Twintigers

‘Waar was je? Ik heb op je zitten wachten. Je was hartstikke dronken, gast!’ zei de jongen met het korte kapsel en Adidaspak.
‘Nee, man. Ik ben met mijn dronken kop door de politie meegenomen. Toen ik wakker werd ben ik ‘m stilletjes gesmeerd. Ik heb weten te ontsnappen uit het bureau!’ verklaart de andere. Hij draagt zijn nep Louis Vutton-petje scheef op zijn hoofd.
‘Weet je dat heel zeker?’
‘Leggen kippen eieren? Ja. Natuurlijk weet ik het zeker!’
‘Het is heel anders gegaan, man.’
‘Huh? Hoe dan?’

De jongeman in het Adidaspak was die avond daarvoor ook aangeschoten, maar niet zo erg als de ander met het nep-petje. Op een gegeven moment had hij een black-out. Helemaal lam en niet meer in staat om zelfstandig weg te gaan. De ander in het pak voelde zich verantwoordelijk genoeg om zijn vriend mee naar huis te nemen. Met veel moeite kreeg hij zijn vriend buiten. Door de koude, frisse lucht knapte deze heel even op, maar was al weer snel terug in lazarusland.

De jongeman in het pak plaatste zijn vriend op het zadel van zijn scooter en ging zelf voor hem zitten. Door de armen van zijn vriend met de nep-pet  onder zijn eigen armen te stoppen, bleef deze enigszins rechtop zitten. Dit ging zo goed de eerste meters, maar bij de eerst bocht gleed een arm van zijn vriend weg en bungelde deze schuin achterover mee achter de scooter aan. Om snel thuis te zijn reed hij over de Overtoom. Een plek waar veel politiecontrole is. Zo ook die avond ervoor.

Het was te laat om nog om te keren. Hierdoor zou de vriend met het nep-petje sowieso van het zadel glijden en werd alle aandacht naar hen getrokken. Alsof dat nu al niet het geval was, want inmiddels was ook de andere arm weggegleden en leek het alsof de dronken passagier een spel als Twister op de scooter uitvoerde. De jongeman in het pak reed langzaam door, en zich verontschuldigend kwam hij aan bij de politiefuik. De politieagenten moesten wel lachen om het beeld dat ze zagen.

Afgesproken werd dat de bestuurder naar huis mocht doorrijden, maar dat zijn vriend mee moest naar het bureau, even verderop. Daar kon hij deze nacht zijn roes uitslapen. De vriend in het Adidaspak is toen naar huis gegaan en is gaan slapen, waar hij de volgende ochtend door zijn vriend werd gebeld met het verhaal van zijn ontsnapping. Niets heroïsch, want hij is met zijn schoenen in de hand heel zachtjes het bureau uitgelopen. De aanwezige agenten haalden hun schouders op en schonken nog een kop koffie in.

Bezoek

Het begon op een dinsdagavond in oktober. Er werd aan de deur gebeld en een Aziatische meneer zei dat hij een afspraak had met een Cora. Ik vertelde hem kortaf dat er geen Cora op dit adres woonachtig was. Hij keek verbaasd. Ik keek boos. Wat is dat voor een idioot, dacht ik nog. Ik heb in de deur staan wachten tot hij de voortuin uit was gelopen. Je hoort tegenwoordig van ongure types die aanbellen om te zien of er iemand thuis is. Om zeker te zijn ben ik even later met een plastic verpakking naar de vuilcontainer gelopen om te zien of de persoon echt weg was. Hij stond verderop, op de hoek van de straat druk te doen op zijn mobieltje. Ik heb ‘m daar laten staan en dacht verder niet meer hem.
Een paar dagen later, op donderdagavond, werd er weer aangebeld. Vermoeid van de gedachte dat het een colporteur of collectant was deed ik open. Weer stond er een man voor deur die beweerde een afspraak te hebben met een vrouw. Een déjà vu. Nu was ik verbaasd. Ik dacht er verder nog niet veel van. Het moest een vergissing zijn. De man liep teleurgesteld de voortuin uit, en ik naar binnen. Ik zei tegen Edo dat er een man aan de deur stond in de veronderstelling dat er een vrouw in de deuropening op hem wachtte. Edo reageerde ook verbaasd en zei dat er de dag ervoor ook al een man voor de deur stond en beweerde een afspraak met een vrouw te hebben. Het kwartje was gevallen. Ik wist inmiddels genoeg.

Een sneu persoon die het een hilarisch en grappig idee vond om mannen naar ons adres te sturen, met het verhaal dat er op ons adres een lekker bezigheid met een vrouw viel te verwachten. Tegenvaller voor de mannen, want er woont op dit adres geen vrouw. Wel 2 mannen. De dagen erna dat er ‘s-avonds aan de deur werd gebeld wisten we wel hoe laat het was: geen colporteur, collectant of pakketbezorger, maar een licht opgewonden man die even lichamelijk plezier dacht te hebben. Het werd een beetje gênant, want ik stond een beetje verveeld uit te leggen dat de man in de maling was genomen. Verbaasd en gekrenkt liepen ze dan het tuinpad af. Er was 1 man die zo schrok en zich schaamde, dat hij zonder iets te zeggen wegsprintte.
Inmiddels bedachten we wie er achter deze geintjes kon zitten. We wisten niet zo snel iemand te noemen. We hebben geen ruzie met anderen en zijn best wel oké in de omgang met anderen, maar wellicht zijn er mensen die rancuneuze trekjes hebben en er voldoening in vinden om ons bijna iedere dag naar de deur te laten lopen. Een beetje teleurstellend. Ik vind het niet erg om van de bank te komen en naar de deur te lopen. Ik vond het eerder sneu voor de mannen die de moeite nemen ergens naartoe te gaan en dan zo teleurgesteld worden. Ik was er inmiddels van overtuigd dat de verantwoordelijke grappenmaker eerder een kneus dan alleen rancuneus was.

Na 2 weken was het nieuwe wel af van de visites, en begon ik bij de mannen te informeren hoe ze aan mijn adres kwamen. Dit heeft nog een paar mannen geduurd, maar uiteindelijk kreeg ik de naam van de website. Daar ben ik gaan zoeken naar een link, maar ik werd niet veel wijzer van de borsten en billen die er aangeboden werden. Uiteindelijk gaf een vriendelijke man, die zich meermalen verontschuldigde voor zijn bezoek, het telefoonnummer gegeven. Eindelijk kon ik gericht zoeken op de website. Het nummer maakte een link met Escort Sara uit Almere. Een voor ons onbekende vrouw, wier foto’s volgens mij van het internet zijn geleend.
Bij navraag van een neef die bij de politie werkt bleek dat aangifte van deze bezoekacties geen zin had. De sneu-keutel die mannen naar ons adres stuurt deed niets strafbaars. Dan maar iets anders verzinnen. Ik heb de mensen achter de website een e-mail verstuurd met hierin het verhaal van de ongevraagde visitaties met daarbij het verzoek het profiel te verwijderen of tenminste de persoon aan te spreken over de onzinnige acties, en wanneer er toch weer een man aan de deur stond, ik het telefoonnummer via sociale media bekend zou maken.

Ik kreeg een reply met uiting van sympathie en men ging de persoon achter het profiel aanspreken. Wanneer een bezoek zich weer voordeed wilden ze dit graag weten. Een tweetal dagen later heb ik ze maar een emailbericht gestuurd, want in het weekend hadden zich weer mannen bij ons gemeld. Dit keer besloot ik het nummer bekend te maken op sociale media met de vraag of men het telefoonnummer (her)kende. Hier was genoeg respons op en heb ik via Whatsapp gevraagd waarom ze mannen naar mijn adres stuurde. Hierop kreeg ik 2 dagen later een respons. In foutief Engels: ‘Sorry for this, I dont repeat relly sorry.’
Weer een dag later ontving ik een emailbericht van de website-medewerkers. Ze hadden het profiel van Escort Sarah uit Almere voorlopig offline gehaald. De sneu-keutel(s) achter het profiel, vond(en) de grap van het repetitief mannen naar ons adres sturen inmiddels ook flauw worden, want er heeft zich sindsdien geen man meer gemeld aan onze voordeur.

Krankzinnig

Afgelopen zondag was ik weer even in Den Helder. De meest afgelegen stad van Nederland. Het is zo’n stad dat prima past in een verhaal van Stephen King. Ver afgelegen aan de rand van het land. Een hechte gemeenschap en toch vind je daar een Hindoetempel. Je verzint het niet, je maakt het mee daar in Den Helder. Het is niet dat ik hiermee bewoners van de havenstad wil beledigen, want ik kom er zelf vandaan. Ik heb er tientalle jaren gewoond.

De reden dat ik in Den Helder was, is omdat mijn oudste zus en mijn zwager hun 45-jarig huwelijk vierden. Hun trouwdag was in december 1972, maar als je tegenwoordig iets in december wilt organiseren is iedereen afwezig of niet in staat om langs te komen. Vandaar dat het afgelopen zondag werd gevierd. Denk ik. Het was leuk om familieleden en bekenden te zien, en te spreken. Ik was er een paar maanden niet geweest.

Op deze manier vallen er niet zoveel ongemakkelijke stiltes, want er valt altijd iets te bespreken. Zoals de halve marathon van Den Helder van volgend jaar. De vraag was of ik  weer meedoe. ‘Natuurlijk,’ heb ik gezegd. Ik heb de afgelopen 4 jaar ook meegedaan. In 2017 helaas maar 13 kilometers, maar dat ik geen reden om in 2018 niet mee te doen. Ik moet wel weer trainen voor halve marathon, want die afstand heb ik ruim een jaar niet gelopen.

Voorlopig komt ik er ook niet aan toe om fanatiek te trainen. Het is steeds vroeger in de avond donker en ik heb ook nog last van pijntjes in mijn benen. Ik gaf aan een alternatief te zoeken, en daar kwamen mijn nicht en neef met een voorstel. Insanity Workout. Ik had er al eens van gehoord. Ook via hen, want ze doen dit al ruim een jaar (met indrukwekkend resultaat). Waar ik voorheen al dodelijk uitgeput raakte van alleen het bekijken van het introductiefilmpje, had ik nu zoiets van: Dit kan ik.

Nu is een voornemen een nobel iets. maar het is niets vergeleken bij de eerste stap. Ik heb toegezegd en de belofte gedaan er mee te beginnen. De eerste stap is gedaan. Maandagavond begon ik aan mijn eerste Insanity Workout: 30 minuten bezig met interval, cardio, pure cardio, cardio recovery en zweten. Veel zweten. De knop is om. Momenteel, bij het intikken van deze regels heb ik last van bijtende spierpijn, maar dat weerhoudt me er niet van om vanavond weer 30 minuten uitputtend te staan zweten. Krankzinnig!

Zaterdagochtend in november

Zaterdagochtend. Het is 07:00 uur en ik lig klaarwakker in bed. Het lijkt of ik niet meer kan uitslapen, zodra ik me aan paar keer in bed heb omgedraaid. Ik sluit mijn ogen, maar Droomland is niet meer bereikbaar. De poorten zijn dicht en mijn ogen blijven open. Na een paar pogingen om er toch te komen geef ik de moed op en stap uit bed. Buiten is het nog schemerig donker.

Ik geniet van het moment. Het lijkt er op of de wereld nog wakker moet worden en ik ben er getuige van. Ik geef de katten Oprah en Harpo hun eten en ik kijk even later door het keukenraam naar buiten. Een fietser stapt van zijn fiets en loopt over een zandheuveltje. Het fietspad langs het spoor in Almere is aan vervanging toe en alles is met hekken afgesloten, maar dit houdt niemand tegen.

Ik zet het koffiezetapparaat aan. Tijd om echt wakker te worden. Op de deurmat ligt de ochtendkrant om opgeraapt worden. Met het ochtendnieuws loop ik terug naar de woonkamer. De koppen op de voorpagina melden geen nieuws. Het zijn analyses over wat de afgelopen dagen in het nieuws was. De ondergang van Kevin Spacey wordt in een tijdlijn van enkele dagen geanalyseerd.

Naast de ondergang ook een enorme afgang, en terecht, denk ik. Bepaalde acties hebben nu eenmaal consequenties. Het gemelde misbruik uit 1986 kan Spacey niet herinneren, maar wel dat hij zeer waarschijnlijk dronken was. Zo verklaart hij officieel via Twitter. Heel slim (of juist niet) probeert hij de aandacht te verleggen door uit de kast te komen, maar die goocheltruck mislukt volledig.

Ik schenk me nog een kop koffie in en eet een krentenbol. Buiten is het inmiddels licht geworden, maar het blijft er grijs en grauw. Sky Radio Christmas op de achtergrond herinnert me eraan dat over 3 weken hier de kerstboom weer in de huiskamer staat. Zoals in alle laatste weekenden van november. De dag komt op gang wanneer ik de stofzuiger uit de kast haal. Je kunt niet altijd de hele dag niets doen.

 

Wintertijd

Wij mensen doen onszelf wat aan. We creëeren iets dat eigenlijk niet bestaat en laten het vervolgens ons leven compleet bepalen. Ik heb het over tijd. Afgelopen weekend was het jaarlijks terugkerend moment dat we onze klokken een uur terug moesten zetten, zodat we er een paar dagen lang aan moeten wennen dat het ‘s-morgens toch niet zo donker is en het ‘s-avonds dus vroeg donker is. Dat wordt voor mij de komende maanden ‘s-avonds hardlopen met kerstverlichting aan de armen.

Tijd zal ooit miljoenen jaren geleden zijn verzonnen toen 2 verschillende stammen van Neanderthalers de afspraak hadden gemaakt om op een gezamenlijke mammoetjacht te gaan. Hoe weet je dan wanneer je elkaar op het juiste moment tegenkomt? Je spreekt zeer waarschijnlijk af op het moment dat de schaduw van een bepaalde boom over een specifieke rotsblok trekt. Hiermee is tijd ontstaan. Niet veel later ook het te laat komen, maar dat is een ander verhaal.

Eerder dit jaar, bij het vooruit zetten van de klok naar zomertijd, reisden we kort daarna vanuit Cambodja terug naar Nederland. De jetlag heeft er zeer waarschijnlijk voor gezorgd dat ik nergens last van heb gehad en heb ik niets meegekregen van het uurtje vooruit. Dat we bij thuiskomst genoeg verhalen te vertellen hadden, heeft ons natuurlijk ook doen vergeten om aan de nieuwe tijdsetting te wennen. En zo kabbelt datgene wat niet bestaat, tijd dus, vrolijk verder en zijn we in de laatste fase van het jaar beland.

De tijd, dat ons dagelijkse gebruik zo beheerst, leert ons dat we vandaag in de een-na-laatste maand van het jaar 2017 zijn gearriveerd. De laatste maand waarin we nog een beetje normaal functioneren, want eenmaal in december is het de maand van de avonden van surprises maken en gedichten schrijven, sinterklaas- en kerstinkopen doen. Daarnaast hebben we nog de religieuze en heidense rituelen die uitgevoerd moeten worden. Het opzetten van kerstversieringen zodra de goedheiligman ‘officieel’ ons land heeft verlaten. We houden ons allemaal heerlijk voor de gek.