De afgelopen week had ik meer dan voldoende snoepgoed in huis gehaald. Zes zakken met suikervolle mini-reepjes voor alle zingende kinderen die aan het begin van de avond van de elfde november aan onze deur, tijdens het Sint-Maarten, zouden staan te zingen.

In de voorgaande jaren stonden er tientalle schoolkindertjes aan onze deur luidkeels te zingen. De een nog harder of valser dan de ander, maar zingen deden ze. Alsof het kinderleven ervan afhangt. In principe kom het ook op hetzelfde neer, heeft het kinderleven zin zonder snoepgoed? Ooit, heel lang geleden, was ik een kind en dat kind van toen kan je nu zeggen: ‘Nee, zonder snoepgoed is een kinderleven waardeloos.’

Tijden veranderen. De kinderen van nu houden niet meer van snoepen (yeah right). Of het aantal kinderen in Nederland neemt af, in vergelijking met de jaren zeventig van de vorige eeuw, maar dat lijkt me ook niet van toepassing. Ik vermoed dat de ouders die te laat thuis komen van het werk hun kind liever de belofte doen voor een duur cadeautje, zodat het kind zonder lampion en snoep, thuis bij papa en mama blijven.

Dat de moderne papa en mama zo denken vind ik prima, want het weer is halverwege november altijd regenachtig of er waait minimaal een storm rond het huis. Moderne ouders gaan gewoon met hun tijd mee. Dit heeft wel het gevolg dat ik nu met een paar zakken snoepgoed zit, en om een Sugar Rush te overleven mogen we hier in Almere weer genoeg bewegen: fietsen, hardlopen en meer van dat soort activiteiten in de sportschool.

candy

Marilyn Monroe, naast wereldberoemd actrice ook bekend om haar depressies en verslaving aan medicijnen, niet een van de gelukkigste mensen ooit, zei over de acteur Montgomery ‘Monty’ Clift: ‘Hij is de enige persoon die ik ken, die er nog slechter aan toe is dan ik.‘ Monroe stierf op 5 augustus 1962. Het officiële rapport verklaarde: zelfmoord. Nog geen vier jaar na haar de dood werd Monty op 23 juli 1966 in New York levenloos in zijn slaapkamer aangetroffen. Serieus hartfalen was hiervan de oorzaak. Acteur en regisseur, Robert Lewis wist echter te vertellen dat de dood van Montgomery Clift de langstdurende zelfmoord in de geschiedenis van de mensheid was geweest.

montgomery-clift

Montgomery Clift werd op 17 oktober 1920 in Omaha (Nebraska), net een paar minuten na zijn tweelingzus Roberta geboren. Hij was de tweede zoon van het echtpaar Williams Brooks Clift en Ethel Anderson. Zijn vader was een hard werkende man, vermogend door zijn baan op de bank. Na de depressie was het gezin niet allemaal meer zo voortvarend. Zijn moeder was als bastaardkind ter wereld gekomen, een gegeven dat haar een zoektocht naar erkenning en fortuin stimuleerde. Ze stond erom bekend dat zijn haar kinderen op als jonge aristocraten grootbracht.

Al op dertienjarige leeftijd staat Monty op het toneel van Broadway, in het theaterstuk ‘Fly Away Home‘. Meer dan 10 jaar staat hij in New York op de planken en tijdens deze jaren ontmoet hij de vermogende, voormalige Broadway-ster, Libby Holman. Ze raken bevriend, waarbij later blijkt dat Holman haar protegé Monty meer dan alleen vriendschap te bieden had. De seksuele relatie met Holman was de enige heteroseksuele relatie die Monty in zijn leven heeft beleeft. Ze had zoveel invloed op Monty dat hij later, nadat hij New York voor Los Angeles had verlaten, op advies van haar veel veelbelovende filmrollen afsloeg.

Mede door seksuele frustraties was innerlijke rust voor Monty een queeste geworden. Echter zonder succes. Het was voor machtige filmstudio’s onmogelijk dat een favoriete acteur van de herenliefde bleek te zijn. Vrouwelijke fans zullen wegblijven en hun echtgenoten zien ook geen reden om naar een homoseksuele held te kijken. Ondanks de grote moeite die de filmstudio deden om de geaardheid van Monty geheim te houden, zijn er veel roddeljournalisten die ervan genieten om smakelijke geheimen te onthullen. De geaardheid van Monty was echter niet het grootste probleem voor de acteur en de filmstudio’s. Zijn gezondheid was een van de grootste zorgen. Monty had last van dysenterie en aanhoudende darmontstekingen.

In 1956 was Montgomery Clift, na afloop van een feest bij Elizabeth Taylor, betrokken bij een auto-ongeluk. Een frontale botsing tegen een boom was hem bijna fataal. Acteur Kevin McCarthy, die voor Monty uitreed, zag het ongeluk gebeuren, en nadat hij zag hoe slecht deze eraan toe was, reed hij snel terug naar het huis van Elizabeth Taylor. Hierop reed zij met McCarthy en andere feestgangers, waaronder Rock Hudson, naar de plaats van het ongeval. Daar aangekomen wist Taylor een van de autodeuren te openen en nam ze Monty in haar armen. Zij troostte hem, terwijl de Rock Hudson en Kevin McCarthy de toegestroomde fotografen op afstand hielden.

Red River

Monty, die onder invloed van alcohol en medicijnen tegen dysenterie achter het stuur zat, had zijn neus op drie plaatsen gebroken. Door de klap was zijn bovenlip gespleten en lagen zijn voortanden achter in zijn keel. Taylor had deze tanden ter plekke uit zijn keel gepeuterd, waarop Monty beter kon ademen. Verder was zijn trommelvlies doorboord en had hij een viertal gebroken ribben. Het ongeluk werd uitgebreid en sensationeel in de bladen vermeld. Monty’s gezicht was dusdanig toegetakeld, dat er een goede plastisch chirurg aan te pas moest komen om het gezicht van de acteur weer op te knappen.

In de jaren hierna ging het niet veel beter met Monty. Tijdens de opnames van de film ‘Freud‘ (1962) werd hij zelfs door de filmstudio aangeklaagd omdat zijn gezondheid vertragingen zouden veroorzaken. Tijdens de hoorzitting was de film reeds in première gegaan en het succes van de film kon de rechter overtuigen dat juist de bijdrage van Montgomery Clift voor het succes zorgde. Monty kreeg een lucratieve schikking. Ondanks dit kleine hoogtepunt duurde het nog vier jaar voor Clift een nieuwe, en uiteindelijk zijn laatste film ging maken. De geruchten omtrent zijn gezondheid maakten hem onaantrekkelijk voor de filmstudio‘s.

Na de opnames van zijn laatste film ‘The Defector’, in Duitsland, keerde Monty, tezamen met zijn assistent Lorenzo, terug naar New York. Op de avond van 22 juli 1966 werd de film ‘The Misfits’, een film met Marilyn Monroe, Clark Gable en Monty op televisie uitgezonden. Zijn assistent vroeg hem of hij de film wilde zien. ‘Ik denk er niet aan!‘, was Monty’s antwoord. Het waren zijn laatste woorden. De volgende ochtend werd Montgomery Clift op 45-jarige leeftijd door zijn assistent dood op bed aangetroffen. Monty mocht eindelijk zijn rust vinden.

Na het overlijden van Monty gaan er nog steeds verhalen over hem de ronde. Er zijn geruchten dat zijn geest nog steeds rondwaart in het Hollywood Roosevelt Hotel, te Los Angeles. De acteur zou in dit hotel gelogeerd hebben tijdens de opnames van de film ‘From Here To Eternity’. Vermakelijk detail: de opnames van deze film waren op locatie in Hawaï. Ondanks het feit dat Montgomery Clift volgend jaar 50 jaar geleden is gestorven, leeft hij tot op de dag van vandaag nog steeds voort.

Poster - Raintree County

Herinneringen zijn niet altijd betrouwbaar. Zo vind ik het al jarenlang vreemd dat er mensen zijn die verlangen naar de tijd, en dan vooral de -misplaatste- herinnering aan de ouderwetse kerstdagen uit de tijd van Chales Dickens of Anton Pieck. Het verlangen naar een herinnering die men nooit heeft meegemaakt.

Ik zie het ook op een facebookpagina met betrekking tot mijn geboortestad, waar veel oude foto’s worden gedeeld. Ik lees met verbazing het verdriet en teleurstelling in sommige reacties over gesloopte gebouwen van weleer, want volgens sommigen was mijn geboortestad vroeger nog echt mooi. De verbazing ontstaat vooral, omdat men jammert over het verlies van gebouwen die al gesloopt waren voordat de klagende mensen geboren waren.

Een herinnering, is een ervaring uit het verleden die in het geheugen is opgeslagen, en die men zich voor de geest kan roepen. Hoe ervaring of kennis in het langetermijngeheugen wordt opgeslagen en weer kan worden teruggezocht, is nog steeds onderwerp van studie. Herinneringen vormen het bewustzijn, en vormen als zodanig een onderdeel van het declaratief geheugen.

Dat mensen herinneringen hebben van iets, voordat ze geboren zijn noemt men ‘Platonische anamnese’. Het is het ophalen van herinneringen van de vormen uit de wereld waar de ziel zich voor de geboorte heeft verkeerd. Volgens Plato (427 v. Chr.) gaan vorige levens spoorloos verloren, maar blijven delen van de prenatale toestand altijd latent aanwezig in de geest.

Zelf vind ik die laatste gedachte lachwekkend, niet plausibel en al helemaal niet meer van deze tijd. Naast de herinnering van dingen, hebben mensen fantasieën, en daarmee ontstaat ook het verlangen naar een periode of plek die ze nooit hebben ervaren. Ik vind dat iets geloofwaardiger dan wanneer men zegt dat een herinnering vanuit een vorig leven naar bovenkomt. Maar ik kan het verkeerd hebben. Dat gebeurt wel eens vaker, en dat kan ik me zeker wel herinneren.

Na ruim een week van rust ben ik vandaag weer gaan hardlopen. Al sinds begin oktober had ik last van pijntjes bij mijn achillespees, en hoewel ik tijdens het hardlopen nergens irritaties had, waren Juist de momenten tussen de diverse rondjes dat ik steeds meer last van mijn achillespees kreeg.

op den duur, tot aan twee weken geleden, werd het bijna niet leuk meer. Alleen wanneer ik aan het hardlopen was, had ik geen pijn . Maar na het hardlopen was het afzien. Vooral bij Het traplopen was de pijn irritant aanwezig. Tot uiteindelijk iedere stap die ik deed pijnlijk werd, besloot ik even een week niet te gaan hardlopen.

De pijn nam na een paar dagen van rust af en afgelopen weekend werd ik zonder pijn In mijn hielen wakker. Ik weet dat het misschien beter is om langer te wachten met hardlopen, maar iedere fanatieke hardloper weet dat dit geen optie is. Door het onrustige gevoel en de onuitstaanbare jaloezie wanneer je anderen ziet hardlopen.

Het is nu nog even afwachten of de pijn, na een ruime week van rust wegblijft. Ik heb me voorgenomen om rustig aan te doen en geen afstanden te lopen die langer dan 12 kilometer zijn (dat is voor mij een uur hardlopen). Hiermee hoop ik dat het uiteindelijk weer helemaal goed komt.

banner-pegasus-men