Een verhaal

In een magische, parallelle wereld, bijna gelijk aan de onze leefde een jongeman, Echo genaamd. Echo was een mooie, maar bijzonder praatgrage jongen. Hij praatte zo graag dat hij vaak tot vervelens toe bleef praten. Zo ook op zijn werk, waar zijn baas buiten de kantooruren zijn vrouw bedroog met mooie jonge mannen. Op een dag was Hera, de vrouw van de baas, op zoek naar haar man, want ze had al enige tijd het vermoedde dat hij zich amuseerde met de jonge mannen. Echo hield haar echter aan de praat zodat de anderen konden ontsnappen.

Toen mevrouw Hera, een zus van één van de machtigste mannen in de stad, dit doorhad zorgde ze ervoor dat Echo hiervoor gestraft werd. Echo werd nog geen week later overvallen door voor hem onbekende mannen. Hierbij werden zijn stembanden beschadigd en sindsdien kon Echo nooit meer zelf een gesprek beginnen. Het lukte hem alleen nog maar de laatste gesproken woorden na te praten.

Daffodil was een knappe jongeman die leefde voor zijn werk als vertegenwoordiger in de bloembollensector. Hij had in zijn leven al heel wat harten sneller doen kloppen door zijn aantrekkelijk uiterlijk en zijn toegankelijk karakter. Zijn moeder had ooit van een waarzegster op de kermis de voorspelling gekregen dat Daffodil zou blijven leven als hij zijn evenbeeld niet kende. Daffodil wilde echter niets van liefde weten en wees iedereen af. Enkel zijn werk als vertegenwoordiger interesseerde hem.

Op een zonnige voorjaarsdag zag Echo de mooie Daffodil tijdens een bezoek aan de Keukenhof. Hij werd meteen verliefd en volgde hem waar hij ook ging. Echo wenste dat hij hem kon aanspreken zodat hij tegen hem zou praten, maar sinds de overval waarbij zijn stembanden werden beschadigd, kon hij dit niet. Echo wachtte tot Daffodil eerst zou spreken, want hij was er meer dan klaar voor om hem een antwoord te geven. In de namiddag werd Daffodil gescheiden van zijn vrienden en hij hoorde iets in zijn buurt. Hij vroeg ‘Is daar iemand?’ en Echo antwoordde met ‘Iemand?’. Daffodil keek in het rond maar zag niemand, waarop hij de stem vroeg om zich te vertonen. Echo antwoordde met dezelfde laatste woorden, waarop Daffodil vroeg waarom de stem hem negeerde. Echo herhaalde zijn vraag, waarop Daffodil voorstelde: “Laten we samenkomen!”. Wederom herhaalde Echo met heel zijn hart hetzelfde, naar hem toe rennend, klaar om hem in zijn armen te sluiten. Op dat moment trok Daffodil zich licht geschrokken terug, roepend dat hij van hem weg moest blijven.

Echo werd verscheurd door deze onbedoelde belediging. Daffodil verliet de Keukenhof en Echo trok zich in schaamte terug. Vanaf die dag leefde hij niet meer buiten. Geleidelijk aan vervaagde hij van verdriet tot zijn fysieke vorm verdween en enkel zijn stem nog overbleef. Met zijn stem is hij nog steeds klaar om op elk moment te antwoorden. Tijdens een wandeling in lege ruimtes of op brede vlaktes is Echo nooit veraf, altijd klaar om het laatste woord te geven.

Met Daffodil ging het uiteindelijk niet veel beter. Het voorval in de Keukenhof was niet de enige en eerste keer dat hij zo wreed een aanbidder wegjoeg. Anderen had hij net zo bruut verjaagd. Op een dag was er een lerares alchemie die hem tevergeefs probeerde te verleiden. In een gebed aan haar goden vroeg ze om Daffodil ook te laten voelen hoe het was om iemand lief te hebben die je liefde niet beantwoordt. Na het gebed viel haar oog op een oud boek in de boekenkast ‘De Sleutel van Salomo’. Ze leerde een formule uit haar hoofd waarmee Daffodil een onbeantwoorde liefde zou leren kennen.

Zo kwam de jonge vertegenwoordiger op een dag aan bij een vijver in een afgelegen stadspark, waarvan het water kristalhelder was, waar anderen nooit langskwamen, waar geen hond of ander dier zich vertoonde. Zelfs de bladeren en takken van de bomen durfden er niet in te vallen. Overal rondom groeide het gras mooier dan elders en de rotsen beschutten het tegen de felle zonnestralen. Moe besloot Daffodil om daar even tot rust te komen en zijn dorst te lessen met het water. Toen hij zich voorover boog zag hij zijn evenbeeld in het wateroppervlak weerspiegeld, maar hij dacht dat het een mooie geest was die in de vijver leefde.

Zo bleef hij daar zitten, in bewondering starend naar de heldere ogen, het krullend haar, de ronde kaken, de ivoren hals, licht gescheiden lippen, en de blakende gezondheid van deze verschijning. Hij werd verliefd op zichzelf. Hij bracht zijn lippen naar het water in een poging om de verschijning te kussen, hij stak zijn armen uit om het beeld te omhelzen. Zijn geliefde vluchtte weg, maar kwam weer terug toen het wateroppervlak kalm was en trok opnieuw zijn aandacht. Hij kon zichzelf er niet meer toe brengen om van het water weg te kijken, hij dacht niet meer aan eten en drinken, of aan rust, enkel aan de verschijning in het water. Hij probeerde ermee te spreken, maar kreeg geen antwoord. Daffodil begon te huilen maar zijn tranen verstoorden het beeld, waarop hij begon te schreeuwen en vroeg of de verschijning wilde stoppen met hem steeds te verlaten.

Zo ging het een hele tijd verder, en Daffodil takelde af. Hij verloor zijn kleur, zijn levenskracht en zijn schoonheid die eens zo betoverend was voor Echo. Deze bleef echter dicht bij hem en bleef zijn verdrietige kreten herhalen. Uiteindelijk kwijnde Daffodil helemaal weg en stierf. Nooit meer had iemand iets van hem vernomen. Het enige wat van hem overbleef was een bloem nabij de vijver in het stadspark. Een gele bloem, omringd door witte blaadjes, die nog steeds herinnert aan de daffodil. Een narcis.

spiegelbeeld

 

Play it again Sam

Gistermorgen werd het nummer Writing’s on the Wall van de Engelse zanger Sam Smith uitgebracht. Het lied zal afgespeeld worden bij de openingcredits van de nieuwste James Bondfilm Spectre. De titel van Smith’s nummer is gelijk aan het Engels gezegde waarmee men onheil aankondigt (in het Nederlands: Een teken aan de wand). Ik hoop dat de titel van het nummer geen betrekking heeft op de film zelf.

Writing’s on the Wall begint veelbelovend met enkele bekende Bond-klanken om vervolgens als een te luchtige soufflé in te zakken. Met alleen wat lichte pianobegeleiding kabbelt het nummer voort met hier en daar wat strijkers. Wanneer Sam Smith in het lied de vraag stelt: ‘If I risk it all, could you break my fall?’, vraag ik me af of hij met dit nummer ook echt enige risico’s heeft genomen, Ik hoop dat tegen de tijd dat Spectre hier in première gaat, we het nummer als een Bondsong herkennen.

Op de vraag of Writing’s on the Wall een grote hit in Nederland wordt, kan ik geen antwoord geven. In Nederland hebben Bondsongs nooit echt gescoord. Van de vierentwintig Bondfilms heeft maar de helft in de Nederlandse hitlijsten gestaan, met Skyfall als de grootste Bondhit. Hieronder een overzicht van de Bondsongs die ooit in de Nederlandse Top 40 hebben gestaan.

Skyfall – Adele (2012) – 633 punten*
A View To A Kill – Duran Duran (1985) – 451 punten
Goldfinger – Shirley Bassey (1965) 368 punten
License to Kill – Gladys Knight (1989) – 339 punten
For Your Eyes Only – Sheena Easton (1981) – 345 punten
Die Another Day – Madonna (2002) – 299 punten
GoldenEye – Tina Turner (1995) – 218 punten
All Time High (Octopussy) – Rita Coolidge (1983) – 179 punten
The Living Daylights – A-ha (187) – 159 punten
James Bond Theme – Moby (1997) – 41 punten
Nobody Does It Better (The Spy Who Loved Me) – Carly Simon (1977) – 34 punten
Live and Let Die – Paul McCartney & Wings (1973) – 27 punten

007

* De punten worden berekend op basis van de posities in de wekelijkse Nederlandse Top 40.

Verduistering

Wanneer het je leuk lijkt, kun je het komend weekend weer eens de wekker extra vroeg zetten. In de nacht van zondag op maandag is er hier in Nederland een totale maansverduistering te zien. Tussen 04:11- en 05:24 uur bevindt de maan zich geheel in de schaduw van de aarde en zal daardoor rood kleuren.

De maansverduistering valt samen met een zogenoemde ‘supermaan’. De maan staat dan extra dicht bij de aarde. Dit is een gevolg van het feit dat de baan van de maan om de aarde geen perfecte cirkel is. In de nacht van zondag op maandag is de rode maan hierdoor gezien vanaf de aarde extra groot.

De weersverwachtingen zien er gunstig uit, want het is aankomende zondagnacht zeer waarschijnlijk helder weer. Alleen mist zou eventueel het zicht nog kunnen belemmeren. Mocht je geen zin hebben om voor deze aankomende zondagnacht de wekker te zetten, dan kan je wellicht alvast in je agenda schrijven dat op 21 januari 2019 de volgende totale maansverduistering in Nederland te zien zal zijn. Ikzelf denk dat ik nog wel een 3 jaar kan wachten.

 

In de breedte

Gisteren, woensdagochtend, ben ik maar weer een rondje gaan hardlopen, na de Damloop van afgelopen zondag. Ik wilde niet meteen te hard van stapel lopen en besloot om iets van 10 kilometer af te leggen. Ik had van te voren bedacht waar ik heen wilde gaan lopen, zodat ik de eerste kilometers richting het westen liep om vervolgens halverwege mijn run weer naar het oosten, richting huis te lopen.

Nu weet ik niet of het aan mij ligt, maar wanneer ik de deur achter me sluit en ik een rondje over een breedtegraad, van oost naar west (of andersom) loop, lijkt het -voor mij- altijd een enorme afstand te zijn, maar wanneer ik over een lengtegraad, van noord naar zuid (of andersom) loop, lijkt het alsof ik ‘even’ een stukje op en neer loop. Ik vind het raar dat wanneer ik 5 kilometer richting het noorden loop het voor mij voelt alsof ik net de voortuin uit ben gelopen, terwijl ik na 5 kilometer richting het westen ben gelopen, het voor mijn gevoel is alsof ik bijna in Amsterdam ben.

Ik weet niet of hier onderzoek is naar gedaan of dat ik hartstikke mesjogge in mijn hoofd ben, maar er moet hier toch wel een verklaring voor zijn. Misschien heeft het iets te maken dat de aarde om haar as (Noordpool – Zuidpool) draait en met het feit dat tijdzones ook in breedtegraden zijn verdeeld. Wanneer je van Kaapstad (Zuid-Afrika) naar Gdansk (Polen) vliegt, zul je, ondanks 16 vlieguren, nooit last hebben van jetlag, omdat je in dezelfde tijdzone blijft, maar vlieg eens aan paar uur naar het oosten en je bent meteen van slag.

Misschien sla ik met deze gedachte de figuurlijke plank hartstikke mis, maar ik weet wel dat wanneer ik een volgende keer, ondanks dat de afstand en tijdsduur gelijk zijn, het voor mijn gevoel maar een klein stukje is om naar de Kemphaan in Almere te lopen, dan wanneer ik naar Station Almere-Buiten loop, terwijl laatstgenoemde een klein stukje dichter bij huis is.

time-zone-converter