Sommige aankopen zijn praktisch. Andere geven je ongemerkt zin om meteen weer naar buiten te gaan. Mijn nieuwe FlipBelt valt duidelijk in die tweede categorie.

Het is uiteindelijk niet meer dan een hardloopband voor op mijn heupen met wat slimme vakken erin, maar toch voelde het alsof ik een nieuw hoofdstuk toevoegde aan mijn hardlooprondjes. Alsof mijn hoofd meteen dacht: mooi, nu kunnen we nóg verder.

Tot nu toe liep ik meestal gewoon met mijn iPhone in mijn hand. Eigenlijk werkte dat prima. Zeker tijdens kortere afstanden raak je eraan gewend. Soms stopte ik hem in een zak van mijn hardloopbroekje, afhankelijk van welk model ik droeg. Maar helemaal ideaal werd het nooit. In je hand blijf je toch onbewust iets vasthouden en in sommige zakken voel je de telefoon telkens zacht tegen je been bewegen, alsof hij zelf ook een tempo probeert te vinden.

De FlipBelt verandert dat compleet. Mijn telefoon verdwijnt nu strak tegen mijn lichaam zonder gehobbel of getrek aan een broekzak. Sleutels mee? Geen probleem. Een pasje erbij? Past ook nog. Het klinkt bijna overdreven enthousiast voor een elastische band, maar tijdens het lopen ontstaat er ineens meer rust. Minder bezig zijn met waar je spullen blijven, meer bezig zijn met het lopen zelf.

En misschien zit daar wel precies de kracht van hardlopen. Dat kleine gevoel van vrijheid. De laatste tijd merk ik sowieso dat ik steeds meer zin krijg om langere rondes te maken. Dat komt niet alleen door een nieuwe FlipBelt, natuurlijk. Mijn conditie begint langzaam maar zeker weer terug te komen. En dat voel je tijdens het lopen aan alles. Waar bepaalde afstanden een tijd geleden nog zwaar voelden, merk ik nu dat mijn benen weer makkelijker hun ritme vinden. Alsof mijn lichaam zich langzaam herinnert: o ja, dit deden wij vroeger vaker.

Zeker met deze warmere dagen begint hardlopen ook weer iets zomers te krijgen. Vroege ochtenden waarop het asfalt nog koel genoeg is en de lucht al voorzichtig naar een warme dag ruikt. Mijn playlist in de oren, en dan gewoon gaan. Langs groen dat zacht beweegt in de ochtendwind, langs stille straten waar de dag nog moet beginnen.

Ik moet eerlijk toegeven dat nieuwe hardloopspullen altijd iets motiverends hebben. Nieuwe schoenen doen dat gegarandeerd. Een nieuw shirt soms ook. En blijkbaar dus zelfs een FlipBelt. Ineens voel je je nét wat meer content als loper. Alsof je ongemerkt tegen jezelf zegt: kom op, er zit nog meer in. Nog wat extra kilometers. Nog wat extra ochtenden waarop de stad stil is en alleen de vroege hardlopers al onderweg zijn.

Het mooie is dat hardlopen op mijn leeftijd ook steeds minder draait om bewijzen. Natuurlijk blijft een doel leuk. De Damloop lonkt nog steeds ergens in mijn achterhoofd. Maar steeds vaker gaat het me om het gevoel onderweg. Het ritme van je ademhaling. Het geluid van schoenen op asfalt. Dat moment waarop je merkt dat je benen vanzelf blijven gaan terwijl je hoofd eindelijk stil wordt.

En nu loopt er dus ook nog een FlipBelt mee. Of beter gezegd: hij loopt juist zó onopvallend mee dat ik het amper merk. Misschien is dat uiteindelijk de beste sportuitvinding die er bestaat. Niet iets dat aandacht vraagt, maar juist iets waardoor je volledig kunt vergeten dat je spullen bij je hebt. Op naar nog meer rondes de komende periode. Kilometer voor kilometer voelt het alsof de oude conditie langzaam weer terugkeert.