Regisseur en schrijver Wes Craven is vannacht overleden aan de gevolgen van een hersentumor. Craven was de bedenker en regisseur van onder andere de films Nightmare on Elm Street en Scream.

Craven begon zijn carrière met twee zeer gewelddadige en onafhankelijk geproduceerde horrorfilms: Last House on the Left (1972) en The Hills Have Eyes (1977). Beide waren echter lowbudgetfilms die alleen bij een select publiek van horrorfanaten in de smaak vielen. A Nightmare on Elm Street uit 1984 betekende Cravens grote doorbraak in Hollywood. Deze film kreeg talloze, door Craven geproduceerde, vervolgen en groeide uit tot de succesvolste horrorfilmreeks aller tijden.

In 1996 wist Craven echter zijn eigen record te verbreken met de komische horrorfilm Scream. Deze film kreeg driemaal een vervolg en stootte A Nightmare on Elm Street van de eerste plaats als succesvolste filmreeks ooit. De regisseur regisseerde niet alleen horrorfilms. De drama-film Music of the Heart (1999) leverde Meryl Streep een Oscarnominatie op voor beste actrice. Ook publiceerde uitgeverij Simon & Shuster in hetzelfde jaar de roman Fountain Society van Craven’s hand. In 2006 waagde hij zich zelfs een een romantische komedie met een fragment in de film Paris Je T’aime.

De films van Craven kenmerken zich door een perfecte timing en vele goed opgebouwde schokeffecten. Opvallend is dat hij in zijn films een fascinatie toont voor religieus fanatisme en de verloedering van de Amerikaanse maatschappij. In veel van zijn films speelt het verschil tussen droom en werkelijkheid een grote rol.
bron: Wikipedia

Craven was het afgelopen jaar nog druk met het bewerken van zijn film The People Under the Stairs om er een televisieserie van te maken. Wes Craven is 76 jaar oud geworden.

IMG_1341

 

Geachte leden van het CERD,

Als comité inzake uitbanning van rassendiscriminatie (the Comittee on the Elimination of Racial Discrimination) heeft u vorige week de Nederlandse overheid geadviseerd om actief bij te dragen aan de uitbanning van negatieve stereotyperingen die aan de persoon Zwarte Piet vastzitten.

U, als lid van het comité, bent van mening dat de er kenmerken zijn die de collega van Sinterklaas andere mensen kunnen doen denken aan het slavernijverleden van Nederland en hiermee discriminerend of beledigend zijn voor bepaalde groepen mensen. Ik kan het niet met u oneens zijn, want wanneer ik iemand anders op wat voor manier dan ook beledig, zeg ik: ‘sorry’, en beloof ik er in het vervolg rekening mee te houden. Dat heeft met opvoeding en fatsoen te maken.

Voor veel mensen in Nederland is dit niet het geval. Deze mensen roepen dat u, als comité van de Verenigde Naties zich er niet mee moet bemoeien en dat het uiterlijk van Sinterklaas’ collegae een traditie van honderden jaren betreft. In hoofdletters schrijven ze op diverse sociale media dat het een sinterklaasfeest een kinderfeest is en daarmee dus totaal niet beledigend naar anderen toe kan zijn. De Nederlandse kinderen mogen nooit teleurgesteld worden en diegenen die zich door het uiterlijk van Piet beledigd voelen, moeten volgens deze mensen ‘maar lekker naar hun eigen land gaan.’ Nee, ook ik kan die link niet leggen.

Maar dat terzijde. Ik ben van mening dat iedereen het recht heeft op zijn of haar eigen mening en ik vind het een fijn idee dat de Verenigde Naties sinds 1945 bestaat en er sindsdien op toeziet dat het internationale recht, het behoud van de mensenrechten, de ontwikkeling van de wereldeconomie en het terugdringen van rassendiscriminatie, wereldwijd gehandhaafd wordt. Maar ik was wel enigszins verbaasd toen ik de lijst van de achttien comitéleden van het CERD en hun nationaliteit mocht lezen. Van deze achttien leden zijn er veertien(!) leden die een land vertegenwoordigen waarin haar homoseksuele burgers hartstikke gediscrimineerd worden.

Deze homoseksuele mensen worden vanzelfsprekend niet gediscrimineerd op basis van hun afkomst, dus betreft het hier geen rassendiscriminatie, maar discriminatie naar aanleiding van seksuele geaardheid is net zo discriminerend. Daarom stel ik voor, nu u het advies inzake de collegae van Sinterklaas rond heeft, u zich concentreert op het tegengaan van discriminatie van de homoseksuelen burgers in alle landen en in het bijzonder de landen van uw veertien leden: Algerije (homoseksualiteit verboden), Burkina Faso (geen gelijke rechten), China (geen gelijke rechten), Columbia (geen gelijke rechten), Guatemala (geen gelijke rechten), India (homoseksualiteit verboden), Libanon (homoseksualiteit verboden), Mauritius (sodomie verboden), Pakistan (homoseksualiteit verboden), Roemenië (geen gelijke rechten), Rusland (geen gelijke rechten), Togo (homoseksualiteit verboden) en Turkije (geen gelijke rechten).

Het kan zijn dat het uitzoeken van de schending van de mensenrechten niet bij een comité tegen rassendiscriminatie thuishoort, maar misschien kan er een comité in het leven worden geroepen, want naast discriminatie -wat nooit iets positiefs oplevert- is het schenden van de mensenrechten voor de homoseksuele wereldburger iets wat in mijn ogen de nodige aandacht verdiend. Het moet, en kan niet zo zijn dat de Verenigde Naties de problematiek betreffende een racistisch ogend volksfeest in Nederland belangrijker acht dan de miljoenen homoseksuele wereldburgers die nog steeds geen gelijke rechten hebben.

Soms kom je op het internet iets uit het verleden tegen, waar je echt jaren niet meer aan hebt gedacht. Dit was bij mij laatst het geval met een ouderwets lavet, die ik vroeger in de eerste flatwoningen van mijn oudste zussen heb mee mogen ervaren.

Een Lavet is een combinatie van een gootsteen en een badkuip en werd vooral in de jaren vijftig en jaren zestig van de vorige eeuw toegepast in de sociale woningbouw. Het is een Nederlands ontwerp en werd vervaardigd van kunstnatuursteen door de Ocrietfabriek te Baarn. Het woord lavet is afgeleid van de namen van de drie bedenkers: LAupman – Van der Eerde – Trip.

De wasgelegenheid is multifunctioneel: het biedt de mogelijkheid voor het baden van vooral de kinderen, in de kuip kan een langzaamwasser geplaatst worden op de afvoer en in het plateau ernaast kan ook een centrifuge geplaatst worden, De kuip is zeer geschikt voor het inweken van wasgoed en werd ook gebruikt voor het schoonwassen van groenten (voor de weck bijvoorbeeld).

Het lavet bestaat uit een plateau met een vrij hoge opstaande rand met eenzijdig een eronder gemonteerde kuip van zo’n 40 cm diep, zodat naast de kuip een vlakke ruimte overblijft. Midden in de kuip zit een afsluitbaar afvoerrooster. Het geheel is gemaakt van kunstgraniet en wordt op gootsteenhoogte (of iets lager) gemonteerd in een meestal kleine badruimte of ook wel in bijkeuken of schuur.

Men kan er in zitten, hoewel dat voor volwassenen tamelijk krap is. Voor het baden van kinderen was het een hele vooruitgang ten opzichte van het baden in de zinken tobbe voor de keukenkachel. Kinderen konden staande in de kuip gemakkelijk gewassen en gedroogd worden op een hoogte, waarbij vader, moeder of iemand anders rechtop kon blijven staan. Ook is het mogelijk te gaan zitten op het plateau naast de kuip met de benen erin. Vaak was er de mogelijkheid om staand in de kuip een douche te nemen.

Met het luxer worden van badruimten met douches en douchecabines is het lavet in onbruik geraakt. Met name de klauterpartij om er in te komen is voor ouderen nogal een toestand en het er weer uit komen zo mogelijk nog veel meer.
bron: Wikipedia

lavet

Een oude bekende van mij, die ik in 1979 voor het laatst in real life heb gesproken, plaatste gistermiddag op Facebook het onderstaande, niet zo bijzonder intelligente afbeelding. Met ook nog eens de oproep om deze afbeelding te delen.

IMG_1250

Lichte vlekken van ergernis verschijnen iedere keer in mijn nek wanneer facebookvrienden racistische, en daarmee ook meteen domme afbeeldingen op Facebook delen. Natuurlijk is het hun goed recht om te plaatsen wat ze willen op de eigen tijdlijn, maar ik vind het ook dan ook mijn goed recht om er op te mogen reageren. En dat heb ik gisteren ook gedaan:

‘Ik dacht ook: dit kan niet. En inderdaad deze tekst klopt ook niet. Ik heb wel enige moeite gedaan om op het internet te checken wat een gezin met twee jongvolwassen kinderen (ouder dan 12 jaar) in een asielzoekerscentrum ontvangen. En dat is € 100,14 per week. Dat is € 400,48 per maand. Dan kom je toch op een heel ander bedrag dan dat jouw afbeelding beweert. #denknavoordatjeietsdeelt’

Ik had de hoop dat ik de persoon in kwestie wellicht iets kon bijleren. Dat asielzoekers (en vluchtelingen) geen -of zoals mijn racistische landgenoten hen poëtisch ‘gelukszoekers’ noemen- profiteurs zijn, en dat de genoemde bedragen in het niet foutloze Nederlands geschreven tekst niet kloppen. Mijn hoop was ijdel. Toen ik een berichtgeving van Facebook ontving dat iemand anders ook op de afbeelding had gereageerd, bleek mijn opmerking te zijn verwijderd.

Hieruit trek ik (voor mezelf) de conclusie dat de racistische Nederlanders te dom zijn om eerst zelf iets te checken. Te dom zijn om na te gaan dat wat ze roepen ook daadwerkelijk waar is. En dat diezelfde racistische Nederlanders hun horizon niet willen verbreden en zeker niets van een weerwoord willen weten. Wellicht zijn ze te bang (en te dom) om zelf een response te moeten geven. Sterker nog: ze deleten ieder weerwoord wat hen niet aanstaat en daarmee kunnen ze lekker blijven schreeuwen, en vooral op Facebook blijven delen.

bont (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord)
1 veelkleurig, gespikkeld, gevlekt: zij maken het te bont te erg

In een interview met het tijdschrift DuJour heeft Bondacteur Daniel Craig gezegd graag naar de kroeg te gaan, maar blijft sinds hij beroemd is vaker thuis omdat iedereen hem de hele tijd stiekem fotografeert en dat maakt hem woest.

Craig wilt best de hele dag handtekeningen uitdelen en zelfs met de mensen op de foto gaan met mensen. Hij heeft daar geen problemen mee, maar mobiele telefoons die hem vanuit iedere hoek van de bar vastleggen irriteren hem mateloos. Wanneer het hem netjes wordt gevraagd overweegt hij wellicht akkoord te gaan, maar stiekem foto’s maken wordt hem te bont.

Craig ziet het als de menselijke natuur dat hij zo geagiteerd reageert. Hij voelt zich genaaid wanneer mensen stiekem foto’s maken. Gek genoeg zien mensen het niet als een probleem. Craigs vrouw, de actrice Rachel Weisz ergert zich er ook aan, maar heeft een betere strategie om stiekeme fans ervan te overtuigen de mobieltjes weg te houden. Ze stapt op de mensen af en zegt dan: ‘Nee, dank je.’, en mensen vinden dat oké. Het overkomt Craig ook op reis in het vliegtuig. Dan wordt hij stiekem slapend op de foto gezet. ‘Dat gebeurt me zo vaak. Dan word ik wakker met een telefoon in mijn gezicht.

007 selfie

Gisteren heb ik een korte biografie gelezen over de succesjaren van het zangduo Mouth & MacNeal. Dit duo bestond uit Willem Duyn (ook wel bekend als Big Mouth) en Maggie MacNeal (echte naam: Sjoukje van ’t Spijker, na haar huwelijk bekend als Sjoukje Smit). Ze zijn bij elkaar gebracht door Hans van Hemert en Mouth & MacNeal traden samen op in de periode 1971 tot 1974. Ze scoorden in Nederland meerdere top 10 hits, waaronder twee nummer één-hits: ‘How Do You Do’ en ‘Hello-A’.

Nu kan ik niet zeggen dat ik ooit echt een fan van het duo ben geweest, maar dat komt omdat ik nog maar 4 jaar jong was toen Mouth & MacNeal hun eerste grote hit hadden. Als kind vond ik die Big Mouth maar een drukke, dikke man en Maggie MacNeal vond ik altijd schreeuwend zingen. De laatste top 10-hit ‘Ah, L’Amore’ is mij onbekend gebleven, en alleen de voorlaatste hit ‘Ik Zie Een Ster’ kon ik van het Eurovisie Songfestival.

Ik zag het boek in de bibliotheek liggen en de subtitel ‘Duo Tegen Wil En Dank‘ trok mijn aandacht. Ik wist me te herinneren dat de twee elkaar niet echt leuk vonden (dat wist de Nederlandse media al in de vroege jaren zeventig te beweren), maar op de achterkant van het boek waren een paar uitspraken te lezen waarbij ik dacht: hoe hebben ze het nog zo lang met elkaar uitgehouden?

Willem: ‘Ik mocht die meid niet! Vanaf het eerste moment dat ik haar tegenkwam in de studio lag ze me niet.’

Sjoukje: ‘Heb hem jankend en scheldend de kamer uitgekregen. Ik was totaal overstuur.

Willem: ‘Waar zal dat verdomde mens nu weer uithangen?

Sjoukje: ‘Ik was net als die monitorbox op het podium. Wel nodig, maar niet gewenst.’

Het boek leest makkelijk weg en is opgesteld uit interviews die de schrijver, en oud-voorzitter van de fanclub, Roel Smit, met het duo heeft gehad. Maar ook de gesprekken en uitspraken van producer Hans van Hemert en manager Han Meijer. Naast de uitspraken gebruikt de schrijver oude, eerder gepubliceerde interviews uit diverse bladen. Het boek is geen opsomming van alle momenten dat Willem en Sjoukje tegenover elkaar stonden te bekvechten, het bericht ook over de succesvolle carrière van 1971 tot en met 1975.

Het lijkt erop dat Mouth & MacNeal constant last hadden van miscommunicatie, of het gebrek aan communicatie. Sjoukje kwam, tot grote ergernis van Willem, in het eerste jaar bijna altijd te laat op afspraken en optredens. Willem bleek echt een Big Mouth te zijn: hij dacht niet na voordat er iets uit zijn mond kwam. Het publiekelijk belachelijk maken van je collega helpt ook niet bij het blije gevoel. Wanneer ze elkaar iets verwijtend te vertellen hadden, deden ze dat via de media.

Het boek over de succesvolle jaren is feitelijk geschreven, beschikt over heel veel details en het leest (gelukkig) niet als een biografie waarbij de schrijver teert op misselijke of valse details. Dat deden Willem en Sjoukje in die succesvolle jaren zelf wel aan de media. Het is grappig, maar meer triest om te lezen dat twee mensen die elkaar totaal niet uit kunnen staan door omstanders bij elkaar worden gehouden om met hen (veel) geld te verdienen. Na de breuk in december 1974 hebben Willem en Sjoukje elkaar nooit meer gesproken.

IMG_1213

Vandaag moest ik de dagelijkse boodschappen doen en aangezien het een en ander in huis op was, moest ik wat extra dingen aanschaffen: kattenvoer, koffie, et cetera.

Bij de kassa aangekomen, was het daar aardig druk. Snel telde ik de aantal wachtenden voor mij in de rij en ik zag dat ik de vierde wachtende in de rij was. Aangezien de supermarktketen Jumbo het beleid heeft dat wanneer je als vierde wachtende in de rij staat, je de boodschappen gratis mee naar huis mag nemen.

Eenmaal in de rij wachtenden aangesloten stak ik een hand met vier vingers op naar de knul achter de kassa. Heel snel werd er een derde kassa geopend, maar ik gaf meteen aan dat ik toch echt wel een vier(en)de wachtende was. Het personeel was niet echt onder de indruk van mijn opmerking, maar ik dacht: nu hou ik het vol ook, dit wil ik nu wel eens meemaken.

En ik maakte het mee. Er werd nog wel een hoofdcaissière bij gehaald, maar ik gaf aan dat die meneer in het blauwe shirt in de rij naast mij, de derde wachtende in rij was en ik achter hem stond te wachten. ‘Dat maakt u de vierde wachtende’, zei de hoofdcaissière en ik mocht zonder te betalen de supermarkt verlaten. Super Jumbo!

IMG_1166

 

Sinds vorige maand is er een nieuwe app op de markt gebracht waarmee de gebruikers van een smartphone hun hele collectie gedrukte foto’s en albums makkelijk kunnen scannen.

Photomyne, de bedenkers achter deze app, stelt smartphonegebruikers in staat oude fotoalbums snel en eenvoudig te digitaliseren. Met de app en de smartphonecamera kunnen gebruikers meerdere foto’s tegelijk scannen zonder deze eerst uit het album te halen. Dat scheelt een hoop werk en ergernis, want meestal zijn de foto’s in albums vastgeplakt. De app herkent de individuele foto’s, die vervolgens automatisch worden bijgesneden, gecorrigeerd en in een handig digitaal album opgeslagen.

Oude foto’s in albums zijn vaak waardevolle herinneringen. Helaas is het niet mogelijk om deze foto’s met hetzelfde gemak te bekijken en te delen zoals we dat gewend zijn met digitale foto’s. Alle foto’s los met een scanner scannen is veel werk en daarom ook tijdrovend. Als gevolg ligt er een schat aan foto’s in schoenendozen en fotoalbums in kasten onaangeraakt opgeslagen, en verliezen deze langzaam aan kwaliteit onder invloed van  de tijd. Met als gevolg dat deze foto’s voorgoed verloren kunnen gaan.

Van het weekend heb ik de app, tegen betaling van € 4,99 aangeschaft (nog altijd goedkoper dan 20 sigaretten) en binnen een half uur had ik al twee fotoalbums gescand. Wanneer ik er iets meer tijd (en precisie) aan had besteed waren alle foto’s als professioneel gedigitaliseerd. De tijd en de ergernis die het scannen van afgedrukte foto’s met zich meebrengt is mij dat bedrag meer dan waard. Binnenkort kunnen al mijn facebookvrienden nog meer fotoalbums  van mij digitaal inzien.

Photomyne_Scanning

Het aantal ernstige ooginfecties in Nederland bij contactlensgebruikers neemt toe. Oorzaak hiervan is het slordige gebruik van de contactlenzen. Dit vertelde de oogarts Tjeerd de Faber van de week aan de nieuwswebsite nu-punt-nl. Eerder deze week bleek uit onderzoek van de Amerikaanse Centers for Disease Control and Prevention dat 99 procent van de contactlensdragers in de Verenigde Staten wel eens iets doet wat het risico op een ooginfectie vergroot.

De Faber zegt dat dit in Nederland ook goed zo zou kunnen zijn. Er is een toename in het aantal ernstige ooginfecties bij contactlensdragers. Dat is een verontrustende trend die zeker onderzocht zou moeten worden. Veel lenzendragers bestellen tegenwoordig via internet hun lenzen. Dat is volgens de oogarts niet verstandig. Eigenijk moeten lenzendragers door een deskundige zeker twee keer per jaar gecontroleerd worden. Ook kunnen deskundigen betere voorlichting geven over het lensgebruik.

Hier hangt wel een prijskaartje aan en online kan je voor een lagere prijs lenzen bestellen. Daar kiest de consument steeds vaker voor, terwijl goede voorlichting en controles ooginfecties kunnen voorkomen. Die expertise koop je niet op internet. De oogarts krijgt vaak patiënten in zijn praktijk die slordig met hun contactlenzen omgaan en met ernstige ooginfecties in het ziekenhuis terecht komen.

contacts

Per 1 september 2015 zullen veel radiozenders niet meer via de FM-band te beluisteren zijn. Het is dan alleen nog mogelijk om deze zenders via Digital Audio Broadcasting (DAB) te beluisteren. Deze manier van uitzenden is een Europees systeem dat sinds 1993 gedigitaliseerde radio-uitzendingen mogelijk maakt, als alternatief voor analoge radiosignalen.

Via Wikipedia leerde ik dat DAB een storingsvrije ontvangst mogelijk maakt, waarbij bovendien meer zenders mogelijk zijn. Dit kan een oplossing bieden voor de huidige capaciteitsproblemen op de FM-band. Bovendien is het mogelijk om tijdens de uitzendingen meer randinformatie door te sturen en (voor de luisteraars) de radioreclames weg te filteren.

Een nadeel van DAB is echter wel dat de luisteraar de digitale radioprogramma’s alleen kan ontvangen met een speciaal, duurder, DAB-radiotoestel. Massaproductie moet de prijs gaan drukken, maar huidige ontvangers zijn nog duurder dan analoge ontvangers. Op termijn zou DAB de uitzendingen van de FM-band kunnen vervangen.

In Nederland zijn de publieke omroepen sinds februari 2004 via DAB en sinds 14 oktober 2013 via DAB+ te beluisteren. Sinds 1 september 2013 zijn de commerciële landelijke omroepen via DAB+ te beluisteren. Ook de meeste publieke regionale omroepen zijn vanaf mei 2015 te horen via DAB+. In de Randstad moeten luisteraars wachten tot september 2015 voor het ontvangen van de publieke regionale radiozenders via DAB+.

Omdat per 1 september de favoriete radiozender (NPO5) van onze (schoon)moeder niet meer via de FM-band te beluisteren is, hebben we vandaag een nieuwe digitale wekkerradio met een DAB+mogelijkheid aangeschaft, zodat onze (schoon)moeder ook na 1 september 2015 naar de radio kan blijven luisteren.

radio

Onaangenaam verrast werd ik van het bericht op de nieuwssite nu-punt-nl, over dat er jaarlijks minstens dertienduizend huisdieren in Nederland worden vermist. Vooral katten kunnen hun baasje niet meer vinden, dit zijn er namelijk elfduizend. Daarnaast raken jaarlijks minstens 1.045 vogels en 418 honden vermist.

Dat blijkt uit cijfers van vermissingsdatabank Amivedi, die de nieuwssite nu-punt-nl vandaag van LocalFocus heeft ontvangen. Vooral in de landelijke gebieden vinden relatief veel vermissingen plaats. In het Zeeuwse Noord-Beveland worden per 10.000 inwoners 21 huisdieren vermist. Ook in Schouwen-Duiveland worden met 19,8 per 10.000 inwoners veel vermissingen opgegeven. In absolute aantallen staat Rotterdam met 401 vermiste huisdieren bovenaan de lijst.

CatsDogs

Het is onweerlegbaar. In een bibliotheek word je omringd door boeken: leesboeken, plaatjesboeken, luisterboeken, koffietafelboeken, hobbyboeken, reisboeken. Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar dat doe ik niet.

Wat ik tevens zo fijn vind aan een bibliotheek is dat je voer voor de hersens tegenkomt waarvan je zelf niet zo maar aan hebt gedacht. Je loopt soms tegen boeken aan waarbij je in een winkel niet naar op zoek gaat.

Zo kwam ik van de week het boek ‘Liefs van Annie’ bij de bibliotheek tegen. Het is een boek van Annie M.G. Schmidt, waarin haar persoonlijke brieven zijn gepubliceerd. Vanaf haar achtste jaar, tot aan een half jaar voor haar overlijden.

Het heeft iets weg van voyeurisme: het lezen van iemand anders haar privézaken die ons eigenlijk niets aangaan. Maar het heeft ook iets spannends en ook wel iets stiekems, en iets dat stiekem gebeurt, dat trekt de mens aan. De komende dagen geniet ik nog even van Annie’s brieven.

IMG_0849