Wintertijd

Wij mensen doen onszelf wat aan. We creëeren iets dat eigenlijk niet bestaat en laten het vervolgens ons leven compleet bepalen. Ik heb het over tijd. Afgelopen weekend was het jaarlijks terugkerend moment dat we onze klokken een uur terug moesten zetten, zodat we er een paar dagen lang aan moeten wennen dat het ‘s-morgens toch niet zo donker is en het ‘s-avonds dus vroeg donker is. Dat wordt voor mij de komende maanden ‘s-avonds hardlopen met kerstverlichting aan de armen.

Tijd zal ooit miljoenen jaren geleden zijn verzonnen toen 2 verschillende stammen van Neanderthalers de afspraak hadden gemaakt om op een gezamenlijke mammoetjacht te gaan. Hoe weet je dan wanneer je elkaar op het juiste moment tegenkomt? Je spreekt zeer waarschijnlijk af op het moment dat de schaduw van een bepaalde boom over een specifieke rotsblok trekt. Hiermee is tijd ontstaan. Niet veel later ook het te laat komen, maar dat is een ander verhaal.

Eerder dit jaar, bij het vooruit zetten van de klok naar zomertijd, reisden we kort daarna vanuit Cambodja terug naar Nederland. De jetlag heeft er zeer waarschijnlijk voor gezorgd dat ik nergens last van heb gehad en heb ik niets meegekregen van het uurtje vooruit. Dat we bij thuiskomst genoeg verhalen te vertellen hadden, heeft ons natuurlijk ook doen vergeten om aan de nieuwe tijdsetting te wennen. En zo kabbelt datgene wat niet bestaat, tijd dus, vrolijk verder en zijn we in de laatste fase van het jaar beland.

De tijd, dat ons dagelijkse gebruik zo beheerst, leert ons dat we vandaag in de een-na-laatste maand van het jaar 2017 zijn gearriveerd. De laatste maand waarin we nog een beetje normaal functioneren, want eenmaal in december is het de maand van de avonden van surprises maken en gedichten schrijven, sinterklaas- en kerstinkopen doen. Daarnaast hebben we nog de religieuze en heidense rituelen die uitgevoerd moeten worden. Het opzetten van kerstversieringen zodra de goedheiligman ‘officieel’ ons land heeft verlaten. We houden ons allemaal heerlijk voor de gek.