Vandaag is de laatste dag van het jaar en ik vind het leuk om op de laatste dag van het jaar met anderen te delen hoe vaak en hoe ver ik het afgelopen jaar heb hardgelopen. Een jaar geleden beschreef ik mijn hardloopactiviteiten over het jaar 2015 en vandaag een overzicht van mijn hardloopprestaties van de afgelopen 12 maanden van 2016.

Ik heb dit jaar 123 keer mijn hardloopschoenen aangetrokken om te gaan hardlopen (in tegenstelling tot voorgaande jaren. 2015: 148 keer, 2014: 138 keer, 2013: 126 keer), met een gemiddelde afstand van 9,11 kilometer. In totaal is dit een afstand van 1.110 kilometer over het afgelopen jaar (2015: 1835 kilometer, 2014: 1.714 km, 2013: 1.553 km). Dat is over de weg een afstand van Almere naar de Franse stad Bordeaux (dus niet hemelsbreed). Met de auto doe je daar 11 uur en 36 minuten over, maar ik heb 97 uur en 56 minuten over deze afstand gedaan.

Het afgelopen jaar liep ik minder dan de voorgaande jaren. Dit om de reden dat ik sinds februari van dit jaar het werklozenleger heb verlaten om weer full-time te gaan werken. De maand januari is dan ook de meest belopen maand en in november heb ik het minst aantal kilometers afgelegd. Het afgelopen jaar heb ik toch zo’n 75.580 calorieën weggerend. Dat lijkt misschien veel, maar het is ruim 50% minder dan dat ik vorig jaar heb verbrand. Ineens  voel ik dan toch een soort van ‘goed voornemen’ voor het nieuwe jaar opborrelen.

hardloopoverzicht2016

In een land hier ver vandaan, in de buurt van de poolcirkel, staat een grote groep sparrenbomen als onderdeel van een enorm groot bos. Deze bomengroep is de familie Pinaceae, met aan kop van de familie een oude reuzenboom en directe nageslacht. Deze bestaat uit honderden sparren, en één van de jongere bomen, de 15 jaar jonge Danny, staat bekend om zijn uitzonderlijke karakter.

Danny is een buitengewoon sparrenboompje. Waar alle andere sparren dagenlang kunnen sparren en stoer praten over hoe zij -in tegenstelling tot de andere bomenfamilies in het bos, het hele jaar hun naalden houden, is Danny altijd stil. Hij is daarom vaak mikpunt van spot. Danny is altijd ergens anders met zijn gedachten. Voor de andere bomen in het bos is hij altijd afwezig. In de gedachten van Danny leeft hij in zijn eigen wereld.

In deze wereld is Danny geen spar. In deze wereld beleeft hij zijn droom en is hij een dennenboom. Daar bestaat geen sneeuw en is er geen koude wereld. Hier mag hij zijn die hij wenst te zijn. Hier mag hij zeggen wat hij denkt, zonder uitgelachen te worden. In de zelfgecreëerde droomwereld van Danny vindt niemand hem anders. Of abnormaal. In die gelukkig wereld is Danny alledaags.

Danny verlangt er naar onopvallend te zijn. Dan is hij voor de andere bomen in het bos geen uitzonderlijk type meer. Dan is hij geen boom, maar onderdeel van het bos. Maar in werkelijkheid ziet het woud hem toch als een uitzonderlijke boom. Een exemplaar die niet past tussen de andere sparren. Het is voor niemand een verrassing wanneer er begin december is besloten wat ze met Danny gaan doen.

Tijdens het jaarlijks familieberaad over wie als kerstboom in de brute mensenwereld mag optreden heeft de familie Pinaceae al snel beslist dat Danny, nu hij 15 jaar oud is, geofferd mag worden. Danny krijgt niets van dit besluit mee. Ondanks de koude, droomt hij dat hij is omringd door warmte en liefde. Als dan de grote dag aanbreekt en de kerstelfjes in het bos tussen de sparrenbomen staan, is het snelle afscheid van Danny verleden tijd.

Danny weet niet wat hem overkomt. Met geweld wordt hij van de plek verwijderd waar hij al 15 jaar heeft staan wortel schieten. Hij komt los van de grond en in horizontale toestand wordt hij vervoerd naar een andere plek. De zwaartekracht doet rare dingen met zijn geest en wanneer hij met een klap op de laadbak van een truck terechtkomt, verliest hij het bewustzijn. Hij merkt niet dat hij kilometers ver wordt vervoerd.

Danny voelt dat het leven uit hem is weggezakt wanneer hij langzaam bijkomt. De stam waarop hij jarenlang heeft gestaan voelt pijnlijk aan, maar wanneer hij om zich heen kijkt, ziet hij dat hij is waarvan hij altijd heeft gedroomd. Hij is versiert met zilveren ornamenten en er hangen slingers tussen zijn takken. Hij begint nog meer te stralen als hij ziet dat er een paar strengen van lichtjes zijn naalden laten glimmen.

De jonge Danny is eindelijk gelukkig. Ondanks dat het leven uit hem stroomt, is het allemaal goed. Danny is geworden waar hij al jarenlang naar verlangde. De spar is eindelijk de dennenboom van zijn droom geworden, en het kan hem niet schelen dat hij binnenkort zijn naalden zal verliezen. En niet kort daarna het leven. Wanneer Danny straks in januari buiten wordt gezet en zijn stam met hars is bedekt, dan zijn deze tranen van hars, ook tranen van geluk.

In de trein zitten twee oudere mannen tegenover elkaar. Ouder dan ik. Zeker 20 jaar. Dat sowieso. De man schuin tegenover me draagt een jeugdig baseballpetje met de teamnaam van een Amerikaanse honkbalploeg er op. De man naast me, tegenover zijn reisgenoot, heeft geen petje op. Hij heeft wel een flinke klodder haargel in het grijze, modern gemodelleerde kapsel.

Ze praten over vroeger. Niet op een negatieve toon, over dat het vroeger allemaal zo veel beter was. Over dat het tegenwoordig allemaal zo snel gaat. Iedereen lijkt volgens de twee mannen haast te hebben, en vooral bang om maar iets te moeten missen. Volgens hen rent tegenwoordig iedereen van hot naar her, met een constante blik op het kleine scherm van de smartphone.

Twee tienermeiden lopen langs, druk in gesprek. Een van hen kauwt gedreven haar kauwgom. De ander ziet iets heel belangrijks op haar smartphone. ‘Luister dan,’ zegt de kauwgom kauwende tiener. ‘Sharon heeft nepwimpers laten zetten en haar ouders hebben haar er zelf voor laten betalen.’
‘Niet cool,’ antwoordt de ander. ‘Die van mij gelukkig wel.’
Dan zijn ze alweer voorbij gelopen.

De man met het baseballpetje op het hoofd kijkt de meisjes na. Dan zegt hij resumerend: ‘De enige diepgang die de meisjes van tegenwoordig hebben is hun oppervlakkigheid. De man met de grijze haren in de haargel lacht erom. Ik kijk nog eens naar deze twee oude mannen. De een met de modieuze baseballpet en de ander met klodders haargel in het grijze haar. Het uiterlijk vertoon van de mens is van alle generaties, bedenk ik, terwijl ik met mijn vingers door mijn bijgekleurde baard ga.

elvis-nixon

Vandaag in de geschiedenis van de entertainment.

Op 21 december 1970 bezoekt Elvis Presley The Oval Office op het Witte Huis in Washington. Hij ontmoet daar president Richard Nixon. Presley zegt zich in te willen zetten voor de strijd tegen het drugsgebruik in de Verenigde Staten. President Nixon benoemt de zanger tot  special agent van het narcoticabureau van de FBI.

Op de kortste dag van het jaar brengt Walt Disney de eerste tekenfilm met een speelfimlengte uit. Snow White and the Seven Dwarfs. In tegenstelling tot wat veel critici hadden verwacht, werd de film een groot succes. Zelfs veel mensen die aanvankelijk tegen Disney’s plan waren geweest om de film te maken, feliciteerden hem nadien met het resultaat.

Vrijdagochtend.Om 7 uur in de ochtend trek ik thuis de deur achter me dicht om naar het werk te gaan. Onder mijn jas ben ik enigszins opgedoft gekleed (in pak en feestelijke stropdas) omdat er voor vrijdagavond een kerstfeest van het werk op de agenda staat, en aangezien ik geen zin heb om me aan het einde van de middag op het werk nog eens te gaan omkleden, ben ik in principe op dit vroege tijdstip al helemaal klaar om te feesten.

Mijn trein is op tijd. Even voor 07:13 uur rijdt deze het station in. Voor het eerst op tijd sinds de wijzigingen van de nieuwe dienstregeling, vorig weekend. Niets lijkt me nog in de weg te zitten om op tijd op het werk te komen. Maar met de Nederlandse Spoorwegen weet je inmiddels dat je daar niet altijd uit van kan gaan, want eenmaal onderweg, daar waar we normaal voorbij Weesp richting Diemen rijden, rijdt de trein nu richting Amsterdam Centraal.

De conductrice probeert ons te informeren dat we -waarschijnlijk door een wisselstoring, onderweg zijn naar Amsterdam Centraal in plaats van station Amsterdam Sloterdijk. Door de abominabele geluidssysteem is er verder ook bijna niets van de informatie te verstaan. Door deze rare situatie, waarbij we een compleet andere richting op reizen, en de niet te begrijpen conductrice, reageren de reizigers eerder lacherig dan boos.

Iedereen schijnt de situatie leuk te vinden Velen bellen lachend naar het werk, of naar andere personen die op hen zitten te wachten. Ik zie dat ik nog genoeg tijd heb om op tijd op het werk te komen. Ik hoef alleen maar door te reizen naar Amsterdam Sloterdijk om daar op de metro naar mijn werk te stappen. Mede hierdoor vind ik het ook wel allemaal grappig.

Een andere reiziger met luide stem heeft waarschijnlijk ook last van een slechte verbinding. Met zijn telefoon. De mededeling aan zijn collega is door de hele trein te horen. Dit tot hilariteit van anderen. Een reiziger merkt op: ‘Als die conductrice nu eens sprak zoals hij kan, dan weet ik waar ik werkelijk naar onderweg ben,’ en bijna alle andere reizigers en forensen moeten (glim)lachen. Net als ik. Maar heel even denk ik toch: Thank God It’s Friday.

amsterdam-centraal
Een rustig Amsterdam Centraal, vrijdagochtend om 07:40 uur.

Vandaag in de geschiedenis van entertainment.

Op 18 december 1976 gaat in Hollywood de bioscoopfilm A star Is Born in première. De hoofdrollen worden vertolkt door Barbara Streisand en Kris Kristofferson. De film is een remake van A Star Is Born uit 1937. Love Theme From A Star Is Born (Evergreen) van Barbara Streisand is op 11 december van dat jaar binnengekomen in de Billboard Hot 100.

Joy Division treedt op 18 december 1979 voor het laatst live op in de Les Bains-club in Parijs. Op 18 mei in het volgende jaar pleegt de zanger Ian Curtis in Macclesfield (Engeland) zelfmoord. De overige leden van de band gaan verder als New Order.

Zoals uit de laatste blogberichten hier blijkt, ben ik dol op rijtjes, lijstjes, opsommingen en naslagwerken. Ik hou van die overzichten. We hebben hier bijna alle edities van het Top 40-dossier in huis. Net als de meer dan 50 jaar oude boekenreeks Het Aanzien van, waarin opsommingen van nieuwsberichten van een afgelopen jaar worden uitgelicht. Ik hou van die ‘Oh ja-momenten’. En met mijn 50 jaar krijg je dat niet meer uit mijn systeem.

Zo ontving ik van de week een overzicht van het afgelopen jaar van Spotify in mijn mailbox. Het blijkt dat het meest gestreamde nummer van 2016 Slow Down van Douwe Bob is. Dit komt omdat ik alle deelnemende inzendingen van het  afgelopen Eurovisie Songfestival via Spotify heb beluisterd. Dus veel nummers in mijn top 10 van het afgelopen jaar bevat veel inzendingen voor het songfestival. Verder ontving ik een overzicht van de meest afgespeelde artiesten. Dit waren The Supremes, David Bowie en Jim Croce.

Mede hierom lijkt het me een leuk idee om de komende blogberichten te eindigen met een kleine muzikale wetenswaardigheid. Een gegeven dat helemaal los zal staan van wat ik schrijf in een blogbericht. Gewoon voor de entertainment van dit weblog. Doe er je voordeel mee. Of niet. Zoals ik nu als vijftig-plusser denk: mij maakt het niet uit wanneer je het niet leuk vindt. Klik gerust verder. Er zijn vast nog wel anderen die er van kunnen genieten. Ik weet dat ik er in ieder geval wel van geniet.

25-years-ago

Muzikaal feit van 14 december 1977.

In New York gaat de film Saturday Night Fever in première. De film is gebaseerd op Tribal Rites of the New Saturday Night, een artikel uit de New York Magazine van juni 1976. Geschreven door Nik Cohn. John Travolta speelt de hoofdrol van Tony Manero in de film. John Badham is de regiseeur, Robert Stigwood de producent en The Bee Gees schrijven geschiedenis met hun legendarische soundtrack.

Morgen, 12 december, is het zo ver. Dan weet ik waar Abraham de mosterd vandaan haalt. Of in een andere strekking: morgen ben ik een halve eeuw oud in leeftijd. Een leeftijd waarvan ik vroeger dacht: dat is pas echt oud. Daar denk ik inmiddels anders over. Ik vind het leven te leuk om nukkig en ouds te doen. Morgenochtend, 50 jaar geleden kwam ik rond 06:25 uur ter wereld in de -toen nog- nieuwbouwwijk De Schooten in het afgelegen marinestadje Den Helder.

Het jaar 1966. Ik heb het jaar niet bewust meegemaakt. Dat zou wel heel beangstigend zijn. Sterker nog: ik ben maar 19 dagen in het jaar aanwezig geweest. Met deze laatste periode was ik, zeg maar, de kerst op de taart van dat jaar. Een rumoerig jaar. Prinses Beatrix trouwt op 10 maart met de Duitser Claus von Amsberg. Een foute keuze van de prinses, volgens het volk. Het is maar goed dat er dan nog geen internet is. De petities en Facebookpagina’s tegen het huwelijk waren overweldigend geweest. Gelukkig trekt het volk bij en blijkt zo’n 35 jaar later dat prins Claus een van de populairste leden van het koninklijk huis is.

Het jaar 1966 is ook het jaar dat Star Trek voor het eerst in de Verenigde Staten wordt uitgezonden. De jaren zestig zijn een tijd van ongekende mogelijkheden. Zo ook op ruimtevaartgebied.  In 1966 lijkt het een kwestie van tijd voordat de mens zich zal vestigen op een van de vele planeten in ons oneindige universum. Ook populair in het Nederland van 1966 is het fonduen.  Aanvankelijk is eerst de kaasfondue populair, maar al snel is ook de vleesfondue in trek. Met name het gemak wordt geprezen. Huisvrouwen hoeven niet langer meer uren in de keuken te staan. Goed smeltende kaas. Heet vet of olie is de basis van veel gezellige fondue-avonden.

Met de populariteit van het fonduen wordt duidelijk dat het in de toekomst allemaal makkelijker en sneller moet gaan. Dat blijkt ook wel in de afgelopen 50 jaar. Met name de laatste jaren gaat alles snel. Veel zaken zijn via het internet te regelen. Of nog sneller: via een app op de smartphone. Ik hou ervan. Gemak dient de mens. Ik zal een van de laatsten zijn die roept dat vroeger alles beter was. Flauwekul. Ik vind dat je met de tijd mee moet gaan. Niet de hakken in het zand, omdat het zo al jaren gaat. En hoewel het goed is om van de geschiedenis te leren, vind ik het net zo belangrijk dat we vooruitkijken. Daar ligt de toekomst, en daar kan iedereen iets mee.

Onderstaand blogbericht schreef ik in oktober 2006. Als een countdown naar mijn 40e verjaardag. Aangezien recyclen nooit verveeld en ik binnenkort 50 jaar oud ben, herhaal ik een herinnering aan het jaar 1990. Ook alweer ruim een kwart eeuw geleden.

In 1990 doe ik het examen WordPerfect 5.1, want computers en het tekstverwerken zijn in 1990 nog de toekomst. Ik slaag voor dit examen met voldoendes, waarvan ik voor proza een 10 kreeg. De zomer van 1990  is extreem warm en in mijn vakantie ga ik iedere dag naar het strand van Den Helder. Na deze zomer ben ik nooit meer echt melkflessenwit geworden. Dit jaar is ook het laatste jaar dat ik een date heb met iemand van het vrouwelijk geslacht. Ze heet Arlene en haar jongere zus staat hieronder op de foto. Deze foto is genomen tijdens een nachtvolleybalwedstrijd op het strand in Den Helder. Ik ben er die nacht alleen voor de morele support. Het sporten moet ik dan nog ontdekken. Ik zit links op de foto, in het roze shirt.

1990 is het jaar van het vallen van de muur en de opkomst van toeristen die naar Berlijn afreizen om een stukje muur in het bezit te hebben. Nelson Mandela komt op 11 februari vrij en in augustus valt Irak Koeweit binnen. De eerste McDonald’s in Moskou wordt geopend en dit jaar verschijnen voor het eerst in Nederland, vlakbij Hoofddorp, de wereldberoemde graancirkels. Willy van der Steen laat Suske & Wiske als weesjes achter en Lech Walesa werkt zich op als president van Polen.

In 1990 luister ik vooral naar Motown, The Supremes (met of zonder Diana Ross) en Marvin Gaye in het bijzonder. Het cassettebandje van Marvin Gay’s album ‘What’s Going On’ speel ik deze zomer zo vaak af dat deze letterlijk, dus echt, kapot gaat. De grootste hit dit jaar is Nothing Compares 2U van Sinead O’Connor en op televisie kijk ik vooral naar de nieuwe programma’s als Twin Peaks, The Simpsons en Tien voor Taal. De zender TV10 blijkt al snel een mislukking en RTL-Veronique gaat over in RTL4. Commerciële televisie lijkt zich toch te vestigen in Nederland. 

 

Onderstaand bericht schreef ik in 2006. Een week voor mijn veertigste verjaardag.

Er is nu nog één week te gaan voor mijn veertigste verjaardag. De afgelopen negen weken heb ik iedere maandag een jaar uit mijn leven uitgelicht. En deze laatste week voor mijn verjaardag gaan we terug naar 1978.

In dit jaar ga ik van de vijfde klas (groep 7) over naar de zesde klas (groep 8). Dit jaar is voor mij het jaar van Grease en Saturday Night Fever. De laatste vind ik als kind niet zo interessant, want er spelden oudere jongeren in. Dus loop ik als elf jarig jochie met allemaal buttons op mijn shirt met afbeeldingen van John Travolta, Olivia Newton-John en ABBA. Hiermee loop ik als het ware in een soort van kogelvrij-vest. En ik voel me het stoere mannetje, omdat ik na de zomer in de hoogste klas van de basisschool kom. Terugkijkend is 1978 het jaar waarin niemand mij iets kan maken…

In dit jaar krijgen de Katholieken twee keer een paus. Paus Johannes Paulus I overlijdt na 33 dagen pontificaat aan een hartaanval. Hij wordt opgevolgd door Paus Johannes Paulus II. Dit jaar is ook de geboorte van ’s werelds beroemdse kat: Garfield. CDA fractievoorzitter Willem Aantjes treedt in november af als zijn oorlogsverleden publiek wordt gemaakt. Al snel is de ‘mop’: hoe schrijf je de naam Aantjes? Antwoord: met 2 essen (Aantjess). En op de één-na-laatste dag van 1978 begint het in Nederland hevig te sneeuwen en volgt er nog een zeer strenge winter van enkele maanden.

Dit jaar is ook het jaar dat we geen sinaasappels uit Israël mogen eten, omdat enkele partijen met kwik zijn ingespoten. In Assen worden een zeventigtal mensen in het provinciehuis gegijzeld door Zuid-Molukse desperado’s. Een tweetal gegijzelden moeten dit met hun leven bekopen. Diane Keaton en Richard Dreyfuss winnen de Oscars voor beste acteurs, maar Vanessa Redgrave weet tijdens haar ‘bedankje’ voor beste actrice in bijrol, toch de hoofdrol te spelen door zich fel antisemitisch uit te laten. Dit jaar wint Izhar Cohen & The Alpha Beta voor Israël het Eurovisie Songfestival met het nummer ‘A-Ba-Ni-Bi’ en in de Efteling wordt het Spookslot geopend als één van de grootste atracties in Europa. Saturday Night Fever is de filmhit (inclusief de soundtrack) en ‘You’re The One That I Want van John Travolta en Olivia Newton-John is de hit van 1978.

5 december 1978. Een week voor mijn 12e verjaardag.