Beet!

Nu vind ik de politieke correctheid (lees: mensenrechten) in de meeste West-Afrikaanse landen van zo een zorgelijke staat, dat ik niet snel naar het continent zal afreizen, maar ik las op het wereldwijde web dat ik nóg een gegronde reden heb om dit continent zo veel mogelijk te ontwijken. Uit een nieuwe studie blijkt dat slangenbeten een verrassend belangrijke doodsoorzaak in West-Afrika zijn.

Elk jaar overlijden meer dan vierduizend mensen in het gebied aan de gevolgen van een slangenbeet. Daarnaast moeten jaarlijks ongeveer vijfduizend inwoners van West-Afrika een lichaamsdeel laten amputeren, omdat ze zijn gebeten door een slang. Dat meldt het wetenschappelijk tijdschrift PLOS Neglected Tropical Diseases.

Amerikaanse en Nigeriaanse wetenschappers analyseerden meer dan veertig jaar aan medische literatuur over slangenbeten in Afrika. Met behulp van deze gegevens maakten ze een schatting van het aantal gevallen per jaar en de gevolgen daarvan. Ze concluderen in hun studie dat in sommige regio’s van West-Afrika gemiddeld meer dan 10 procent van de ziekenhuisbedden zijn bezet door patiënten die in aanvaring zijn gekomen met slangen.

De slangenbeet is volgens de onderzoekers dan ook een onderschatte tropische aandoening. Jaarlijks overlijden er meer slachtoffers aan een beet van de reptielen dan aan bekendere ziektes zoals een besmetting met rondwormen of slaapziekte. De wetenschappers wijzen erop dat de schade door slangenbeten waarschijnlijk alleen nog maar zal toenemen, zo meldt de nieuwssite van het wetenschappelijk tijdschrift Science. Er dreigt namelijk een groot tekort aan een belangrijk tegengif dat wordt gebruikt om slangenbeten in Afrika te behandelen.

snake!

Angst

Angst

Natuurlijk!

Het weer was gisteren alleraardigst en hierop besloot ik aan het begin van de middag op de fiets een stukje om te rijden naar de supermarkt verderop. Een van mijn favoriete fietspaden in Almere is toch wel het Lepelaarpad, langs de Lepelaarsplassen en de Noorderplassen. De natuur is daar mooi en wilde dieren, zoals reeën, vossen en bevers kun je daar, een paar kilometer buiten de woonwijken af en toe aantreffen.

Ook is er een deel van het Lepelaarpad dat als een verbindingsdijkje tussen een paar eilandjes met de avontuurlijke namen als Zeeroverseiland, Muiterseiland en Schateiland ligt. Op dit deel lopen er koeien die enkel door middel van een veerooster op dit dijkachtig fietspad vrij kunnen rondlopen. Gistermiddag stonden er minimaal tien koeien voor het veerooster, die verdere doorgang over het fietspad onmogelijk maakte. Hoe hard ik ook mijn fietsbel rinkelde, de koeien bleven stoïcijns en eigenwijs stilstaan. Ik kon niets anders dan van mijn fiets afstappen en mij door de kudde koeien te wringen. Dat viel tegen.

Toen ik van mijn fiets sprong, sprong ik hierbij ook in tientalle, reeds door de koeien zelf vertrapte, koeienvlaaien. Het leek alsof ik de gehele druivenoogst van Frankrijk tot wijn mocht vertrappen. Glijpartijen als in Spel Zonder Grenzen, waarbij groenezeephellingen tot groot vermaak van het publiek fungeerde, vielen hierbij in het niet. Daar waar ik in de vrije natuur, en tussen de koeien onbedoeld mijn beste moves tentoonstelde, kwamen de koeien totaal niet in beweging. Het idee om dezelfde route terug te fietsen stond me niet aan en heel voorzichtig probeerde ik wat koeien aan de kant te duwen. Inmiddels was er een fietsende Almeerder bij het veerooster, en mijn probleem tot stilstand gekomen.

‘Ik weet niet of mij het lukt. Ik ben namelijk geen boer’, zei de Almeerse meneer terwijl hij voorzichtig van zijn fiets afstapte. Hij wist me wat nutteloze aanwijzingen te geven, een beetje aangemoedigd tikte ik voorzichtig met mijn voorwiel tegen de enkels van een paar herkauwende dames. Een koe die rechts van mij  stond, vond mijn fiets en alle aandacht wel plezierig en schuurde haar (enorme) grote kop tegen mijn fietsstuur waardoor deze een halve meter hoog werd getild. Instabiel in de uitwerpselen stond ik daar op het Lepelaarpad met mijn fiets in de hand met een koe te stoeien. Dit tot hilariteit van de man achter mij en een toekomende Almeerse op de fiets. Deze dame opperde om met een boomtak de koeien aan de kant te duwen. Dat leek me geen goed idee. Ze was niet bekend met de situatie aan onze kant van het veerooster, want er lag geen boomtak op de grond en de koeien stonden nu om ons heen.

Op een gegeven moment zag ik een nauwe doorgang tussen twee koeien en ik besloot snel mijn fiets tussen beide beesten door te manoeuvreren, met de Almeerse man in mijn kielzog. We waren beiden nog niet aan de andere kant van het veerooster, of de koeien stonden weer als één naast elkaar op het fietspad. De Almeerse mevrouw vond het idee om door de hechte groep koeien te lopen een te grote opgave, gaf hiermee de moed op en besloot hierop om te keren. Nadat ik mijn gympen en de fietsbanden van mijn oude fiets in het hoge gras had schoon geveegd, stapten we gedrieën op de fiets om onze weg verder te gaan en de koeien achter ons te laten. Hoe mooi en allervriendelijkst het weer vandaag ook mag worden, ik fiets deze keer rechtstreeks door naar de supermarkt.

De plek op het Lepelaarpad.
Een eerder geschoten foto van de bewuste plek van gistermiddag op het Lepelaarpad in Almere.

 

Downton Abbey

Ik wilde er eerst niet aan: de Engelse televisieserie Downton Abbey. Ik had ooit de eerste aflevering kort bekeken en had meteen een oordeel: veel roddel en achterklap met inwonende bedienden die zich bijna beter voelen dan de adellijke mensen waarmee ze in het kasteel wonen. Niets voor mij. Daarnaast kon ik Downton Abbey alleen van het (niet zo) schokkende nieuws dat er op een promotiefoto van de televisieserie onbedoeld een voorwerp uit de moderne tijd stond afgebeeld.

Het is dat een buurman laatst zei dat we deze serie echt eens moesten bekijken, want volgens hem wordt er in de serie goed geacteerd, is het een goed geschreven verhaal en zijn de karakters zeer herkenbaar. Om zijn mening te staven gaf hij ons de eerste twee seizoenen op dvd te leen. Ik besloot (met enige tegenzin) de televisieserie nog een kans te geven en het fictieve Downton Abbey nogmaals te bezoeken.

Lang verhaal kort: het afgelopen weekend hebben we de eerste twee seizoenen bekeken en later via Netflix het derde en vierde seizoen. Vier seizoenen in vijf dagen. Bingewatching in volle glorie. Voor wie de laatste jaren onder een steen heeft geleefd, of -net als ik- de televisieserie niet echt een kans heeft gegeven, een korte samenvatting van Downton Abbey.

De serie speelt zich af in het fictieve Downton Abbey, het statige huis van de graaf en gravin van Grantham, en volgt de levens van de aristocratische familie Crawley en hun bedienden in de vroege regeerperiode van Koning George V. Het eerste seizoen vindt plaats tijdens de laatste twee jaar voor de Eerste Wereldoorlog in 1914, beginnend met het nieuws dat de Titanic is gezonken. Het tweede seizoen speelt zich af tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Aan het hoofd van de familie staat de Violet Crawley (Maggie Smith) die haar landgoed, Downton Abbey, heeft overgedragen aan haar zoon Robert Crawley (Hugh Bonneville) en zijn Amerikaanse vrouw Cora (Elizabeth McGovern). Zij hebben drie dochters; Mary (Michelle Dockery), Edith (Laura Carmichael) en Sybil (Jessica Brown Findley). Niet alleen de upper class is in beeld, maar ook het personeel is breed in beeld. Aan het hoofd van deze bedienden staan butler Mr. Carson (Jim Carter) en hoofd-huishoudster Mrs. Hughes (Phyllis Logan).

Downton-Abbey-Season-1