Persoonlijk vind ik het hacken van websites door groepen als Anonymous niet helemaal tof, maar wanneer het wordt gebruikt voor acties tegen organisaties waar men alleen maar domme en racistische propaganda kan voeren, wil ik eigenlijk alleen maar twee duimen de lucht in steken.

Zo las ik gisteravond op het internet dat Anonymous volgende maand de echte namen van duizend leden van de Ku Klux Klan bekend zal maken. De hackersgroep heeft zich toegang weten te verschaffen tot twitteraccounts van diverse leden van de blanke, racistische beweging uit de Verenigde Staten.

Volgens de hackersgroep zijn de KKK-leden terroristen die de eigen identiteit verbergen achter lakens en verder de maatschappij op elk niveau infiltreren en hiermee al bijna 200 jaar bloed aan de handen hebben. Redenen genoeg dat het tijd wordt de privacy van de Ku Klux Klan op het internet op te heffen.

Onder de naam ‘Operation KKK’ probeert Anonymous de Klan te bestrijden nadat de leden van de hackersgroep sinds november vorig jaar door de KKK werden bedreigd nadat ze hadden gedemonstreerd tegen de beslissing om de blanke agent die een zwarte jongen doodschoot niet te vervolgen.

kkk

Afgelopen woensdagavond liepen Edo en ik in Almere over de rode loper, tussen een tweetal snelle auto’s door, de bioscoop Utopolis binnen. Het was er al druk en je kon de gezonde spanning van volle verwachting in de bioscoop voelen: de aanwezigen gingen de nieuwe James Bond-film zien.

Nadat onze bioscoopkaartjes door een medewerker van de bioscoop doormidden werden gescheurd, liepen we verder de trap op en kregen we een glaasje prosecco aangeboden. Bovenaan de trap stonden al veel bezoekers rond de statafels, waar men kon genieten van een live-optreden van een zangeres, begeleid op de piano, die meerdere Bondnummers zong.

Rond half acht ging de zaal open en was de live-verbinding met Tuschinski in Amsterdam op het grote scherm te volgen. Dit vond ik enigszins teleurstellend. In Nederland bestaat geen glitter & glamour. Bekende Nederlanders die met de bekende ‘ons-kent-ons-houding’ aangeven geen Bond-fans te zijn, en dit voor de camera aan Jan Kooijman mogen vertellen, vind ik een anti-climax.

Dat is een les voor de volgende keer: of we gaan een uurtje later de zaal in, of gewoon een dag later naar de voorstelling. Maar wanneer SPECTRE op de ouderwetse Bond-manier begint, dan begint het avontuur, die bijna twee en een half uur duurt, ook meteen goed. De openingsscène is meesterlijk. Het gaat om minutenlange openingsshot, die echt meesterlijk is gedaan op een fantastische locatie.

Mexico Stad heeft zich met SPECTRE op de kaart gezeten en het zal me ook helemaal niet verbazen wanneer, volgende week, tijdens Día de Muertos (Allerheiligen, Allerzielen), ze veel meer toeristen kunnen verwelkomen. Alleen al dankzij deze laatste Bond-film. De scene op het Plaza de la Constitución, met een helikopter, stuntvliegend boven de duizenden mensenhoofden is een duizelingwekkend hoogtepunt.

De title sequence is sinds GoldenEye zoals altijd, de parel in de James Bond-film en dat is deze keer niet anders. Hierbij blijkt het nummer ‘Writing’s On The Wall’ van Sam Smith een terechte keuze te zijn geweest. Ikzelf vond wel dat er een paar spoilers in de beelden verwerkt waren, maar dat ging zo snel, en was ook wel aangenaam verrassend. Je weet dat er in deze film antwoorden gegeven worden.

Ik wil niet te veel weggeven wat er verder in de film gebeurt, want ik wil het plezier van een nieuwe Bond-film niet ‘versjteren’ voor de andere Bond-liefhebbers die SPECTRE nog moeten zien, maar ik kan je wel vertellen dat je aangenaam vermaakt de film zult beleven, en wanneer je van de oudere Bondfilms geniet, dan is ook SPECTRE zeker een traktatie.

Gisteren heb ik een boek van de Nieuwe Bibliotheek geleend met de titel Perplexicon: Het ABC van de Nonsens. Het boek gaat, zoals de sub-titel al zegt, over pure nonsens. Het lezen van een paar quotes op de cover van het boek, deden mij besluiten het boek te lenen. Enkele quotes op de omslag zijn:

‘Koffie is een drank waarvan je gaat slapen als je er niet van drinkt.’

‘Ah, het getrippel van kleine voetjes door het huis. Er gaat niets boven een dwerg als butler.’

‘Dokter, er is iets met mijn maag. Telkens als ik gegeten heb, heb ik daar zo’n vol gevoel.’

‘Eeuwig duurt het langst.’

Het zijn een paar flauwe quotes die helemaal nergens over gaan. Pure nonsens dus, maar ik hou ervan. Je kunt het boek lezen als een nonsense-alfabet: het bevat een inspirerende reeks binnen- en buitenlandse hoogtepunten van ‘gesjochtenheid’, in proza en poëzie, van auteurs als Woody Allen, Bomans, Carroll, Charms, W.C. Fields, Lear, Morgenstern, Queneau, Rabelais, Twain en Valentin.

Je kunt het boek ook lezen als een inleiding tot de nonsens: het geeft informatie over de geschiedenis van de nonsens, de verschillende genres en karakteristieke stijlfiguren zoals ‘Abracadabraïsme’ en ‘Woordspelingen’, maar weet wel dat het ook echt nonsens is. Je kunt er helemaal niets van opsteken en of je daar nu wijzer van wordt… Vermakelijk vind ik het wel.

Ondersteboven. Ook nonsens, natuurlijk.

Chukwu is de Grote Geest van de Igbo, een Afrikaanse stam welke in het Zuid-Oosten van Nigeria leven. Volgens hun overlevering schiep de Grote Geest Chukwu de wereld en de mensheid.

In het begin stuurde hij een hond naar de allereerste mensen om hen te vertellen dat, wanneer iemand stierf, zij het lichaam op de aarde moesten neerleggen en het vervolgens te bestrooien met as. De gestorven persoon zou dan weer tot leven komen. Maar onderweg treuzelde de hond en stuurde Chukwu uiteindelijk een schaap naar de mensen met dezelfde boodschap.

Toen de schaap bij de eerste mensen aankwam, was het dier vergeten wat er nu precies doorgegeven moest worden. Het schaap gaf de boodschap verward en verkeerd door en zei dat als iemand gestorven was, dan moest het lichaam van de overledenen door de mensen in de aarde begraven worden.

Uiteindelijk kwam de hond aan bij de mensen, maar toen was het al te laat. Hij vertelde de mensen wat Chukwu hem verteld had, maar niemand wilde de hond nog geloven. Hen was al verteld om de doden in de aarde te begraven, en de eerste mensen verklaarden dat, dit was wat ze gingen doen. Hiermee is de dood tot de mensheid gekomen.

Nigeria

Ik heb de kerk een paar jaar geleden in Barcelona mogen bewonderen. De Sagrada Familia. Een indrukwekken bouwwerk, ontworpen door de architect Antonio Gaudi. De bouw is ooit begonnen in het jaar 1882. Ik kan me nog herinneren, enorm onder de indruk van het bouwwerk, toen ik daar binnen in de kerk liep, dat ik dacht dat het wel tijd werd dat men de kerk eens zou voltooien.

Afgelopen week wist de projectleider van de kerk, Jordi Fauli, te vertellen dat de Sagrada Familia in het jaar 2026, na 144 jaar zal worden afgerond. Dat werd ook wel eens tijd, want ieder jaar bedragen de bouwkosten iets van rond de 25 miljoen euro. Dit wordt overigens uitsluitende gefinancieerd met donaties en entreegelden. Volgend jaar zal men met de bouw van de bovendelen van de zes centrale torens beginnen.

Deze torens zullen echter pas vanaf 2017 van buitenaf zichtbaar zijn. De hoogste toren zal een hoogte van 172,5 meter hebben en hiermee is ook rekening gehouden met de wens van Antonio Gaudi. Deze was dat de kerk in geen geval hoger gebouwd mocht worden dan de Montjuïc-heuvel (180 meter) in Barcelona. Het is nu nog 11 jaar wachten tot de Sagrada Familia in zijn geheel af is. Misschien dat ik tegen die tijd weer eens een reisje naar Barcelona boek.

S-F-B

Nostalgia

Laatst zag ik de film Unbroken welke het verhaal vertelt over de Amerikaanse Louis Zamperini, een olympische atleet die gedurende de tweede wereldoorlog verschillende Jappenkampen heeft overleefd.

Hoewel ik de film zeker niet wil aanraden, want de vertelling is enorm traag en zeer oppervlakkig, is het leven van de heer Zamperini bijzonder en helemaal niet alledaags te noemen. Wat mij overigens ook stoorde aan de film was het einde waarbij, tijdens de aftiteling, wordt vermeld hoe het na de tweede wereldoorlog is gegaan met de hoofdpersonages.

Een film moet vertellen in beelden en niet in een tekst tijdens een aftiteling. Er worden al honderden jaren boeken gedrukt om te lézen hoe iets verloopt en nu las Ik tussen een paar namen van crew-members dat Louis Zamperini de Heer (God dus) enorm dankbaar was voor het overleven van de diverse jappenkampen.

Als door een wesp gestoken stoorde ik me enorm aan deze opmerking. Deze uitspraak gaf voor mij meteen aan hoe egoïstisch het geloof daadwerkelijk is. Hoe kun je een god dankbaar zijn iets te overleven waarvan duizenden, miljoenen zelfs -wanneer je de concentratiekampen van de nazi’s meerekent- de oorlog(skampen) niet overleefd hebben?

Hoe verklaar je zo’n uitspraak tegenover de nabestaanden van de slachtoffers die het einde van de tweede wereldoorlog veel te vroeg hebben moeten meemaken? Heeft die god dan alle andere slachtoffers, zoals een Sjouke Kuiper, de zeven jaar oudere broer van mijn moeder, in de steek gelaten?

Het is niet dat ik de heer Zamperini, die vorig jaar juli overleed, veroordeel, maar ik ben wel van mening dat men iedere uiting met betrekking tot een geloof voor zichzelf mag houden. Hiermee stoot je niemand voor het hoofd en ontstaat er wellicht een begin voor meer verdraagzaamheid. Of zie ik dat verkeerd?

Louis Zamperini

Soms lees je een nieuwbericht waarvan je denkt: waar gaat dit over? Zo overleed afgelopen zondagavond een passagier tijdens een vlucht van Aer Lingus van Lissabon naar Dublin, nadat hij zich agressief had gedragen tegen een medepassagier.

De man begon een andere passagier te bijten en raakte onwel toen hij door de bemanning werd overmeesterd. Door het incident werd het toestel gedwongen uit te wijken voor een tussenlanding in Cork. Volgens het bericht begon de passagier te bijten en werd daarna zeer gewelddadig. Toen de bemanning de man uiteindelijk onder bedwang had, raakte hij bewusteloos. Vlak voor de landing werd door een arts die aan boord was, geconstateerd dat de passagier was overleden.

De man reisde alleen, zijn identiteit is niet bekendgemaakt. Autopsie moet uitwijzen wat de precieze doodsoorzaak is geweest. De passagier die is gebeten, is naar het ziekenhuis gebracht voor onderzoek. Na de landing werd ook een Portugese vrouw aangehouden. Vanwege het bijt-incident werd alle bagage onderzocht, waarna er een nog onbekende substantie werd aangetroffen bij de Portugese vrouw. Bovenstaand bericht lijkt wel op een  heel slecht script voor een nieuwe zombiefilm. Raar.

Gisteren was de veertigste editie van de Amsterdam Marathon en voor mij de vijfde keer dat ik de halve marathon van Amsterdam heb gelopen.

Voor de supporters langs de weg werkte het weer niet optimaal mee: miezerige regenbuitjes vielen op hen neer, maar voor de hardlopers was dit heerlijk hardloopweer. Er stond niet te veel wind en de temperatuur lag niet te laag.

Afgelopen vrijdag, na het ophalen van mijn startnummer, bemerkte ik dat het parcourse van deze veertigste editie iets aangepast was. Na 6 kilometer werden we door Duivendrecht geleid, wat ik wel aardig vond, want hiermee leek het -voor mij- dat het allemaal sneller ging.

Onderweg hoorde ik via mijn hardloop-app van Nike dat ik ruim op schema liep. Iets te snel eigenlijk, maar ik liep lekker en had geen last van ongemakkelijke pijntjes. Alleen aan het einde van het parcours, in het Vondelpark, begonnen mijn voeten enigszins pijnlijk aan te voelen (net als ieder jaar eigenlijk).

Wanneer je uiteindelijk het Vondelpark verlaat is het nog maar een paar kilometer tot de finish, en ondanks de pijn in de voeten loop je toch gestaag door, door de wetenschap dat je bijna bij de finish bent én door de enthousiaste kreten van de supporters langs de kant.

Wanneer je dan uiteindelijk het Olympisch stadion inloopt om de laatste honderd meters af te leggen krijg je dat euforisch gevoel van enorm geluk, omdat je zojuist een geweldige prestatie hebt gedaan. Het maakt daarbij niet uit wat voor tijd je hebt gelopen. Ikzelf was dit jaar weer iets sneller dan voorgaande jaren, dus mijn blijdschap was terecht, wanneer ik mijn medaille kreeg omgehangen.

Ikzelf denk dat ik het niet meer zal meemaken, hoewel de technologie en de wetenschap tegenwoordig met sprongen vooruit gaat, in plaats van kleine stapjes, maar wetenschappers zijn er nu van overtuigd dat raketten op weg naar de planeet Mars in de toekomst op de maan zullen stoppen om te tanken.

Een retourtje naar Mars lijkt hiermee dichterbij te komen. Het is een relatief kleine omweg, maar op een raket die via de maan reist, wordt liefst 68 procent van het gewicht bespaard. Dat hebben wetenschappers van het gerenommeerde Massachusetts Institute of Technology berekend.

Opslag van brandstof op de maan is betrekkelijk eenvoudig en de brandstofbesparing zou aanzienlijk zijn. De kosten om een raket vanaf de aarde in de ruimte te lanceren zijn vanwege het gewicht in verhouding bijzonder hoog. Wetenschappers trokken voor een reis naar Mars altijd een rechte lijn vanaf de aarde.

De besparingen om de maan als tussenstop te gebruiken, maken een retourtje naar Mars voor een raket met mensen aan boord plotseling veel reëler. De afstand van de aarde naar Mars bedraagt gemiddeld 225.000.000 kilometer. Naar de maan is het gemiddeld slechts 384.000 kilometer.

Nu weten we nog relatief weinig van de planeet Mars, maar als het ons ook iets te bieden heeft, zoals werkzame componenten en/of elementen voor een eeuwige jeugd, ofzo, dan is het natuurlijk voor bijna iedereen zeer aantrekkelijk om vanaf de maan, af en toe op en neer te reizen naar de planeet Mars.

mars moon earth

Gisterochtend deed ik mijn laatste rondje hardlopen voor de halve marathon van Amsterdam, aanstaande zondag.

Het hardlooprondje van 15 kilometer ging me niet helemaal lekker naar het zin en hiermee werd mijn bijgeloof een beetje gerustgesteld: een laatste repetitie behoort niet optimaal te verlopen, want zo kan het bij de officiële uitvoering alleen nog maar beter gaan.

Ik had me voorgenomen om minimaal 15 kilometer af te leggen, want zo weet ik dat het me aanstaande zondag lukt om die extra 6 kilometers (en dat extra half uurtje) makkelijk af te leggen tot die 21,1 kilometer. Mijn nieuwe (reeds ingelopen) hardloopschoenen staan al klaar.

Het enige wat me nog rest voor een goede halve marathon voor aanstaande zondagmiddag is het ophalen van mijn startnummer (24476). Deze kan ik morgenochtend ophalen bij de Sporthallen Zuid in Amsterdam. Daar lopen al veel andere (internationale) hardlopers rond en is er tevens een marathon expo. De voorpret is daarmee voor mij al begonnen.