Afgelopen zaterdag werd EuroPride 2016 geopend met onder andere de Pride Walk, welke van het Vondelpark naar de Dam in Amsterdam liep. Ik werd geraakt door het beeld van alle vlaggen tijdens deze walk van die landen waar homoseksualiteit nog steeds niet is geaccepteerd. En strafbaar is. Het waren 79 vlaggen. Dat is geen handjevol meer. Bijna 80 landen waar homoseksuele mannen en vrouwen geen bestaansrecht hebben.

Ondanks deze bittere reality check ben ik enorm dankbaar in een land te kunnen leven waar mijn geaardheid niet strafbaar is. Ook al was homoseksualiteit vroeger, in mijn jeugd, niet alledaags. In 1971, het jaar dat ik mijn vijfde verjaardag mocht vieren, was homoseksualiteit pas niet meer strafbaar in Nederland. Als kind wist ik wel dat sommige mannen ‘van de verkeerde kant’ waren, maar ik stond er verder niet bij stil.

Dat veranderde zo’n 10 jaar later. Tijdens mijn pubertijd. Toen ik in de brugklas bewust werd van het feit dat ik graag en constant bij een zekere klasgenoot in de buurt wilde zijn. Het had niets seksueels, maar ik schrok wel van de gedachte dat ik verliefd op een jongen was geworden. In mijn veroordeling behoorde ik nu tot het clubje van Albert Mol en Jos Brink. Dit was niet het beeld dat ik mijn jonge leven lang voor ogen heb gehad.

Ik zag er enorm tegenop om voor mijn geaardheid uit te komen. Ten eerste voor mijzelf en later pas voor de buitenwereld. Ik kroop bij kans nog dieper de figuurlijke kast in, en bouwde er een flinke muur omheen. Leven in ontkenning is niet goed. Na een paar jaar was ik toch bereid om mijn homoseksualiteit te willen accepteren en ben ik op een zaterdagavond naar een COC-avond in Den Helder gegaan.

Ik dacht een stap vooruit te zetten, maar het werden een paar stappen achteruit. Ik voelde me totaal niet op mijn plek tussen de andere homoseksuele mannen en vrouwen. De zondagochtend na mijn bezoek was ik er van overtuigd dat ik niet homoseksueel was en dat dit gewoon een fase was. Een periode waar ik al een paar jaar in zat, en nog een paar jaar in zou blijven hangen.

In april 1993 leerde ik een andere homoseksuele jongen kennen* waarbij ik me helemaal op mijn gemak voelde. Hij bleek het figuurlijke lot uit de loterij te zijn en voor mij reden om 100% mezelf te willen zijn. Er ging een nieuwe wereld voor me open en uiteindelijk ben ik naar iedereen voor mijn geaardheid uitgekomen. De angst om anders te zijn bleek totaal ongegrond. Iets te lang heb ik gewacht om trots op mezelf te zijn.

Treuren om verloren jaren heeft geen zin. Je bereikt er niets mee en krijgt ze er niet mee terug. Ik geniet van het leven, nu ik helemaal mezelf wil zijn. Daarom is het ook zo belangrijk dat alle homoseksuele mannen en vrouwen op deze wereld het recht hebben om te zijn wie ze zijn. Er gebeuren genoeg nare dingen in de wereld om je ook maar druk te maken over de geaardheid van een ander. Of je eigen geaardheid. Wees jezelf. Wees trots.

*waarmee ik tot op de dag van vandaag nog steeds hartstikke blij mee ben.

Met de kerstdagen voor de deur (mijn deur in ieder geval) breekt ook de periode van bezinning, liefde en vrede aan. Tenminste voor de korte periode dat kerst duurt. Dat geldt overigens niet voor iedereen. De Amerikaanse (waar anders) Linda Harvey, grondlegger van de christelijke organisatie (wat anders) Mission: America vind dat de aanloop naar kerstmis voor haar bijna ondragelijk is geworden.

In een bericht op de website van Mission: Amerika vraagt de goedgelovige dame zich af of er nog wel plaats is voor christenen om te winkelen. Ze is van mening dat veel winkelketens steeds vaker heulen met de vijand. De vijand in haar ogen zijn de homoseksuelen, lesbiennes, biseksuelen en transgenders. Volgens Harvey wordt het voor de christenen haast onmogelijk gemaakt om in gezinsvriendelijke winkels te kunnen winkelen.

Ze neemt geen blad voor de mond als het gaat om winkelketens als Target, General Mills, Mattel en JCPenney, die ze beschouwd als aanhangers van seksuele verdorvenheid. Hetzelfde is ze van mening betreffende de onlinewinkels als Amazon, Google en Facebook. Die zijn geen haar beter en men dient deze sites te vermijden. Mede door hun steun aan de LGBT-gemeenschap. Bah.

‘Niemand is homoseksueel geboren, de Bijbel is duidelijk over deze zonde, en God is niet van gedachten veranderd. Denk na over de ernstige schade die homoseksualiteit de Amerikaanse cultuur, onze scholen, om onze vrijheden en onze kerken aandoet. Laten we doen wat we kunnen doen om de normen van Christus te eren tijdens de viering van zijn verjaardag.’

Vroeger kon ik hier nog kwaad om worden, maar nu lach ik erom. Mensen die ongenoegen en haat voor andere mensen voelen. Ze zitten -volgens mij- niet lekker in hun vel. Ze kunnen roepen wat ze willen. Mij raken ze er niet meer mee. Voor mijn part schreeuwen ze alle regels uit ieder boek uit de boekenkast. Wijs vooral met die beschuldigende vinger naar anderen. Ik hoop dat het je gelukkig maakt.

 

 

In de ochtend van 27 november 1978, werd Harvey Milk doodgeschoten. Harvey Milk was een van de eerste openlijk homoseksuele stadsbestuurders in de Verenigde Staten. In 1977 werd hij gekozen als lid van de “San Francisco Board of Supervisors”, de gemeenteraad van San Francisco.

MILK

Harvey Milk is een persoonlijke held. Hij was de eerste publieke homoseksuele man, in een openbare functie, die opstond voor de homorechten. Homofobe mensen en ook de christelijken werden door hem tegengesproken en de mond gesnoerd. Zo zei hij, nadat hij werd omschreven als een pervers persoon, ‘Er zijn meer mensen uit naam van religie afgeslacht dan voor welke andere reden en dat, mijn vrienden, dát is ware perversie.’

Zonder Harvey Milk was er wellicht een ander persoon opgestaan om te strijden voor de rechten van de homoseksuele mensen, maar uiteindelijk was Harvey de eerste en heeft  een kentering gebracht over het algemene beeld van onze homoseksuele medemens en hun mensenrechten. Ondanks dat het vandaag 37 jaar geleden is dat Milk stierf. leeft hij vandaag de dag nog steeds. De wereld heeft meer mensen als Harvey Milk nodig.

slain

 

De Amerikaanse acteur Reid Ewing, bekend als het aan-en-uit-vriendje Dylan uit de komedieserie Modern Family is tegenwoordig open over zijn ‘stoornis van lichaamsbeleving’. Deze stoornis (ook wel BDD genoemd, naar het Engelse body dysmorphic disorder) is een psychische aandoening die zich kenmerkt door een afwijkend beeld dat men heeft van het eigen lichaam.

Body dysmorphic disorder wordt ook wel ingebeelde lelijkheid genoemd. Er kan zich een obsessieve angst voor afwijkingen van het lichaam ontwikkelen, waardoor de aandoening soms als fobie wordt gezien. Men gebruikt dan ook wel de naam dysmorfofobie. In het geval van Ewing kwam dit neer op meerdere bezoeken aan de plastische chirurg, waar hij onder andere implantaten in zijn wangen liet zetten.

HIj was echter teleurgesteld dat zijn bekentenis werd ondergesneeuwd door een tweet van hem waarin hij verklaart dat hij Eugene Bata, ook lijdend aan body dysmorphic disorder, hot as fuck vond. Waarop op Twitter de vraag werd gesteld ‘Ben je zojuist uit de kast gekomen?’, Ewing antwoordde heel nuchter ‘Ik zat er nooit in.’ Daarmee hoopt hij dat zijn homoseksualiteit weer naar de achtergrond wordt gebracht en de aandacht weer uitgaat naar body dysmorphic disorder.

Reid

De Amerikaanse acteur Salvatore Mineo werd op 10 januari 1939 in The Bronx geboren. Zijn Siciliaanse vader verdiende de kost als doodkistenmaker. Op negenjarige leeftijd krijgt de jonge Sal Mineo, samen met zijn jongere zus Sara danslessen en als twaalfjarige speelt hij een eerste kleine rol op Broadway in Tennessee William’s toneelstuk The Rose Tattoo. Mineo’s enige tekst was ’De geit staat in de tuin.’ Later zou hij grotere rollen, met meer tekst, spelen.

actor-sal-mineo

De rol van Plato, de overduidelijke homoseksuele vriend van James Dean’s personage Jim Stark in de film Rebel Without a Cause, was Mineo op het lijf geschreven. Hij leverde hem een Oscarnominatie en wereldfaam op. Volgens insiders had Mineo overigens een meer dan vriendelijke relatie met Elia Kazan, de regisseur van onder andere de filmklassiekers A Streetcar Named Desire en East of Eden.

Een soortgelijke filmrol met homoseksuele trekjes als in Rebel speelde Mineo in de film Exodus, als de jonge Zionistische terrorist Dov Landau. Het personage had de concentratiekampen overleefd door zich daar als een vrouw te laten misbruiken. Het was destijds een publiek geheim dat Sal Mineo van de mannenliefde hield. Om enigszins de schijn te wekken dat hij geïnteresseerd was in vrouwen, verscheen hij, natuurlijk onder enige druk van de filmstudio’s, bij premières met bijna beroemde filmsterretjes aan zijn arm.

Rebel Without a Cause

Na zijn twintigste, begin zestiger jaren raakte Mineo als acteur uit het oog van het grote publiek. Hij was geen Hollywood materiaal. Hij was te kort in lengte en zijn uiterlijk was te jeugdig. Mineo keerde terug naar het toneel en in 1971 speelde hij een laatste grote filmrol in de film Escape From the Planet of the Apes. Met de rol als een biseksuele dief in het toneelstuk P.S. Your Cat is Dead hoopte Mineo in 1975 zijn carrière weer te laten herleven, maar nog voordat hij met het toneelstuk zijn opwachting kon maken werd hij op 12 februari 1976, nabij zijn appartement in Los Angeles doodgestoken.

Drie jaar later, in 1979 wordt de voormalige pizzakoerier Lional Ray Williams veroordeeld voor de moord op Sal Mineo. De dader was destijds 17 jaar oud toen hij Mineo doodstak. Hij had geen idee wie zijn slachtoffer was en kreeg uiteindelijk 51 jaar cel voor de moord (een mislukte beroving) op de acteur. Sal Mineo is, net als James Dean en Nathalie Wood, de andere hoofdrolspelers uit Rebel Without a Cause op een onnatuurlijke, tragische manier om het leven gekomen.

rebel-without-a-cause

Marilyn Monroe, naast wereldberoemd actrice ook bekend om haar depressies en verslaving aan medicijnen, niet een van de gelukkigste mensen ooit, zei over de acteur Montgomery ‘Monty’ Clift: ‘Hij is de enige persoon die ik ken, die er nog slechter aan toe is dan ik.‘ Monroe stierf op 5 augustus 1962. Het officiële rapport verklaarde: zelfmoord. Nog geen vier jaar na haar de dood werd Monty op 23 juli 1966 in New York levenloos in zijn slaapkamer aangetroffen. Serieus hartfalen was hiervan de oorzaak. Acteur en regisseur, Robert Lewis wist echter te vertellen dat de dood van Montgomery Clift de langstdurende zelfmoord in de geschiedenis van de mensheid was geweest.

montgomery-clift

Montgomery Clift werd op 17 oktober 1920 in Omaha (Nebraska), net een paar minuten na zijn tweelingzus Roberta geboren. Hij was de tweede zoon van het echtpaar Williams Brooks Clift en Ethel Anderson. Zijn vader was een hard werkende man, vermogend door zijn baan op de bank. Na de depressie was het gezin niet allemaal meer zo voortvarend. Zijn moeder was als bastaardkind ter wereld gekomen, een gegeven dat haar een zoektocht naar erkenning en fortuin stimuleerde. Ze stond erom bekend dat zijn haar kinderen op als jonge aristocraten grootbracht.

Al op dertienjarige leeftijd staat Monty op het toneel van Broadway, in het theaterstuk ‘Fly Away Home‘. Meer dan 10 jaar staat hij in New York op de planken en tijdens deze jaren ontmoet hij de vermogende, voormalige Broadway-ster, Libby Holman. Ze raken bevriend, waarbij later blijkt dat Holman haar protegé Monty meer dan alleen vriendschap te bieden had. De seksuele relatie met Holman was de enige heteroseksuele relatie die Monty in zijn leven heeft beleeft. Ze had zoveel invloed op Monty dat hij later, nadat hij New York voor Los Angeles had verlaten, op advies van haar veel veelbelovende filmrollen afsloeg.

Mede door seksuele frustraties was innerlijke rust voor Monty een queeste geworden. Echter zonder succes. Het was voor machtige filmstudio’s onmogelijk dat een favoriete acteur van de herenliefde bleek te zijn. Vrouwelijke fans zullen wegblijven en hun echtgenoten zien ook geen reden om naar een homoseksuele held te kijken. Ondanks de grote moeite die de filmstudio deden om de geaardheid van Monty geheim te houden, zijn er veel roddeljournalisten die ervan genieten om smakelijke geheimen te onthullen. De geaardheid van Monty was echter niet het grootste probleem voor de acteur en de filmstudio’s. Zijn gezondheid was een van de grootste zorgen. Monty had last van dysenterie en aanhoudende darmontstekingen.

In 1956 was Montgomery Clift, na afloop van een feest bij Elizabeth Taylor, betrokken bij een auto-ongeluk. Een frontale botsing tegen een boom was hem bijna fataal. Acteur Kevin McCarthy, die voor Monty uitreed, zag het ongeluk gebeuren, en nadat hij zag hoe slecht deze eraan toe was, reed hij snel terug naar het huis van Elizabeth Taylor. Hierop reed zij met McCarthy en andere feestgangers, waaronder Rock Hudson, naar de plaats van het ongeval. Daar aangekomen wist Taylor een van de autodeuren te openen en nam ze Monty in haar armen. Zij troostte hem, terwijl de Rock Hudson en Kevin McCarthy de toegestroomde fotografen op afstand hielden.

Red River

Monty, die onder invloed van alcohol en medicijnen tegen dysenterie achter het stuur zat, had zijn neus op drie plaatsen gebroken. Door de klap was zijn bovenlip gespleten en lagen zijn voortanden achter in zijn keel. Taylor had deze tanden ter plekke uit zijn keel gepeuterd, waarop Monty beter kon ademen. Verder was zijn trommelvlies doorboord en had hij een viertal gebroken ribben. Het ongeluk werd uitgebreid en sensationeel in de bladen vermeld. Monty’s gezicht was dusdanig toegetakeld, dat er een goede plastisch chirurg aan te pas moest komen om het gezicht van de acteur weer op te knappen.

In de jaren hierna ging het niet veel beter met Monty. Tijdens de opnames van de film ‘Freud‘ (1962) werd hij zelfs door de filmstudio aangeklaagd omdat zijn gezondheid vertragingen zouden veroorzaken. Tijdens de hoorzitting was de film reeds in première gegaan en het succes van de film kon de rechter overtuigen dat juist de bijdrage van Montgomery Clift voor het succes zorgde. Monty kreeg een lucratieve schikking. Ondanks dit kleine hoogtepunt duurde het nog vier jaar voor Clift een nieuwe, en uiteindelijk zijn laatste film ging maken. De geruchten omtrent zijn gezondheid maakten hem onaantrekkelijk voor de filmstudio‘s.

Na de opnames van zijn laatste film ‘The Defector’, in Duitsland, keerde Monty, tezamen met zijn assistent Lorenzo, terug naar New York. Op de avond van 22 juli 1966 werd de film ‘The Misfits’, een film met Marilyn Monroe, Clark Gable en Monty op televisie uitgezonden. Zijn assistent vroeg hem of hij de film wilde zien. ‘Ik denk er niet aan!‘, was Monty’s antwoord. Het waren zijn laatste woorden. De volgende ochtend werd Montgomery Clift op 45-jarige leeftijd door zijn assistent dood op bed aangetroffen. Monty mocht eindelijk zijn rust vinden.

Na het overlijden van Monty gaan er nog steeds verhalen over hem de ronde. Er zijn geruchten dat zijn geest nog steeds rondwaart in het Hollywood Roosevelt Hotel, te Los Angeles. De acteur zou in dit hotel gelogeerd hebben tijdens de opnames van de film ‘From Here To Eternity’. Vermakelijk detail: de opnames van deze film waren op locatie in Hawaï. Ondanks het feit dat Montgomery Clift volgend jaar 50 jaar geleden is gestorven, leeft hij tot op de dag van vandaag nog steeds voort.

Poster - Raintree County

Bij ons in de straat, een paar huizen verderop, woont een gezin die er hartstikke goed in is om mijn echtgenoot en ik compleet te negeren. De oorzaak hiervan ligt zeer waarschijnlijk in het feit dat wij (mijn echtgenoot en ik) homoseksueel zijn. Dit doen ze overigens al jaren, en inmiddels doen mijn echtgenoot en ik ook maar alsof deze mensen lucht zijn. Na hen in het verleden een paar keer te hebben gegroet, om vervolgens geen reactie te krijgen, zie ik het groeten aan hen als een vage herinnering. Wees gegroet en toedeloe. De reden van deze zwijgzame behandeling komt ook door hun geloofsovertuiging’.

Deze ‘lieve’ buren zijn bijbelgelovigen, maar ik denk dat het exemplaar op hun nachtkastje de hoofdstukken Mattheus 22:36-40  (daar waar de bijbel het heeft over ‘hebt uw naaste lief’) mist. Ook kan de reden van de homofobe ontkenning worden veroorzaakt door de seksuele onzekerheid van de buurman zelf. Ik heb geen zogenaamde gay-dar, maar de man straalt wel regenboogkleuren uit.

Buren. Je zoekt ze niet uit. Ze worden je toegewezen. Net als familie. De groep mensen waarvan je het maar moet hebben, volgens de tegeltekst. Zo heb ik neef en tevens naamgenoot (voor- en achternaam) die in de hoofdstad van IJsland, Reykjavik, woont. Een paar jaar geleden kwam ik hem op Facebook tegen, en ik dacht: leuk, even een vriendschapsverzoekje doen. Ook hier heb ik, net als het groeten aan mijn buren een paar huizen verder, geen reactie op mogen ontvangen. Aardig detail: mijn zussen werden nog in diezelfde week Facebookvriend met deze homofobe neef op IJsland. Dat zijn momenten waarbij ik een modern en populair woord van verbazing binnensmonds mompel:  Dafuq?.

Natuurlijk voel je je op zulke onverwachte momenten gekwetst. Het is een mes in de rug. Maar gelukkig niet in de letterlijke zin van het woord. Persoonlijk laat het bij mij geen littekens achter. Het is wel een openbaring. De mensheid is helemaal niet zo vroom. Deze snobistische homofoben vinden de seksuele geaardheid van homoseksuelen angstig, maar eigenlijk is de aard van hun angst vele malen ernstiger.

 

Een recordaantal gemeenten doet dit jaar mee met Coming Out Dag. Op de dag, die dit jaar op 12 oktober valt, wordt beklemtoond dat jongeren zichzelf moeten kunnen zijn. Op de gemeentehuizen van 45 Nederlandse steden gaat die dag de regenboogvlag uit. Ook op het ministerie van OCW wordt de regenboogvlag gehesen, zo maakt het COC donderdag bekend.

Met het hijsen van de vlaggen steunen gemeenten de boodschap dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn. Het is niet alleen een signaal aan de homo’s, lesbiennes en biseksuelen in de gemeente, maar ook aan andere inwoners om zich in te zetten voor gelijkheid en tolerantie. In veel gemeenten en vooral op veel middelbare scholen vinden op 12 oktober activiteiten plaats in het kader van Coming Out Dag. Het initiatief werd in 2008 in het leven geroepen om de emancipatie van LHBT te bevorderen. Het kabinet wilde hiermee ook het groeiende aantal geweldsincidenten tegen homo’s bestrijden.

regenboog

Chipsfabrikant Doritos heeft sinds kort speciale chips gelanceerd in alle kleuren van de regenboog. Dit gebaar moet de homoseksuelen, lesbiennes, biseksuelen en transgenders een hart onder de riem steken. Dat meldt Doritos donderdag in een persbericht.

Natuurlijk zijn er meteen mensen die meer haat dan lef in het lijf hebben en alleen via de sociale media (veilig vanachter hun keyboard) hier hun ongenoegen spuien en de belofte doen om nooit meer chips van het merk Doritos te eten. Gelukkig zijn het ook wel de mensen die dat volgende week alweer vergeten zijn, want iedere vorm van intelligentie verdwijnt, daar waar haat verschijnt.

De regenboogchips zijn overigens niet te koop in de winkels, maar alleen online verkrijgbaar in ruil voor een donatie van minimaal € 10,00 aan een grote LGBT-campagne die momenteel in de Verenigde Staten loopt. Door een overweldigende populariteit is de chips momenteel uitverkocht.

Doritos

 

Geachte leden van het CERD,

Als comité inzake uitbanning van rassendiscriminatie (the Comittee on the Elimination of Racial Discrimination) heeft u vorige week de Nederlandse overheid geadviseerd om actief bij te dragen aan de uitbanning van negatieve stereotyperingen die aan de persoon Zwarte Piet vastzitten.

U, als lid van het comité, bent van mening dat de er kenmerken zijn die de collega van Sinterklaas andere mensen kunnen doen denken aan het slavernijverleden van Nederland en hiermee discriminerend of beledigend zijn voor bepaalde groepen mensen. Ik kan het niet met u oneens zijn, want wanneer ik iemand anders op wat voor manier dan ook beledig, zeg ik: ‘sorry’, en beloof ik er in het vervolg rekening mee te houden. Dat heeft met opvoeding en fatsoen te maken.

Voor veel mensen in Nederland is dit niet het geval. Deze mensen roepen dat u, als comité van de Verenigde Naties zich er niet mee moet bemoeien en dat het uiterlijk van Sinterklaas’ collegae een traditie van honderden jaren betreft. In hoofdletters schrijven ze op diverse sociale media dat het een sinterklaasfeest een kinderfeest is en daarmee dus totaal niet beledigend naar anderen toe kan zijn. De Nederlandse kinderen mogen nooit teleurgesteld worden en diegenen die zich door het uiterlijk van Piet beledigd voelen, moeten volgens deze mensen ‘maar lekker naar hun eigen land gaan.’ Nee, ook ik kan die link niet leggen.

Maar dat terzijde. Ik ben van mening dat iedereen het recht heeft op zijn of haar eigen mening en ik vind het een fijn idee dat de Verenigde Naties sinds 1945 bestaat en er sindsdien op toeziet dat het internationale recht, het behoud van de mensenrechten, de ontwikkeling van de wereldeconomie en het terugdringen van rassendiscriminatie, wereldwijd gehandhaafd wordt. Maar ik was wel enigszins verbaasd toen ik de lijst van de achttien comitéleden van het CERD en hun nationaliteit mocht lezen. Van deze achttien leden zijn er veertien(!) leden die een land vertegenwoordigen waarin haar homoseksuele burgers hartstikke gediscrimineerd worden.

Deze homoseksuele mensen worden vanzelfsprekend niet gediscrimineerd op basis van hun afkomst, dus betreft het hier geen rassendiscriminatie, maar discriminatie naar aanleiding van seksuele geaardheid is net zo discriminerend. Daarom stel ik voor, nu u het advies inzake de collegae van Sinterklaas rond heeft, u zich concentreert op het tegengaan van discriminatie van de homoseksuelen burgers in alle landen en in het bijzonder de landen van uw veertien leden: Algerije (homoseksualiteit verboden), Burkina Faso (geen gelijke rechten), China (geen gelijke rechten), Columbia (geen gelijke rechten), Guatemala (geen gelijke rechten), India (homoseksualiteit verboden), Libanon (homoseksualiteit verboden), Mauritius (sodomie verboden), Pakistan (homoseksualiteit verboden), Roemenië (geen gelijke rechten), Rusland (geen gelijke rechten), Togo (homoseksualiteit verboden) en Turkije (geen gelijke rechten).

Het kan zijn dat het uitzoeken van de schending van de mensenrechten niet bij een comité tegen rassendiscriminatie thuishoort, maar misschien kan er een comité in het leven worden geroepen, want naast discriminatie -wat nooit iets positiefs oplevert- is het schenden van de mensenrechten voor de homoseksuele wereldburger iets wat in mijn ogen de nodige aandacht verdiend. Het moet, en kan niet zo zijn dat de Verenigde Naties de problematiek betreffende een racistisch ogend volksfeest in Nederland belangrijker acht dan de miljoenen homoseksuele wereldburgers die nog steeds geen gelijke rechten hebben.

De website RTVNH.nl berichtte vanmorgen over de populariteit van hiv-remmer PReP onder de homoseksuelen in Amsterdam. ‘De GGD in de hoofdstad doet een proef onder 370 mensen met de pil die de kans op besmetting met hiv verlaagt, maar het aantal aanvragen is veel hoger, zegt een woordvoerder maandag in De Telegraaf.’ Bij dit bericht plaatste de nieuwssite deze afbeelding.

kansloos

Na veel protest via Twitter heeft de nieuwssite de afbeelding inmiddels gewijzigd naar een iets normale, neutrale afbeelding. Blijkbaar zijn er nog steeds mensen die de homoseksuele medemens zien als een chapsdragende afwijking van de maatschappij.

Net als de Italiaanse spuitbusschrijver, die het nodig vond om het woord ‘Frocio’ (flikker) op posters van zanger Mika te sprayen. Eerst wilde de zanger de foto van de bekladde posters voor zichzelf houden maar uiteindelijk besloot hij het toch op Instagram te posten. De toegevoegde hashtag #rompioilsilenzio (breek de stilte) werd trending. Ik vind mensen met dit soort gedachten en uitingen eigenlijk vreemder dan homoseksuelen zijn.

Starbucks latteJames David Manning, een pastoor uit New York haalde vorige jaar in zijn thuisland het nieuws door een rechtszaak tegen keten koffiehuizen Starbucks aan te spannen met zijn verklaring dat Starbucks haar koffie aromatiseert met homozaad. Pastoor Manning was te gast in een televisieprogramma waarin de meest beruchte gasten weer in beeld komen.

Manning bleek wederom zijn geloof als excuus te gebruiken om vooral grof in de mond te zijn en anders denkende mensen te moeten beledigen. Toen de presentatrice Jessica Williams hem vroeg of hij nog steeds van mening was betreffende de rechtszaak tegen Starbucks wist hij te melden dat Starbucks zelf heeft erkend de smaak van hun koffie met sperma smaakvoller te maken. Toen de presentatrice vroeg wat of wie zijn bron was, zei de pastoor dat zijn redenering wellicht niet bevestigd kan worden, maar hij wist wel beter.

De predikant lijkt een beetje geobsedeerd van de herenliefde, want hij heeft in het verleden al meerdere rare en vooral ongepast uitspraken gedaan over homoseksualiteit. Iedere uitspraak van hem is van het niveau achterlijk en hij weet zijn uitspraken niet eens te beargumenteren. Ik vind het een beetje jammer dat figuren als deze een kanaal krijgen om hun onzin en haatdragende uitspraken naar buiten te mogen communiceren. Ondanks dat hij beweert dat Starbucks zijn koffie op een vreemde manier smaakvoller maakt, is Manning zelf vooral smakeloos te noemen.