Gisteren, woensdagochtend, ben ik maar weer een rondje gaan hardlopen, na de Damloop van afgelopen zondag. Ik wilde niet meteen te hard van stapel lopen en besloot om iets van 10 kilometer af te leggen. Ik had van te voren bedacht waar ik heen wilde gaan lopen, zodat ik de eerste kilometers richting het westen liep om vervolgens halverwege mijn run weer naar het oosten, richting huis te lopen.

Nu weet ik niet of het aan mij ligt, maar wanneer ik de deur achter me sluit en ik een rondje over een breedtegraad, van oost naar west (of andersom) loop, lijkt het -voor mij- altijd een enorme afstand te zijn, maar wanneer ik over een lengtegraad, van noord naar zuid (of andersom) loop, lijkt het alsof ik ‘even’ een stukje op en neer loop. Ik vind het raar dat wanneer ik 5 kilometer richting het noorden loop het voor mij voelt alsof ik net de voortuin uit ben gelopen, terwijl ik na 5 kilometer richting het westen ben gelopen, het voor mijn gevoel is alsof ik bijna in Amsterdam ben.

Ik weet niet of hier onderzoek is naar gedaan of dat ik hartstikke mesjogge in mijn hoofd ben, maar er moet hier toch wel een verklaring voor zijn. Misschien heeft het iets te maken dat de aarde om haar as (Noordpool – Zuidpool) draait en met het feit dat tijdzones ook in breedtegraden zijn verdeeld. Wanneer je van Kaapstad (Zuid-Afrika) naar Gdansk (Polen) vliegt, zul je, ondanks 16 vlieguren, nooit last hebben van jetlag, omdat je in dezelfde tijdzone blijft, maar vlieg eens aan paar uur naar het oosten en je bent meteen van slag.

Misschien sla ik met deze gedachte de figuurlijke plank hartstikke mis, maar ik weet wel dat wanneer ik een volgende keer, ondanks dat de afstand en tijdsduur gelijk zijn, het voor mijn gevoel maar een klein stukje is om naar de Kemphaan in Almere te lopen, dan wanneer ik naar Station Almere-Buiten loop, terwijl laatstgenoemde een klein stukje dichter bij huis is.

time-zone-converter

Sinds de fotoautomaat bestaat zijn mensen dol op het maken van zelfportretten. Heerlijk met je eigen kop op de foto. Snel en makkelijk. Inmiddels zijn de zelfportretten, mede dankzij de digitale fotografie, onderdeel van de dagelijkse bezigheden geworden. Men staat tegenwoordig in no time met de eigen kop op de foto. Echter is dit niet altijd zonder gevaar.

Het maken van een selfie is tegenwoordig gevaarlijker dan het zwemmen in zee: het afgelopen jaar zijn er meer mensen ter wereld tijdens het maken van een selfie overleden dan door een haaienaanval. Het afgelopen weekend kwam er een Japanse man om het leven toen hij een selfie wilde maken bij de Taj Mahal en hierbij van de trap viel. Hiermee komt het dodental door een selfie in het afgelopen jaar op twaalf slachtoffers. Dit jaar vielen er tot nu toe acht doden door haaienaanvallen.

Mensen lijken steeds verder te gaan in het maken van een bijzonder zelfportret. Bezienswaardigheden stellen hierdoor vaker een verbod op selfies of selfiesticks op. In de Verenigde Staten zijn bijvoorbeeld enkele natuurparken gesloten vanwege toeristen die samen met wilde beren op de foto willen. In Rusland waarschuwen de autoriteiten om geen selfies meer te maken met een wapen in de andere hand.

Toen ik vorige week vroeg in de ochtend bij het open badkamerraam stond om een blik naar buiten te werpen kon ik het al ruiken: het najaar. De geur van de koude wintermaanden vulde mijn neus en gaf hiermee aan dat het najaar niet meer lang op zich laat wachten. De periode van het aftellen naar de feestmaand december.

Het astronomisch bepaalde begin van de herfst is de herfstnachtevening, rond 23 september (op het noordelijk halfrond en rond 20 maart op het zuidelijk halfrond). De zon gaat dan door het herfstpunt en de dag en de nacht zijn nagenoeg even lang. De herfst eindigt rond 22 december (op het noordelijk halfrond en rond 21 juni op het zuidelijk halfrond) met de winterzonnewende. Officieel begint de herfst dit jaar, morgen, op 23 september om 10:20 uur.

herfst

Gisterochtend mocht ik mijn hardloopschoenen aantrekken voor de 31e Dam tot Damloop. Voor mij was dit mijn vierde editie en ik vind deze loop een van de leukste runs van Nederland. Het parcours leidt de hardlopers van de Prins Hendrikkade (nabij het Centraal Station) door de IJ-tunnel via Noord-Amsterdam naar Zaandam.

De kracht van de Dam tot Damloop is in mijn beleving de enthousiaste mensen langs het parcours. De bewoners van de dijkwoningen en de mensen die familie, vrienden en bekenden die aan de run meedoen willen aanmoedigen zijn niet eenkennig en moedigen álle hardlopers aan. Wanneer er iemand weer eens mijn naam, met een bemoedigende kreet riep ging ik dan toch  wel weer iets sneller lopen.

Het is dankzij de strakke planning van organisator Le Champion, de vele vrijwilligers (zonder hen beginnen we nergens) en de vele aanmoedigende mensen langs het parcours dat ik dit jaar wederom een persoonlijk record heb gelopen. Ik had me nog zo voorgenomen niet al te hard van stapel te gaan, maar ik heb mijn record van vorig jaar (01:17:20) toch met precies één minuut kunnen verbeteren.

Uitslag Damloop 2015