Elf

Elf jaar geleden op deze dag, het was op een dinsdagavond, besloot ik mijn eigen weblog te beginnen. Een persoonlijk blog gevuld met persoonlijke belevenissen, ervaringen en meningen. Het laatste, de meningen, die hou ik tegenwoordig het liefst voor me. Meningen zijn er altijd al geweest, maar sinds social media als Facebook en Twitter, worden er meer dan genoeg meningen gegeven. Uitgesproken en vaak ongezouten ook.

Door al die verschillende en vooral schreeuwende uitingen door anderen heb ik niet meer zo de behoefte om mijn mening virtueel met anderen te delen. Ik deel wel wat me interesseert. Wat me zo nu en dan bezighoudt, of de dingen die ik gewoon leuk vind om te delen. Het maakt me niet uit of dat nu over het hardlopen, de mensenrechten of over het genieten van kookpudding gaat.

Het bijhouden van een weblog heeft me veel leuke dingen gebracht. Andere bloggers die zelf zeer geanimeerd schrijven (of schreven), en er zijn enkele bloggers die ik in real life heb mogen ontmoeten, waarbij er zelfs enkele vriendschappen zijn ontstaan. Hoewel het bijhouden van een weblog al lang niet meer zo hot of hip is als 11 jaar geleden, geniet ik er zelf nog steeds van om bijna dagelijks iets te schrijven.

11-elf

Sint Nicolaas

Vanaf vandaag doen we in Nederland (en België) voor alle kleine goedgelovigen onder ons, weer alsof de goedheiligman Sinterklaas vanuit Spanje per stoomboot ons land in de stad Meppel voor de komende drie weken aandoet. Zo rond 12:00 uur vanmiddag wordt verwacht dat de grote kindervriend weer voet aan wal zet.

Reeds honderden jaren houden we in Nederland (en België) de traditie van dit volksfeest. Veel van deze traditie vind zijn oorsprong bij de Nicolaas van Myra. Hoewel er ook elementen van feesten en vereringen van voor de tijd van het christendom er in herkenbaar zijn.

Nicolaas van Myra is geboren in Patara te Lycië dat in Antalya, Turkije ligt, maar in het jaar 280 bij het toenmalige Romeinse Rijk hoorde. Later werd hij bisschop van Myra, de hoofdplaats van Lycië. Hij stierf op 6 december 342. Na de inval van de moslims in het gebied, werden de stoffelijke resten van de heilige in 1087 gestolen en naar Bari gebracht.

Verschillende legendes staan aan de grondslag van Sint-Nicolaas als beschermheilige van kinderen. Zo is er de legende van de drie scholieren die door een herbergier werden gedood maar door Sint-Nicolaas weer tot leven werden gewekt, de legende van de drie arme dochters die dankzij giften van Sint-Nicolaas konden trouwen, of de legende van het kind dat in het bad door Sint-Nicolaas werd behoed voor verbranding.

In de late middeleeuwen ontstonden de Sint-Nicolaasmarkten. Na het kerkbezoek kocht men op de markt de geschenken voor het Sint-Nicolaasfeest. De speculaasvrijer was een karakteristiek geschenk. Het was een speculaaspop die een jongen schonk aan een meisje. Als zij de klaaskoek aannam was dat een goed teken voor een relatie.

Deze gewoonte gaat mogelijk terug op de functie van Sint-Nicolaas als “hijlickmaker” (hijlick: huwelijk), in de legende waarin hij drie meisjes hun bruidsschat geeft. Het sinterklaasfeest werd in grotere steden een woelig volksfeest dat soms tot opstootjes en openbare dronkenschap leidde.

Van de religieuze verering en van zijn rol als patroonheilige voor verschillende beroepsgroepen is tegenwoordig nog weinig of niets meer over. Alleen het kinderfeest, waarbij, in de komende weken tot pakjesavond, de kinderschoentjes met snoepgoed worden gevuld, en op pakjesavond zelf de cadeautjes worden geschonken.

Sinterclaes

 

Onheil en Rampspoed

Sinds ik me kan herinneren staat vrijdag de dertiende voor een dag vol ongeluk. Het is niet dat ik het me voor de geest kan halen dat ik ooit op deze ongeluksdag onheil en rampspoed heb mee mogen meemaken. Ik ben er niet van overtuigd dat ik volgens het bijgeloof niet onder ladders moet lopen en vooral zwarte katten moet ontwijken. Dat laatste wordt thuis nogal een opgave: thuis hebben we twee katten die constant onze aandacht vragen. Vooral wanneer ze even geen eten hebben.

Ik begrijp ook niet dat je angst kent voor een specifieke datum. Het moet iets doms uit de vroege, menselijke geschiedenis zijn waardoor we nog steeds ons dagelijks leven laten beheersen. Een kleine zoekopdracht op het internet leert ons al snel dat ik met deze stelling niet helemaal verkeerd zit. Zo is via Google terug te vinden dat vrijdag de dertiende als ongeluksdag wordt gezien omdat Jezus op een vrijdag werd gekruisigd. Wanneer deze dag dan ook nog samenvalt met het ongeluksgetal 13, dan móet deze dag op de kalender dus wel extra ongeluk veroorzaken.

Maar dat is uiteraard niet de enige reden. De vrijdagen kunnen ook een kwade naam hebben gekregen, omdat de geschiedenis ons leert dat de Romeinen altijd op de vrijdag de doodvonnissen voltrokken. Dat was overigens ook in Engeland het geval. Ook daar werd de doodstraf op een vrijdag voltrokken. Dat het getal 13 een negatieve klank heeft in de christelijke wereld is vanzelfsprekend terug te brengen tot het laatste avondmaal van Christus, waar Jezus en zijn twaalf apostelen (1+12=13) aanzaten. Soms zijn verklaringen wel erg makkelijk en teleurstellend weinig fantasievol.

Iedereen die het boek De Da Vinci Code heeft gelezen, of anders toch wel de gelijknamige film heeft bekeken, weet dat dat op vrijdag de dertiende oktober, 1307 in Frankrijk alle Tempeliers op bevel van Philips de Schone werden gearresteerd, op grond van valse beschuldigingen. Hij werd hierbij geholpen door Paus Clemens V. Dit was de opmaat voor de uiteindelijke vernietiging van de Orde van de Arme Ridders van Christus en de Tempel van Salomo, beter bekend als de Tempeliers. Later bleek dat Paus Clemens V nadien spijt had van deze actie, maar sinds de massamoord op de Tempeliers is men vrijdag de dertiende blijven zien als een ongeluksdag.

Gelukkig leven we vandaag in het jaar 2015, meer dan honderden jaren later in de geschiedenis. Het geloof heeft niet meer zoveel macht of invloed op (verstandige) mensen. En onthoud: enge en negatieve krachten kun je niet neutraliseren, oproepen of bijsturen door bepaalde handelingen uit te voeren. Laat je niet gek maken door bijgeloof en doe vandaag lekker waar je zin in hebt. Neem, net als op alle andere dagen van het jaar, niet te veel risico’s en zorg ervoor dat je geniet. Het is tenslotte vrijdag.

13th

Sugar Rush

De afgelopen week had ik meer dan voldoende snoepgoed in huis gehaald. Zes zakken met suikervolle mini-reepjes voor alle zingende kinderen die aan het begin van de avond van de elfde november aan onze deur, tijdens het Sint-Maarten, zouden staan te zingen.

In de voorgaande jaren stonden er tientalle schoolkindertjes aan onze deur luidkeels te zingen. De een nog harder of valser dan de ander, maar zingen deden ze. Alsof het kinderleven ervan afhangt. In principe kom het ook op hetzelfde neer, heeft het kinderleven zin zonder snoepgoed? Ooit, heel lang geleden, was ik een kind en dat kind van toen kan je nu zeggen: ‘Nee, zonder snoepgoed is een kinderleven waardeloos.’

Tijden veranderen. De kinderen van nu houden niet meer van snoepen (yeah right). Of het aantal kinderen in Nederland neemt af, in vergelijking met de jaren zeventig van de vorige eeuw, maar dat lijkt me ook niet van toepassing. Ik vermoed dat de ouders die te laat thuis komen van het werk hun kind liever de belofte doen voor een duur cadeautje, zodat het kind zonder lampion en snoep, thuis bij papa en mama blijven.

Dat de moderne papa en mama zo denken vind ik prima, want het weer is halverwege november altijd regenachtig of er waait minimaal een storm rond het huis. Moderne ouders gaan gewoon met hun tijd mee. Dit heeft wel het gevolg dat ik nu met een paar zakken snoepgoed zit, en om een Sugar Rush te overleven mogen we hier in Almere weer genoeg bewegen: fietsen, hardlopen en meer van dat soort activiteiten in de sportschool.

candy