puberVandaag ben ik op visite bij mijn 84-jarige moeder in Den Helder. Even gezellig bijpraten. We bellen wel iedere woensdagavond om op de hoogte te blijven van elkaar, maar er gaat natuurlijk niets boven een gesprek in real life. Om mijn moeder niet de hele dag te vervelen met mijn verhalen, ga ik ook even een rondje hardlopen in de stad waar ik ben opgegroeid.

Eerder van de week heb ik via afstandmeten.nl al een run uitgestippeld om zo langs oude routes te lopen. Naar de plek waar in de jaren tachtig mijn school stond, langs mijn oude dansschool aan de Middenweg (die ook niet meer bestaat), natuurlijk heb ik even een paar kilometers door de duinen ingecalculeerd en een stukje door de Schooten, de wijk waar ik mijn eerste levensjaren heb doorgebracht.

Omdat Den Helder niet een van de grootste steden van Nederland is, zal ik een rondje van ongeveer 15 kilometer (01:15:00 uur) rennen. Met meerdere kilometers wordt het de stad uitlopen of sommige wegen meerdere keren passeren. Na het hardlopen is het dan weer terug naar 2015 en volgt nog een paar uur van gezellig samenzijn met mijn moeder. Ik vind het verwonderlijk: met je moeder ben je nooit uitgesproken.

 

nikeJarenlang heb ik met plezier op de Lunarglide hardloopschoenen van Nike gelopen. Echter heb ik op de laatste editie, Lunarglide 6, minder en korter plezierig gelopen. De zool was bij mij na een paar maanden flink versleten en hierdoor liep ik niet echt prettig zoals ik voorheen op de oudere edities deed. Ik moest dus uitwijken naar een ander type hardloopschoen.

Nu ben ik een liefhebber van het sportmerk Nike en zal ik niet snel overstappen naar een ander merk voor hardloopschoenen. Aangezien ruim een maand geleden Nike met een nieuwe Zoom Pegasus-editie op de markt kwam, werd ik nieuwsgierig na de positieve kritieken. Ik had vernomen dat de 32e editie van deze hardloopschoen een uitstekende was. Het blijkt dat Nike deze schoenen maandenlang heeft getest.

De schoen is verbeterd ten opzichte van voorgaande versies. Bij Nike draait het om de schoen zo te verbeteren en aan te passen zodat de schoen nog lekkerder zit en de trainingen nog beter gaan.
De Zoom Air demping in de hak is dé kenmerkende eigenschap die deze laatste editie zo goed maakt. Ook heeft de schoen een rondere pasvorm en een zorgvuldig vervaardigde mesh (stoffering), dat het aantal lagen in de schoen vermindert.

Het bovenwerk van de Nike Pegasus 32 is opgebouwd uit het bekende mesh-materiaal. Nieuw bij de Pegasus 32 zijn de strategisch geplaatste Flywire draden. Deze dubbele Flywire draden zorgen dat de schoen nog beter omsloten om de voet vormt zonder dat dit irritaties opwekt. De Pegasus 32 is naast een mooie schoen, de perfecte schoen om allround te dragen. Voor zowel duurlopen, intervalsessies, alsook een wedstrijd is de Pegasus 32 een prima hardloopschoen. bron

AardeToeval bestaat niet volgens velen. Ik ben het daar enigszins mee eens. Ik zeg vaak: ‘Toeval bestaat niet, bijval wel.’ Toeval is een gebeurtenis die onbedoeld het plaatsvinden van een andere gebeurtenis bepaalt. Bijval is de positieve instemming van een situatie. Dus wanneer je iemand heel toevallig tegenkomt, dan is dat, volgens mij, een bevestiging van een bedoelde situatie.

Maar ik ben geen wetenschapper, dus ik kan het helemaal mis hebben. Soms moet je ook niets zoeken achter een toevalligheid. Zoals begin deze maand, toen een expert van het televisieprogramma Tussen Kunst en Kitsch in het nieuws kwam over een item dat hij te laag had gewaardeerd om vervolgens het item zelf (voor een verzamelaar) te willen kopen. Het item bleek een astrolabium te zijn. Ik had nog nooit van een astrolabium gehoord. Het is een voorloper van de sextant, maar dan veel ouder. Het toeval wil dat ik diezelfde dag in het boek De Tiende Kamer op pagina 92 las over het kind van de historische figuren Abélard en Héloïse die de naam Astrolabe heeft, vernoemd naar de astrolabium. Zo hoor je nooit over het ding en zo twee keer op een dag.

Afgelopen donderdagochtend was ik in de bibliotheek en naast wat boeken om te lezen wilde ik ook de dvd’tje lenen. Mijn oog viel op de film Another Earth. Een film over de ontdekking van een kopie van onze Aarde en verder nog wat (on)nodige liefdesperikelen tussen twee personen. Het toeval wilt dat in de middag van afgelopen donderdag NASA in het nieuws kwam met de mededeling dat er een planeet buiten ons zonnestelsel is ontdekt die veel overeenkomsten heeft met onze Aarde. De dvd bleek een draak van een film te zijn met veel onzinnigheden, maar het gegeven dat ik op een dag tot twee keer lees over de ontdekking van een planeet die op onze Aarde lijkt, vind ik dan wel weer apart.

Gelukkig heb ik geen aanleg voor schizofrenie (hoop ik), anders ging ik nog verbindingen leggen tussen beide voorvallen. Dan moesten deze toevalligheden een verborgen boodschap zijn: een astrolabium om afstanden tussen hemellichamen te berekenen en nog geen maand later de boodschap dat er een hemellichaam (planeet Kepler-452b) is ontdekt. Er staat ons vast ‘iets’ te wachten. Wanneer ik weer eens iets toevalligs mee maak, waarmee een link mee is te leggen met de eerdere toevalligheden, dan laat ik het je weten..

shirtshortsflipflopsLaatst zag ik na een rondje hardlopen dat ik een blauwe teennagel had opgelopen. De reden hiervoor is zeer waarschijnlijk dat mijn nagels iets te lang waren, waardoor er een bloeduitstorting onder mijn nagel is ontstaan en deze blauw werd. Mensen in mijn naaste omgeving weten dat ik helemaal niets met nagels heb. Ik heb een afschuw aan nagels knippen, maar misschien nog meer van lange nagels. Het is een ‘gevecht’ die je niet kunt winnen.

Nu het al een paar weken mooi weer is met minimaal 20°C op de thermometer leeft iedereen vrijer en blijer. Mouwloze shirts en korte broeken worden veelal gedragen. Helaas, en dat vind ik, zijn er ook mensen die hun blote voeten in sandalen of slippers steken. Een ander afschuw van mij: het aanzicht op andermans blote voeten en daarmee bedoel ik in het bijzonder de onverzorgde blote voeten. Ik zie hier in Almere mensen met petjes, hoedjes en hijabs op het hoofd, maar dan lopen ze op slippers, zonder kritisch naar hun voeten te hebben gekeken. Ik denk dan: bedek je voeten in plaats van je hoofd!

Ik vind het heerlijk om tijdens de warme zomerweken in korte broek en op slippers rond te lopen, maar ik heb nu al weken mijn voeten in mijn gympies verstopt, omdat ik momenteel met een blauwe teennagel door het leven stap. Ik wil dat aanzicht van zo’n blauwe nagel mijn medemens niet aandoen. Maar volgens mij maakt dat mijn medemensen helemaal niets uit, want die paraderen zelf nog steeds braaf over straat met onverzorgde voeten in slippers en sandalen. Alsof ze blind zijn voor eelt, tenenkaas, kalknagels en andere onsmakelijke dingen die voeten met zich mee kunnen brengen. Mij kan het ook niets meer schelen, ik trek mijn slippers weer aan. Ik laat het lekker blauw blauw.

 

De Deense hoofdstad Kopenhagen werd gisteren overspoeld door tientallen kerstmannen, die vrolijk ‘Ho ho ho!’ riepen en naar de mensen zwaaiden. Ze waren in de stad voor het jaarlijkse Wereld Kerstmannen Congres.

ballen

De 125 deelnemende kerstmannen, afkomstig uit vijftien verschillende landen, komen jaarlijks bijeen om tijdens een soort van theekransje, of kerstkransje in dit geval, over het kerstmannenvak te praten. ‘Kerstmannen van over de hele wereld zijn hier samengekomen om informatie en ideeën uit te wisselen over hoe we de wereld een betere plek kunnen maken’, aldus kerstman Stan Miller uit de Amerikaanse staat Alabama.

Tijdens het ludieke evenement wordt ook gepraat over praktische zaken. “Ik denk dat we minder koekjes moeten eten”, toonde kerstman Douglas zijn visie. “De schoorstenen waardoor we naar binnen komen zijn smaller geworden en vijftien tot twintig koekjes is dan echt te veel. Ik denk dat twaalf een mooi aantal is.’ bron

Het is voor dit moment nog allemaal humbug natuurlijk, want het duurt nog iets van 157 dagen voordat het weer Kerstmis is, maar nieuws als dit is altijd leuker dan alle nare en negatieve nieuwsberichten waarmee we dagelijks geconfronteerd worden.

Dronken mensen kunnen irritant zijn. De een heeft een kwade dronk, de ander heeft een vrolijke dronk en sommigen zijn luid aanwezig en vinden dat hij, of zij, de oplossing heeft gevonden voor alle wereldproblemen, en is ook van mening dat iedereen dat moet aanhoren. Ik heb geen kwade dronk, noch ben ik irritant aanwezig. Hoop ik. Volgens mij heb ik een grappige dronk, want mensen vertellen me achteraf altijd lachend dat ik te diep in het glaasje heb gekeken.

NUCHTER

Voorheen schaamde ik me de figuurlijke dood wanneer ik op een feestje iets te dronken was en ik later te horen kreeg dat het best wel knap is om een speech voor allemaal vreemden te houden. De wetenschap dat je van die speech helemaal niets meer kunt herinneren is ook best wel beschamend te noemen. Maar dat doe ik niet meer. Mezelf schamen. Ik trek me er gewoon niets meer van aan wanneer ik een beetje uit de band ben gesprongen.

Ik maak de mensen tenminste aan het lachen, wanneer ik zingend met een gitaar in mijn handen op de foto ga, of wanneer ik alles overhoop haal voor een fietssleutel, terwijl deze in mijn broekzak zit. Het is natuurlijk minder leuk wanneer je zelf niet zoveel meer kunt herinneren van iets grappigs waar andere mensen het (nog steeds) over hebben, maar het kan mij niets meer schelen dat ik stof ben voor de vermakelijke verhalen. Dat is niet helemaal waar. Ik zorg er voortaan voor dat ik het niet meer zo ver laat komen.

Volgens jou ben ik enorm eigenzinnig en weet ik het altijd beter. Ik draag aparte kleding en zeg de raarste dingen. Het hoort niet wat ik doe. Ik moet wat beter leven. Ik kan van niemand houden, want ik kan geen liefde geven. En jij wilt me vertellen hoe ik me moet gedragen in het leven.

Ik weet ik heb mijn fouten, maar ik heb ook mijn goeie kanten. Ik heb mijn idealen, al zijn ze niet als die van jou. Maar het vertrouwen in mezelf, dat is nog wel gebleven. Want de tijd is voorbij, dat ik om jouw oordeel zat te beven. Dus je hoeft me niet meer te vertellen hoe ik me moet gedragen in het leven.

Je hoeft me niet te zeggen hoe ik leven moet. Ik hoef toch niet te leven zoals jij dat doet? Ik kom niet aan die van jou, jij komt niet aan die van mij. Ik laat je in je waarde, laat je mij dat dan ook? Je hebt geen recht om te zeggen hoe ik leven moet. Voor mijn part loop ik buiten in mijn ondergoed of in mijn blote kont, dat is me om het even. Zolang ik maar gezond ben en plezier heb ik mijn leven.

Ik weet het: Je bent de aller-knapste. Je weet het vaak het beste. Je draagt de fijnste kleren en gebruikt de duurste woorden. En ik ben enkel dom, hoe kan ik nou iets weten? Maar voor mij is het andersom, dat mag je van me weten, wanneer jij me komt vertellen hoe ik me moet gedragen in het leven.

Je hoeft me niet te zeggen hoe ik leven moet. Voor mijn part loop ik buiten in mijn ondergoed of in mijn blote reet, dat is me om het even. Zo lang ik maar gezond ben en plezier heb ik mijn leven.

Bovenstaande is een bewerking van een songtekst van Benny Neyman uit 1980. Ik hoorde het nummer laatst op de radio en ik was enigszins verrast over het feit dat deze songtekst na 35 jaar nog steeds actueel is. Op sommige vlakken zijn we tientallen jaren vooruit, maar tegelijk ook geen stap verder gekomen.

Sign

Angst. Het is het middel bij uitstek om zieltjes je te winnen en macht te verkrijgen. De kerk doet het al duizenden jaren en zelfs in de hedendaagse commerciële wereld wordt angst gebruikt om mensen tot iets over te halen. Wanneer je niet met tandpastamerk X je tanden poetst zullen cariës je tanden laten rotten en met tandpastamerk Y zullen je tanden nog witter stralen. Kinderen voeden we op met Sinterklaas of de Kerstman en wanneer de kinderen niet naar hun ouders luisteren worden ze door een van deze figuren gestraft. Zoals gezegd: angst wint zieltjes en met angst verkrijg je macht.

Mensen bang maken en vervolgens vertellen dat jij de oplossing hebt (of bent) tot een veilig leven, of in religieuze woorden: tot een veilig hiernamaals, werkt fantastisch! Tenminste, bij het goedgelovige volk, in mijn ogen. Er zijn fanatieke christenen die beweren dat hun God bepaalde groepen haat. Zo heb je de mensen van Westboro Baptist Church. Een groep van inteeltfamilies, die niet voor zichzelf kunnen denken en alles doen wat leider Fred Phelps hen voorheen heeft voorgekauwd.

Volgens WBC heeft hun god een gloeiende hekel aan flikkers, joden, de president van Amerika, de Verenigde Staten zelf en ook het te tolerante Nederland wordt door hun god zeer gehaat. Verder zijn ze diezelfde god dankbaar voor 9/11, omgekomen soldaten, scherpschutters en bermbommen. Ik denk dat de mensen van deze controversiële kerk zelf ook een enorme hekel hebben aan enige vorm van intelligentie. Met hun stupide kreten komen ze niet echt schrander over.

Ik snap niet (en daar ga ik ook mijn best niet voor doen) dat mensen de focus leggen op de -in hun ogen- negatieve zaken in het leven. Zo is er serieus een christelijke groepering die meldt dat hun god een enorme hekel heeft aan tatoeages en getatoeëerde mensen. Op hun website beweren ze dat bij ouders met tatoeages er 300% meer kans is op misbruik, verwaarlozing en verhongering van de kinderen, dat tatoeage-inkt voor 98% uit marihuana bestaat en tatoeëerders vele terroristische groepering, waaronder IS, financieren.

Als het een satirische website was, dan was het misschien nog grappig, maar er is een kleine groep mensen die deze idioterie serieus neemt en daarmee angst bij anderen en macht bij zichzelf verkrijgen. Ze smijten met diverse citaten uit de bijbel, maar vergeten altijd Mattheüs 7:1-3. ‘Oordeelt niet, opdat gij niet geoordeeld wordt; want met het oordeel, waarmede gij oordeelt, zult gij geoordeeld worden, en met de maat, waarmede gij meet, zal u gemeten worden. Wat ziet gij de splinter in het oog van uw broeder, maar de balk in uw eigen oog bemerkt gij niet?

Billboard

Een van de mooiste vrouwen ooit is, naar mijn mening, Audrey Hepburn. De in België geboren Brits-Nederlandse actrice, groeide vanaf 1935 op in Arnhem en verhuisde na de oorlog naar Amsterdam. Waar ze balletlessen nam bij Sonia Gaskell en toneellessen bij de Engelse acteur Felix Aylme. Na de oorlog speelde ze op achttienjarige leeftijd een rolletje als KLM-stewardess in Nederlands in Zeven Lessen. De regisseur van deze Nederlandse film, Charles Huguenot van der Linden, zou later claimen dat hij de ontdekker was van Audrey Hepburn.

Audrey-Hepburn

Later verhuisde Hepburn met haar moeder naar Londen waar ze balletlessen nam. Audrey had altijd al een passie voor ballet en wilde het als ballerina maken. Maar door geen enkele auditie werd ze geselecteerd. Pas later in 1951 begon ze met het acteren in films en tijdens een opname in Zuid-Frankrijk werd ze opgemerkt door de schrijfster Colette, die haar wilde voor de hoofdrol in het door haar geschreven stuk Gigi.

Na een succesvolle reeks op Broadway, deed Hepburn auditie voor de film Roman Holiday, waar eerst Elizabeth Taylor voor de rol van prinses was benaderd. Echter door contractuele problemen kreeg Hepburn de rol. Hepburn ontving voor deze eerste rol in een Hollywoodfilm de Oscar voor Beste Actrice. Later zou ze ook genomineerde worden voor haar rollen in Sabrina, The Nun’s Story, Wait Until Dark en Breakfast at Tiffany’s. In deze laatste film zong ze de klassieker Moon River.

Moon River was speciaal voor deze film en in het bijzonder voor Hepburn geschreven. Componist, Henry Mancini, schreef de melodielijn aan Hepburn’s (beperkte) vocale bereik, en hoewel Hepburn toch ook zong in Funny Face, werd alle songs in de film My Fair Lady door Marni Nixon ingezongen. Dit tot grote verrassing van Hepburn zelf, die zelf eerder alle songs had gezongen voor een geselecteerde groep van spelers en technici .

Na 1967 verscheen Hepburn nog maar in een vijftal films. Haar laatste film Always werd in 1988 opgenomen, net voordat ze benoemd werd tot speciaal ambassadrice voor het United Nations Children’s Fund. Uit dankbaarheid voor haar eigen belevenissen na de Tweede Wereldoorlog zette zij zich gedurende de rest van haar leven in voor kinderen in de armste gebieden ter wereld.

Op 20 januari 1993 stierf Audrey Hepburn in het Zwitserse Tolochenaz aan de gevolgen van darmkanker.

De 87-jarige Duane Schrock sr. heeft onlangs een kaart voor Vaderdag ontvangen van zijn in 1995 overleden zoon. Dat berichtte ABC-News afgelopen dinsdag. Omdat Schrock sr. vaak verhuisde heeft de kaart er zesentwintig jaar over gedaan om uiteindelijk aan te komen.

Vaderdagkaart

Voor de vader heeft de kaart een bijzondere betekenis. Hij leefde enige tijd in onmin met zijn zoon, omdat hij diens homoseksualiteit had afgekeurd. De onverwachte boodschap bleek een poging te zijn het conflict bij te leggen.

‘Dear, Dad, we haven’t been in touch for quite a while’, las Schrok sr. voor uit de kaart, die overigens in 1989 op de post werd gedaan. ‘I’m doing fine and am very happy in Richmond, I’d like to hear from you. Have a Happy Father’s Day, Love Duane.’

De kaart heeft een lange reis achter de rug. De envelop zit onder de stempels en stickers, en is talloze keren retour gestuurd naar de afzender. Wellicht heeft iemand bij de post de figuurlijke bal opgepikt en doorgespeeld, denkt Schrock sr. bron

Het is natuurlijk een troostende gedachte dat je alsnog zo’n bericht uit het verleden ontvangt, maar het blijft een afschuwelijke herinnering aan een onnodig familieconflict met een zoon die al twintig jaar is overleden.

Duane

Wanneer de historicus Hugo Pineau een bijzonder middeleeuws manuscript ontvangt om te restaureren, komt hij erachter dat er een prachtig beschilderde, prehistorische grot moet zijn, vlak bij de abdij waar het manuscript gevonden is. Geïntrigeerd vraagt Hugo zijn vriend en archeoloog Luc Simard om de grot te gaan zoeken. De ruimtes in de grot blijken nog interessanter dan die van Lascaux, met name de tiende -meest ontoegankelijke- kamer van het hele grottenstelsel. Om de grotten gedegen te onderzoeken, zetten ze een kamp op met de beste experts. Tijdens hun onderzoek, waarbij steeds meer geheimen worden blootgelegd, komen ze in een gevaarlijk machtsspel terecht en algauw zijn ze hun leven niet meer zeker en is het duidelijk dat iemand de tiende kamer en haar geheimen probeert te beschermen.

Cooper

Bij een brand in de abdij van Ruac, in het zuidwesten van Frankrijk, wordt een in een muur verborgen boek ontdekt. Het is zwaar beschadigd en wordt voor restauratie aan historicus Hugo Pineau toevertrouwd voor restauratie. Het boek is in codetaal geschreven en rijk geïllustreerd. Klein detail: de auteur van het manuscript beweert 220 jaar oud te zijn.

Hugo op zijn beurt schakelt zijn oude vriend Luc Simard in. Luc is professor in de archeologie en samen trekken de twee vrienden naar Ruac. In het boek bevind zich een oude plattegrond naar een geheime grot en Hugo en Luc gaan op zoek naar de plek, vlakbij de abdij van Ruac. Uiteindelijk weten beide heren de grot te vinden en worden ze aangenaam verrast door de bijzondere rotstekeningen die ze daar aantreffen.

De grot bevat meerdere holten en in iedere holte zijn de wanden zeer aantrekkelijk beschilderd met diverse dieren. De laatste, tiende holte is de meest verbazingwekkende van allemaal. Naast afbeeldingen van dieren, worden in deze tiende holte vooral bijzondere gewassen afgebeeld. Al snel wordt er een team van experts samengesteld om de ontdekking te analyseren en te documenteren.

Nadat het team van experts bij de abdij in Ruac is neergestreken gebeuren er een reeks van dodelijke ongelukken waarbij men eerst denkt dat het om toevalligheden gaat. Uiteindelijk blijkt dat er mensen zijn die er alles voor over hebben om het geheim dat de grot met zich meedraagt voor buitenstaanders verborgen te houden. Deze mensen deinzen nergens voor terug en zijn zeer resoluut.

Glenn Cooper schrijft in de stijl van Dan Brown (Da Vinci Code). Hij doet voldoende onderzoek naar de onderwerpen in zijn boeken, maar met dat verschil dat hij geen historische gebeurtenissen opsomt. Er worden, zoals bij Brown, geen onnozele personages geschreven waarbij een ander personage van alles uit moet leggen. De schrijver springt terug in de tijd en vertelt het verhaal. Dat leest beter dan een optelling als in een schoolboek.

Ik leerde het werk van Glenn Cooper een paar jaar geleden kennen met zijn debuut Boek der Doden (het eerste deel van een trilogie). Het verhaal vertelt over een seriemoordenaar in New York, waar ook gebeurtenissen uit een ver verleden een belangrijke rol spelen. Naast De Tiende Kamer kan ik je deze trilogie over FBI-agent Will Piper van harte aanbevelen.

In januari 2006 werd de ruimtesonde New Horizons gelanceerd, op weg naar de dwergplaneet Pluto. Ruim een jaar later, in februari 2007 passeerde New Horizons de vijfde planeet van onze zon: Jupiter. Door de zwaartekracht van deze planeet wordt de ruimtesonde verder naar de rand van ons zonnestelsel gelanceerd, waardoor deze weer een jaar later, in juni 2008 de baan van de planeet Saturnus kruist. Drie jaar later, in maart 2011 passeert de sonde de baan van Uranus en nogmaals drie jaar later, vorig jaar augustus, kruist New Horizons de baan van Neptunus. Volgende week dinsdag, 14 juli zal de ruimtesonde zijn einddoel bereiken en eindelijk de dwergplaneet Pluto passeren.

De dwergplaneet Pluto werd op 18 februari 1930 ontdekt door astronoom Clyde Tombaugh tijdens het vergelijken van fotografische platen met behulp van een blinkcomparator (een apparaat dat door astronomen werd gebruikt om verschillen tussen twee foto’s van de nachtelijke hemel te vinden) op het Lowell Observatory in Arizona. Tombaugh was op zoek naar een onbekende Planeet X in een baan buiten Neptunus, die eerder was voorspeld door Percival Lowell.

Ondanks de krachtigste telescopen die we hier op aarde hebben is Pluto heel moeilijk om te bestuderen. Wetenschappers hebben berekend dat de diameter van Pluto ruim tweeduizend kilometer bedraagt, maar door de atmosfeer van Pluto en de grote afstand zijn exacte metingen lastig. Dit gaat volgende week veranderen wanneer New Horizons tot op dertienduizend de dwergplaneet zal benaderen. Het zal een riskante manoeuvre worden, maar wanneer alles goed gaat, kan men bij NASA het oppervlak van Pluto en haar vijf manen in close-up bestuderen. Het is momenteel nog gissen naar wat we zullen vinden, maar er zullen ons volgende week zeker een paar, hopelijk aangename, verrassingen te wachten staan. bron

Pluto