duffy denken en zij heeft al jaren geen hit meer weten te scoren.

Monika Kuszyńska is de hekkensluiter van deze tweede halve finale. Voor Polen zingt ze het door haar geschreven nummer In the Name of Love. Nadat ze in 2006 een auto-ongeluk heeft overleefd en hier een dwarslaesie aan heeft overgehouden hoopt ze een inspiratie voor anderen te zijn. Monika zal doorgaan naar de finale. Is het niet door sympathiestemmen, dan wel omdat In the Name of Love gewoon een mooi liedje is.

eurovision logo 2015

Over een week begint het circus met de naam Eurovision Song Contest (Eurovisie Songfestival). Al de hele maand mei heb ik de nummers van de deelnemende landen kunnen beluisteren. Ik heb (nog) geen beelden via youtube of andere websites bekeken, dus hoe de songs op het toneel, live uit de spreekwoordelijke verf komen is nog even afwachten. Mijn mening kan dus nog altijd gewijzigd worden.

Moldavië opent het circus op de eerste avond met het nummer I Want Your Love, gezongen door de blonde Eduard Romanjoeta. Misschien dat de looks het winnen van originaliteit en anders is er vast wel een buurland dat Moldavie een paar punten geeft. Oké, finaleplek.

Als tweede kandidaat mag de groep Genealogy uit Armenië aantreden. Met Face the Shadow brengen ze een soort van experimenteel songfestivallied met meerdere stemmen. Echter, de stemmen passen totaal niet bij elkaar. Het nummer viel overigens niet bij iedereen in goede aarde, want Genealogy zou zingen over de erkenning van de Armeense genocide. Dit wordt natuurlijk in alle toonaarden ontkent, want een politieke statement is een grote ‘No-No’ in Eurovisieland. De ophef over de tekst is overigens het meest spannende aan dit lied.

Na de kakofonie van de Armeense stemmen mag de Waal Loïc Nottet voor België het podium beklimmen, en onder het mom van: beter goed gejat dan slecht bedacht, zingt Loïc Nottet het nummer Rhythm Inside. Een lied dat verdacht veel lijkt op het Royals van de Nieuw Zeelandse Lorde. We zien Loïc Nottet zeker terug in de finale op 23 mei 2015.

Hierna volgen wij (of Trijntje Oosterhuis wanneer we niet doorgaan naar de finale). Nederland heeft de afgelopen twee jaar een finaleplaats kunnen behalen, maar gaat dat dit jaar met Trijntje Oosterhuis weer lukken? Het lied Walk Alone vind ik pakkend genoeg om in de finale nog eens te laten horen, maar ik ben heel benieuwd naar hoe Trijntje op het podium staat. Als het goed is gaat de Belgische Hans Pannecouck -die verantwoordelijk was voor de act van The Common Linnets, mee naar Wenen.

Finland, als vijfde kandidaat, komt net als in 2006 met een bijzondere act. De leden van de groep Pertti Kurikan Nimipäivät hebben een verstandelijke beperking. Hoewel. Zo bijzonder is dat helemaal niet: wanneer ik enkele reacties van mensen op diverse social media lees, zijn er heel veel groepen mensen met een verstandelijke beperking. Wanneer de Finse act het nummer Aina Mun Pitää (Ik Moet Altijd) zingt, ben je blij dat dit het kortste songfestivallied ooit is. Wat een herrie.

Waar Griekenland voorheen altijd met vrolijke Griekse deuntjes het songfestivalpodium betrad, zingt Maria Elena Kiriakou dit jaar een ballad met de titel: One Last Breath. Ik vind het best een mooi nummer, maar best mooi maakt nog geen winnaar.

Estland stuurt dit jaar Elina Born & Stig Rästa naar Wenen om het nummer Goodbye to Yesterday ten gehore te brengen. Wederom geen slecht nummer, maar ook geen uitschieter. De stem van Rästa is wel prettig om naar te luisteren, beetje jammer dat Born er ook doorheen moet zingen.

Als achtste kandidaat staat Danijl Kajmakoski voor Macedonië op het Oostenrijkse podium. Het nummer Autumn Leaves is een aardig nummer. Beetje traag en niet echt boeiend. Gelukkig heeft Macedonië genoeg buurlanden.

De corpulente Bojana Stamenov uit Servië zingt een typisch songfestivallied met de titel Beauty Never Lies. Het begint als een ballad en eindigt met een flinke beat. Ze zingt: beauty never lies, beauty never hides and never gives a damn. Dit soort liedjes en dikke dames zijn niet echt vernieuwend meer op het eurovisiepodium, maar het scoort. Finale plaats? Dat zit er dik in.

Hongarije betreedt als tiende land het songfestivalpodium. Zangeres Boggie brengt het rustige nummer Wars for Nothing. Een ballad met het politiekcorrecte thema dat oorlog nergens goed voor is. Persoonlijk vind ik het best een mooi, rustig en opbouwend liedje. Het doet me een beetje denken aan Hallelujah van Gali Atari en Milk & Honey, de winnaars van het vierentwintigste songfestival in 1979. Misschien zien we Boggie terug in de finale.

Aleksandr Loekasjenko was dit jaar van mening dat Uzari en Maimuna met het nummer Time zijn land (in Nederland ook wel bekend als Wit-Rusland) mochten vertegenwoordigen. Loekasjenko heeft niet veel verstand van muziek, maar misschien dat er wederom een paar buurlanden bereid zijn een paar punten te geven.

Hypocrisie ten top! Rusland stuurt dit jaar zangeres Polina Gagarina naar Oostenrijk waar zij het gevoelige A Million Voices ten gehore mag brengen. Hoe geloofwaardig wil je als land overkomen, wanneer je de mensenrechten niet serieus neemt en je de Eurovisie-act een lied laat zingen over dat iedereen gelijk is? De eerst gezongen zin: ‘We are the world’s people’. Wellicht kunnen ze het voor de halve finale nog snel wijzigen in ‘We are the worst people’?

Dertien hoeft niet altijd een ongeluksgetal te zijn. De groep Anti Social Media uit Denemarken treedt deze avond als 13e act op, met het pakkende The Way You Are. Persoonlijk is dit mijn favoriet van dit jaar. Het is een aanstekelijk nummer dat zo uit de tweede helft van de vorige eeuw zou kunnen komen. Misschien nietszeggend, maar wel vrolijk.

Albanië kiest dit jaar wederom voor veilig: zangeres Elhaida Dani zingt I’m Alive. Dat maak je uit dit nummer niet op. I’m alive, cuz you are my life. Yawn.

Als een-na-laatste act van deze eerste halve finale heeft Roemenië gekozen voor de groep Voltaj. Met het in het Roemeens/Engels gezongen De la Capăt (All Over Again) brengen ze een aardig nummer. Nadat ze met een Roemeense uitvoering dit nummer de voorrondes hadden gewonnen, besloten ze deze Roemeens/Engelse versie in Oostenrijk te gaan zingen. Dit tot grote teleurstelling van de fanbase in het thuisland. Na de puntentelling weten we of die paar Engelse zinnen hen punten heeft opgeleverd.

Het land Georgië sluit de eerste halve finale af met het nummer Warrior. Zangeres Nina Sublatti doet hartstikke haar best, maar ik kan haar Engels niet zo goed verstaan. Ook niet wanneer ik mijn best doe. Overigens heeft ze niet zoveel te vertellen: ze is een krijger en dat is ze om verschillende, onduidelijke redenen. Wanneer het lied is uitgezongen ben je blij dat straks de puntentelling komt.

Ik kan het me niet herinneren, maar mijn eerst gesproken woord zal mama geweest zijn. En of dat gesproken is betwijfel ik ten zeerste, hoogstwaarschijnlijk zal het gebrabbel geweest zijn, dat enigszins op het woord mama heeft geleken, maar het geeft aan dat diegene die in het begin van je leven constant aanwezig is beloond wordt met het aanspreken van haar naam. Of eigenlijk functie, want niemand staat bij de burgerlijke stand ingeschreven met de opgegeven naam: Mama. Dat mag ik hopen tenminste.

Een moeder is -wanneer je geluk hebt, altijd aanwezig in de eerste periode van je leven. Ze leert je naast de basis dingen ook zaken als de sociale omgang. Dat je jezelf moet aanpassen in een situatie en dat je niet te veel zeurt of geen aanstellerige scènes in winkels maakt. Mijn moeder heeft me dit allemaal geleerd. Ook dat ik niet altijd mijn zin kon krijgen of dat ik met volwassenen meepraatte. Een nee was nee en niet het begin van een strijd om alsnog een ja te krijgen. Het is voor een moeder niet altijd makkelijk om moeder te zijn, daarom mogen we vandaag alle moeders in het zonnetje zetten.

Vandaag is het voor mij mijn 49e Moederdag en ik ben gezegend dat ik op bijna vijftigjarige leeftijd nog steeds van mijn moeder mag genieten. Zo is het gelukkig ook met mijn schoonmoeder. Dus Edo en ik zullen vandaag wederom ons jaarlijkse Moederdagtournee houden. Van Den Helder naar Dronten, weer terug naar Almere en we doen het met liefde.

Great white

Als kind was ik niet echt bang in het donker, maar ik was wel altijd alert op de monsters onder mijn bed en waakzaam voor de engerds in de kast. Altijd hoorde ik wel ergens een gestommel en als ik me liet gaan dan kon ik ze nog zien ook. Fantasie en ik waren een sterk team: de beste maatjes.

Mijn ouders dachten hier anders over. Ik moest maar gewoon gaan slapen. Niet altijd makkelijk wanneer je fantasie in je oor fluistert of jij ook dat merkwaardig schurend geluid onder het bed hoort. Fantasie en ik waren jaren onafscheidelijk. Maar wanneer ik er aan terugdenk, vraag ik me af: is het je beste vriend die je bang laat zijn voor enge monsters in je slaapkamer? Ik dacht het niet. Naarmate je ouder wordt, wordt de fantasie wat makkelijker en ook gemoedelijker. De kinderachtige randjes verdwijnen op den duur. Net als de angstige momenten. Horrorfilms zijn niet griezelig meer. Monsters onder het bed hebben plaats genomen voor stapels tijdschriften en de echte engerds zitten tegenwoordig in reality soaps.

Soms probeert mijn fantasie het nog wel eens. Als ik na het kijken van een spannende film naar bed ga hoor ik gefluister in mijn oor: ‘Stel dat er achter de deur een moordenaar staat‘. Ik luister er niet meer naar. Ik doe gewoon eerst het licht aan. Alleen in de zee heeft mijn fantasie nog wel eens succes. Daar ligt nog wat angst. Tijdens het zwemmen wordt mij dan ingefluisterd dat hier best wel eens een bloeddorstige haai kan rond kan zwemmen. Dan heeft mijn fantasie mij weer eens ouderwets te pakken. Dan geef ik weer toe. Net als vroeger.

collar

Ik ben door mijn ouders zonder een geloof opgevoed. Mijn ouders waren zelf geen volgelingen van een kerk en waren van mening dat wanneer ik me voor het geloof ging interesseren, ik dat dan zelf mocht uitvinden. Wel heb ik op een Rooms-katholieke kleuterschool gezeten, maar dat was een praktische keuze: het schooltje met drie klaslokalen bevond zich 100 meter van onze voordeur vandaan. Verder heb ik, naast een tweetal bezoekjes aan de zondagsschool, alleen op openbare scholen onderwijs genoten.

Het geloof kan iets moois zijns: het geeft troost en het geeft hoop. Ik weet niet of het komt dat ik zonder een geloof ben opgevoed, of juist omdat ik twee jaar naar een Rooms-katholieke kleuterschool ben geweest, maar religie heeft me wel altijd geïntrigeerd. Ik kon nooit genoeg krijgen van de bijbelverhalen, welke werden bijgestaan door dia’s met afbeeldingen van oude bebaarde mannen. Ik vond het fascinerende vertellingen waarin de boodschap werd gegeven dat je goed moet doen. Barmhartigheid staat boven goddeloosheid. Wist ik veel dat ik destijds flink voor de gek werd gehouden.

Vaticaanstad heeft als staat in de Italiaanse hoofdstad aardig wat macht over de wereld verkregen. Het is een staat zonder inwoners: Vaticanen bestaan niet. De staat is er alleen omdat er in 1929 een verdrag tussen de toenmalige paus Pius XI en dictator Mussolini werd getekend, waardoor de macht van het Vaticaan bevestigd en daarmee groter werd. Door angst onder de gelovige Katholieken te creëren, kon de paus en zijn mannen de megalomane handelingen voortzetten. Barmhartigheid is naar mijn mening nooit de rode draad in het geloof geweest.

Al in het jaar 1866 werd door de Katholieke leiders besloten dat wanneer er berichtgevingen van kindermisbruik zijn, deze verhalen niet publiekelijk gemaakt mogen worden. Een van de belangrijkste regels is dat men onder geen beding aangifte mag doen bij de politie. Daarbij komt het feit dat tot op de dag van vandaag de kerk nog steeds machtig is voor haar gelovigen, dus wanneer misbruikte kinderen hiervan melding maken, zij eerder nog een pak slaag van hun ouders krijgen dan dat er met een beschuldigende vinger naar de kerk wordt gewezen.

Gelukkig zijn er ook mensen als Terry Kohut, Gary Smith, Pat Kuehn en Arthur Budzinski. Vier dove Amerikanen die als kinderen intern op een dovenschool zaten en tot in de jaren zestig van de vorige eeuw jarenlang door priester Lawrence Murphy werden misbruikt. Omdat hun ouders de doventaal niet goed beheersten waren de slachtoffers niet in  staat om het te vertellen. Op latere leeftijd zijn ze toch naar buiten getreden met hun verhaal en is het balletje gaan rollen. Priester Lawrence Murphy werd in 1974 door aartsbisschop Weakland geschorst.

In 2012 verschijnt er een documentaire over deze zaak: Mea Maxima Culpa: Silence in the House of God. Deze film gebruikt het verhaal van de vier dove mannen als basis en vertelt over de machtsmisbruik van de katholieke kerk in het algemeen. Bij de zaken die in deze film naar voren komen vraag ik me af de Katholieke kerk er mee weg kon komen? Is het hun geloof in een god of is het toch die macht die ze nog steeds hebben?