I Got a Name

Het nummer I Got a Name is een persoonlijke favoriet van mij. Al sinds mijn jeugd (en dat is lang geleden) is het een lied waarbij ik een heerlijk, aangenaam en een soort van nostalgisch gevoel krijg. Het is het ultieme lied voor wanneer je onderweg bent. In de auto, de trein of op de fiets. Zolang je maar onderweg bent, de bestemming is niet belangrijk.

Het lied I Got a Name is in 1973 opgenomen song door Jim Croce en geschreven door Norman Gimbel en Charles Fox. Het nummer werd als single uitgebracht op 21 september 1973, de dag na Croce’s tragische overlijden (vliegtuigongeluk). Het was de eerste single van Croce’s gelijknamige album en het behaalde een plek in de top 10 in de Billboard Hot 100. Twee jaar later, in september 1975, behaalde de single de 25e plaats in de Nederlandse Top 40.  I Got a Name was de herkenningstune van de film The Last American Hero (1973) en het was ook te horen in de films The Ice Storm (1997), Invincible (2006) en Django Unchained (2012).

In het nummer vertelt de zanger dat hij trots is op wie hij is en waar hij naartoe gaat in het leven. Hij laat zich niet afschrikken door de negativiteit van anderen. Hij verklaart dat hij als elke plant of dier, een naam heeft waar hij trots op kan zijn. De zanger erkent echter dat niet alle mensen trots kunnen zijn op wie ze zijn. De zanger, in tegenstelling tot zijn vader, is in staat om een ​​trots leven uit de dromen dat zijn vader niet in staat was te bereiken.

In het tweede vers merkt de zanger op dat hij als de wind, de vogels of zelfs als huilende baby’s, een lied heeft te zingen. Net als met zijn naam, heeft hij dat lied te zingen als een trots onderdeel van zijn identiteit. In het laatste vers, verklaart de zanger dat hij vrij en dwaas door het leven zal gaan. Hij kiest de weg van de dwaze vrijheid, want alleen zo kan hij de gedroomde dromen waarmaken. Doorgaan met leven zonder dat het leven stilletjes aan hem voorbij zal gaan.

IMG_4514

 

Blunderen

Iedereen begaat wel eens een stommiteit of slaat een flater. Wanneer je tot het blunderen in staat bent, dan geeft dit alleen maar aan dat je een mens bent. Zonder een fout in het leven te maken kun je ook niets meer leren, en politicus Henk Krol heeft gisteren wel degelijks iets geleerd.

Gisteren maakte hij de blunder om de in september overleden Joost Zwagerman op Facebook te feliciteren met diens verjaardag: ‘Van Harte Joost. De Beste wensen. Maak deze woensdag, ondanks alle ellende van het afgelopen weekend, een leuke, feestelijke, onvergetelijke en vooral gezellige verjaardag.’

Typisch een gevalletje van ‘foutje, bedankt!’. Henk Krol kwam later met een verklaring. Het blijkt dat Krol al zijn jarige facebookvrienden feliciteert, en dat zijn er veel. Gisteren mocht hij iets van 20 vrienden feliciteren en aangezien Facebook niet aangeeft of een vriend inmiddels is overleden, ontving Joost de beste wensen van Krol.

En daarmee is het ook wel gezegd. De intentie was goed, maar het resultaat iets minder. In de verklaring eindigt Krol met: ‘Laat me alsjeblief gewoon mezelf blijven en doen wat ik voel dat wat mijn hart me ingeeft in de grond van de zaak goed is.’

Krol beloofde in het vervolg iets kritischer naar de felicitaties van zijn facebookvrienden te kijken, en zo blijkt maar weer dat Henk Krol gisteren daadwerkelijk iets heeft geleerd. Wij uiteindelijk ook. Vriendschap is vaak een illusie.

Sal Mineo

De Amerikaanse acteur Salvatore Mineo werd op 10 januari 1939 in The Bronx geboren. Zijn Siciliaanse vader verdiende de kost als doodkistenmaker. Op negenjarige leeftijd krijgt de jonge Sal Mineo, samen met zijn jongere zus Sara danslessen en als twaalfjarige speelt hij een eerste kleine rol op Broadway in Tennessee William’s toneelstuk The Rose Tattoo. Mineo’s enige tekst was ’De geit staat in de tuin.’ Later zou hij grotere rollen, met meer tekst, spelen.

actor-sal-mineo

De rol van Plato, de overduidelijke homoseksuele vriend van James Dean’s personage Jim Stark in de film Rebel Without a Cause, was Mineo op het lijf geschreven. Hij leverde hem een Oscarnominatie en wereldfaam op. Volgens insiders had Mineo overigens een meer dan vriendelijke relatie met Elia Kazan, de regisseur van onder andere de filmklassiekers A Streetcar Named Desire en East of Eden.

Een soortgelijke filmrol met homoseksuele trekjes als in Rebel speelde Mineo in de film Exodus, als de jonge Zionistische terrorist Dov Landau. Het personage had de concentratiekampen overleefd door zich daar als een vrouw te laten misbruiken. Het was destijds een publiek geheim dat Sal Mineo van de mannenliefde hield. Om enigszins de schijn te wekken dat hij geïnteresseerd was in vrouwen, verscheen hij, natuurlijk onder enige druk van de filmstudio’s, bij premières met bijna beroemde filmsterretjes aan zijn arm.

Rebel Without a Cause

Na zijn twintigste, begin zestiger jaren raakte Mineo als acteur uit het oog van het grote publiek. Hij was geen Hollywood materiaal. Hij was te kort in lengte en zijn uiterlijk was te jeugdig. Mineo keerde terug naar het toneel en in 1971 speelde hij een laatste grote filmrol in de film Escape From the Planet of the Apes. Met de rol als een biseksuele dief in het toneelstuk P.S. Your Cat is Dead hoopte Mineo in 1975 zijn carrière weer te laten herleven, maar nog voordat hij met het toneelstuk zijn opwachting kon maken werd hij op 12 februari 1976, nabij zijn appartement in Los Angeles doodgestoken.

Drie jaar later, in 1979 wordt de voormalige pizzakoerier Lional Ray Williams veroordeeld voor de moord op Sal Mineo. De dader was destijds 17 jaar oud toen hij Mineo doodstak. Hij had geen idee wie zijn slachtoffer was en kreeg uiteindelijk 51 jaar cel voor de moord (een mislukte beroving) op de acteur. Sal Mineo is, net als James Dean en Nathalie Wood, de andere hoofdrolspelers uit Rebel Without a Cause op een onnatuurlijke, tragische manier om het leven gekomen.

rebel-without-a-cause

Gewauwel

Schijtziek word ik van al dat politiek correct gewauwel over de afschuwelijke aanslagen van een paar dagen geleden. De dodelijke slachtoffers in Parijs waren nog niet geborgen of mensen moesten op social media de figuurlijke ei kwijt over dat de aanslagen in Libanon werden vergeten. Nou, bedankt voor de reminder. En nu wegwezen. Ik heb meer dan één nieuws-app op mijn mobiel staan en ik kijk het nieuws op teevee, dus ik wéét wat er in de wereld gebeurt.

Natuurlijk zijn de aanslagen in alle andere landen net zo erg, of misschien wel erger, dan de aanslagen van afgelopen vrijdagavond in Parijs, maar het is in die stad dat ikzelf meer dan eens op een terrasje heb gezeten of een openbaar gebouw heb mogen bezoeken. Parijs is vijf uur rijden vanaf mijn voordeur. Dat maakt de aanslag op alle mensen in Parijs niet erger dan alle andere aanslagen, maar het raakt me persoonlijk wel iets meer. Het is daarom dat ik me hierdoor iets meer betrokken voel bij de aanslagen in Parijs.

Dan zijn er mensen die zich willen distantiëren van de meute, en er voor kiezen om op Facebook geen Franse driekleur op hun profielfoto te plaatsen. Dat mag: het is tenslotte jouw profielfoto, maar dat er ook mensen zijn die vervolgens alle anderen die wel een solidair gebaar geven, door middel van een Franse vlag in het profiel te verweven, te bekritiseren, dat vind ik domweg belachelijk. Wie ben jij om een gebaar van een ander te bekritiseren? Het is alsof je bij een rouwdienst aanwezig bent en de andere aanwezigen belachelijk maakt om hun zwarte kleding.

Wat is er toch mis met saamhorigheid en waarom moeten we altijd onze mening laten gelden? Is het feit dat er meer dan 125 dodelijke slachtoffers zijn gevallen niet genoeg? Heb je echt de drang en die behoefte om te melden dat er in Libanon  en elders in de wereld ook slachtoffers zijn gevallen? Waarom wel al die aanslagen noemen om vervolgens alle dodelijke verkeersslachtoffers, die bijna dagelijks in Nederland voorkomen te vergeten? Of roepen dat Facebook anti-islam is omdat ze geen Libanese vlag aanbieden om je profielfoto mee te verrijken (…).

Ik kan er met mijn verstand niet bij. Ik begrijp dat angst heerst, zo vlak na een aanslag, maar om nu meteen (op Facebook) te roepen dat dit vraagt om sluiting van de alle grenzen, is onnadenkend. Wat overigens niet verrassend is, want veel van deze (inmiddels ex-) facebookvrienden deelden al eerder berichten tegen de buitenlandse gelukszoekers. Doe eens gek en denk ook eens na: de daders van de aanslag in Parijs waren géén asielzoekers. Het waren Fransen, woonachtig in België. Die alles van tevoren thuis hadden gepland, en niet tussen andere vluchtelingen in een asielzoekerscentrum op een ideetje kwamen.

Laat de angst niet overheersen, want dan geef je echt toe aan het terrorisme. Probeer te genieten van wat het leven je nog allemaal kan bieden. Laten we voor de verandering eens geen discussie aangaan die toch niet uitgesproken kan worden, gewoon omdat we allemaal mensen, en daarom ook allemaal anders zijn. Probeer eerst na te denken voordat je primair reageert. Misschien kunnen we voor een kort moment gewoon eens met zijn allen verdrietig zijn. Laat het terrorisme ons niet uit elkaar drijven, maar laat het ons naar elkaar toe brengen. Er zijn helaas te veel redenen om elkaar op te zoeken en troost te vinden bij elkaar.

Eiffel