Schoenen

Sinds de mens miljoenen jaren geleden de Afrikaanse savanne inruilden voor een omgeving met een meer rotsachtige ondergrond, is de liefde ontstaan voor schoenen. Het waren zeer waarschijnlijk een paar halve zolen, bij elkaar gehouden door wat veters. Vandaar ging het over naar schoenen, klompen en laarzen.

Mijn eerste paar schoenen kan ik me niet herinneren. Mijn ouders hadden geen geld voor, of het geld er niet voor over, om mijn eerste schoen te verbronzen. Ik ben hen dankbaar: nu heb ik geen exemplaar op de schoorsteenmantel staan. Wel weet ik nog dat ik als vierjarige nieuwe sandalen had gekregen. Ik vond ze afschuwelijk. In mijn kleuterbeleving waren mijn nieuwe schoenen meisjessandalen. Ik maakte een scene zoals alleen vierjarigen dat kunnen doen.

Veel van mijn eerste schoenen kan ik me niet herinneren. Ik hou wel van mooie schoenen, maar het liefst loop ik op ’s zomers toch op mijn teenslippers. Mijn eerste sneakers (toen steevast gympen genoemd) waren van nylon en van een onbekend merk. Mijn eerste Nikes kan ik me wel herinneren. Wat was ik trots. Mijn duurste schoenen kocht ik ooit voor ƒ 250,=. Het waren donkerblauwe,  hoge veterschoenen die maar één mode meegingen. Zonde van het geld.

Dramatisch en luid huilend ben ik naar mijn (kleuter)school gelopen en toen ik bij het schoolpleintje aankwam, ben ik naar huis teruggekeerd. Mijn moeder kwam me op haar kleppers tegemoet lopen. Boos en verdrietig van zelfmedelijden gaf ik aan dat het écht wel meisjessandalen waren. Mijn moeder was er helemaal klaar mee en gooide mijn sandalen in de zinken vuilnisemmer. Dat gebaar vond ik nóg dramatischer. De rest van het schooljaar ben ik huppelend op diezelfde sandalen naar school gegaan.

Mijn eerste hardloopschoenen waren Adidas schoenen. Toen ik mezelf in 2011 morphde naar een fervent hardloper, ben ik overgestapt naar het merk Nike. De eerste jaren rende ik in mijn LunarGlides rond. Tegenwoordig op Nike Pegasus 32. Mijn hardloopschoenen zullen nooit duurder dan  € 150,= zijn. De schoenen die ik nu het langst in mijn bezit heb zijn mijn bergschoenen. Heel af en toe loop ik nog op deze stevige stappers, die ik ooit in het voorjaar 1999 heb aangeschaft.

Laarzen en klompen heb ik niet vaak gedragen. Klompen deden me zeer bij de wreef en ’s winters bleef de sneeuw onder je klompen plakken. Onelegante plateauzolen waren het resultaat. Klompen zijn sowieso meer geschikt als bloembak. Laarzen vind ik onpraktisch. Gedoe vooral. Ooit werd ik op school een jaar lang voor homo uitgemaakt omdat ik op ‘Robin Hood-laarzen’ liep (of waren het de beenwarmers erboven die dat idee gaven?), daarbij staan laarzen mij niet. Zeker cowboylaarzen niet. Al die extra centimeters. Ik struikel constant.

Momenteel bewandel ik het levenspad op doodnormale veterschoenen, met af en toe een hardlooprondje op mijn hardloopschoenen. De Converse Chucks vind ik te fris met deze koude temperaturen, en als verre 40-plusser geven die All Stars weinig steun en comfort. Die draag ik volgend voorjaar af en toe wel weer. Tenzij het dan enorm mooi weer wordt. Met hoge temperaturen. Dan zie je me gewoon op mijn slippers voorbijlopen.

 

Advertenties

Auteur: Dray

'Je wordt met de lach leuker.'

U mag reageren.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s