Nagerecht

Vroeger, nog voordat ik mijn melkgebit mocht inwisselen voor een volwassen exemplaar, was ik een echte zoetekauw. Met groots plezier en het grootste gemak maalde ik al het snoepgoed en al die andere suikerzoete versnaperingen met mijn melkkiezen weg. Op tweejarige leeftijd wist ik op een vroege zondagochtend stiekem een doos met tompoezen uit de koelkast weg te pakken, om vervolgens, veilig op mijn slaapkamer, twee exemplaren weg te werken en de resterende tompoezen onder mijn bed te verstoppen. Het consumeren van alle zoetigheid hield mij meer dan alleen zoet.

Natuurlijk werden nog diezelfde dag de resterende tompoezen door mijn moeder of door een van mijn zussen teruggevonden, en zal ik ook op die jonge leeftijd mijn verantwoording hebben moeten afleggen voor het verduisteren van de gebakjes. De jacht naar zoetigheid heeft zich gedurende mijn hele jeugd voortgezet. Tot grote ergernis van mijn ouders. Ik kon me in de jaren zeventig van de vorige eeuw als een suikerjunk gedragen wanneer ik van mening was dat mijn suikerspiegel op peil moest blijven.

Ik heb me ooit thuis, totaal misdragen in de aanwezigheid van visite, toen ik van mening was dat ik recht had op (nog) een abrikozenflap. Als een debiele dwaas riep ik constant dat ik een abrikozenflap wilde, en bij het negeren door mijn ouders (en de visite) eindigde dat bij mij in het herhaaldelijk roepen van het woord: Abrikozenflap. Wanneer ik mijn eigen kind was geweest, had ik mijzelf destijds een flink pak rammel gegeven in plaats van een zoethouder.

Voor de rest was ik tijdens mijn jeugd een heel lief, rustig en zoet kind, en wordt er tegenwoordig alleen nog maar smakelijk en vermakelijk over mijn dwaze uitspattingen gesproken. Snoepen is inmiddels niet meer aan mij besteed. Sinds 2007 ben ik bewust gestopt met het gebruik van suiker, maar zo af en toe heb ik een terugval. Dat uit zich eigenlijk alleen in het ‘trek hebben’ van toetjes. Waar ik vroeger al kon genieten van chocoladevla uit de fles, geniet ik nog steeds van vla uit geplastificeerd karton .

Thuis genieten we van ons toetje. We gebruiken het nagerecht om de dagelijkse maaltijd met een zoete voldoening te sluiten. Dat gebeurt met de eerder genoemde chocoladevla, maar ook met een schaaltje yoghurt of een pudding. Het laatste vooral wanneer Albert Heijn weer eens een aanbieding heeft van ‘tweede artikel gratis’. Dan eten we graag ieders een Mona-pudding, maar vaak vallen we terug op het schaaltje aardbeienyoghurt of chocoladevla.

Sinds anderhalve week hebben we de gewoonte om de maaltijd af te sluiten met kookpudding. Zelfgemaakt met de hulp van Dokter Oetker (wiens naam ik nog steeds uitspreek met een lange oe-klank). Heel makkelijk, heel lekker en lekker goedkoop. Gewoon een halve liter melk aan de kook brengen, pakje kookpudding erbij gieten en vervolgens twee minuten op laag vuur blijven roeren en in dessertschaaltjes uitgieten. Wanneer je ongeduldig bent kun je de pudding warm opeten, maar wij laten het een paar uur afkoelen.

dessert

Advertenties

Auteur: Dray

'Je wordt met de lach leuker.'

2 thoughts on “Nagerecht”

  1. Ik ben totaal geen toetjesmens. Ik hou ook meer van hartig dan zoet. Kookpudding vinden ze hier ook lekker. Vanille of room smaak en dan het liefst eerst wat bitterkoekjes op de bodem voor ik de pudding eroverheen giet. EN dan idd eerst flink afkoelen 🙂 Ideetje? 😉

    Liked by 1 persoon

U mag reageren.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s