DRAY BOSMA

“Durf te weten.”

Van de week werd ik herinnerd aan een verhaal van Stephen King dat ik meer dan dertig jaar geleden heb gelezen. Met een huivering heb ik het korte verhaal destijds gelezen. Het had een aardige impact op de jongere Dray van toen, en het heeft me een paar dagen bezig gehouden. De titel van het korte verhaal is ‘De Jaunt’. Het werd oorspronkelijk gepubliceerd in 1981 en verscheen in 1985 in de verhalenbundel Duistere Krachten. Het verhaal gaat als volgt:

In een vertrekhal wachten Mark Oates, zijn vrouw Marilys en de kinderen Ricky en Patricia, om “geJaunt” te worden naar de planeet Mars in de vierentwintigste eeuw. Tijdens het wachten vermaakt Mark de twee kinderen door het opmerkelijke verhaal van de ontdekking en de geschiedenis van de teleportatie te vertellen. Hij legt uit hoe de wetenschapper die het bij toeval ontdekte al snel leerde dat het een verontrustend, onverklaarbaar effect had op de muizen die hij als eerste levende wezens teleporteerde, en uiteindelijk concludeerde hij dat ze dit alleen konden overleven als ze buiten bewustzijn waren. Dat, zo legt Mark uit, is de reden waarom alle mensen een algehele verdoving moeten ondergaan voordat ze geteleporteerd kunnen gebruiken.

Mark spaart zijn kinderen het gruwelijke gedeelte van het verhaal van de eerste mens die bij bewustzijn geJaunt werd. De veroordeelde moordenaar Rudy Foggia werd een volledige gratie aangeboden voor het instemmen met het experiment om bewust “geJaunt” te worden. Foggia kwam aan de andere kant van het poortje door en kreeg onmiddellijk een hartaanval, die net lang genoeg duurde om een cryptische zin uit te spreken: ‘Het is de eeuwigheid daarbinnen…’ Hij vermeldt ook niet dat sinds die tijd ongeveer dertig mensen, al dan niet vrijwillig, bij bewustzijn hebben “geJaunt”; ze stierven onmiddellijk of kwamen krankzinnig tevoorschijn.

Nadat Mark zijn verhaal heeft afgerond, wordt de familie onderworpen aan het slaapgas en “geJaunt” naar de planeet Mars. Wanneer de vader wakker wordt, merkt hij dat zijn nieuwsgierige zoon Ricky zijn adem heeft ingehouden om de Jaunt bij bewustzijn te ervaren en volledig krankzinnig is geworden. Terwijl het proces van de Jaunt fysiek onmiddellijk is, duurt het voor de bewuste geest een eeuwigheid en langer. Het haar van de zoon is compleet wit van de schrikwekkende ervaring en de ogen zijn vergeeld van ouderdom. Het wezen dat ooit zijn zoon was, klauwt de eigen ogen uit en onthult het verschrikkelijke karakter van de Jaunt: ‘Langer dan je denkt, papa! Ik heb het gezien! Langer dan je denkt!’

Categorieën:Read

Maandag tegen het einde van de middag, na werktijd, liep ik achteloos van zolder de trap af. Ik wilde gaan hardlopen en had net mijn hardloopkleren bij elkaar gezocht, toen ik na een korte sprong van de onderste traptree ineens onaangenaam verrast werd door een overweldigende, intense pijn in mijn linkerkuit. Een flinke vloek ontsnapte me uit de keel. De katten schoten weg, ieder een eigen kant op. Wat was dat!? De pijn bleef aan en leek ook niet af te zwakken. Huppelend en vloekend stond ik bij mijn werkbureau op de logeerkamer. Ik moest iets in mijn kuitspier verrekt hebben.

Jammerend en hinkend begaf ik me de trap af naar de woonkamer waar de pijn nog steeds aanbleef, maar ik er inmiddels wel aan was gewend. ‘Nou, dat wordt geen hardlopen vandaag,’ zei ik met gepaste drama tegen niemand, want de katten hadden hun interesse elders gevonden. In Droomland. Ze lagen te snurken, en gaven me het idee dat het heel normaal is dat ik hinkend en vloekend door het huis ga. Ook dacht ik gelijk aan het aantal rondjes hardlopen dat ik nog wilde lopen dit jaar. Ging het me nu nog lukken om die honderdvijftig hardlooprondes af te leggen?

Op deze momenten, wanneer ik niet in staat ben om de hardloopschoenen aan te trekken, besef ik dat het hardlopen een gewenning, een verslaving, is geworden. Dit uit zich gelukkig niet in dat ik de gehele dag chagrijnig voor me uit zit te kijken. Of dat ik de mensen in mijn omgeving afsnauw, maar enige misplaatste vorm van jaloezie ontstaat wel wanneer ik buiten een hardloper voorbij zie gaan of wanneer op Instagram anderen hun hardlooprondjes delen. Het is de kinderachtige reactie die ik net niet kan onderdrukken. Ik kan niet anders dan toegeven dat ik een hardloopjunkie ben.

Vanmorgen was de pijn in mijn kuit niet langer aanwezig en was het de onrust in mij die de beslissing nam om de hardloopschoenen weer aan te trekken om voor een rondje hardlopen te gaan. De eerste minuten gingen prima, en de pijn bleef weg. Wel bleek dat het lichaam (mijn oude lichaam) wel heel snel went aan het niets doen. Het gaf me vanmorgen, na een drietal kilometers hardlopen, hier en daar zeurderige pijnsignalen. Een zeurderig pijntje bij mijn achillespees, een flauwe steek in de onderrug. Alsof mijn gestel vanmorgen in opstand kwam tegen het lopen in de ochtenduren.

Ik heb deze geveinsde ongemakken en pijntjes genegeerd en liep na vijf kilometer hardlopen zonder enige kwellingen door. Ik zal de komende dagen en weken voorzichtig zijn met het hardlopen, en wanneer ik het een beetje goed uitstippel dan kom ik, ook wanneer ik rustig doe met hardlopen, dit jaar toch nog net aan die honderdvijftig hardlooprondes.

Categorieën:Read

Vandaag is het zestien jaar geleden dat ik voor het eerst een blog via het digitale netwerk, bekend als het internet, naar de mensen om mij heen verstuurde. Sinds 2004 is het een komen en gaan geweest van lezers op dit log. Mijn eerste blog ging over de dagelijkse beslommeringen. Na een paar jaar had ik het idee dat men inmiddels wel genoeg van mij wist en kreeg ik steeds vaker het idee in de herhaling te vallen. Hoe vaak moet je iets melden dat je meegemaakt hebt? Je kunt tenslotte niet alles meemaken. Ik wil niet, zoals het zestien jaar geleden wel eens gebeurde bij andere webloggers, de dingen in mijn leven aanpassen om er maar over te kunnen schrijven. De webloggers van toen hebben plaats gemaakt voor de influencers van nu. Die komen ook met verhalen op de proppen, waarvan ik vermoed dat deze ‘spontaan’ zijn bedacht om zoveel mogelijk likes en followers te scoren.

Stop niet met wat je blij maakt. Dat doe ik ook niet. Wellicht verveel ik anderen met mijn hardlooprondjes die ik deel via de sociale media, maar ik word er wel blij van. Ik waak er wel voor om anderen niet te vervelen met mijn mening, want wanneer ik eenmaal mijn (stand)punt hebt gemaakt, stop ik met praten. Niets vind ik meer vervelend dan mensen die zich blijven herhalen. Vaak zijn het juist de mensen die niet hun blijheid herhalen, want het benadrukken van je boosheid en ellende is voor deze mensen een verheerlijking. Een mening is een mening. Niemand kan er verder iets mee, en hiermee heb ik mijn gedachte geventileerd en moet u het daarmee doen, want niets is zo sneu wanneer ik dit tot in den treure blijf herhalen.

Toen ik in 2016 op de woensdagochtend, 9 november, wakker werd, zag ik op mijn iPhone de nieuwsberichten staan. ‘Donald Trump wint Amerikaanse verkiezingen’ en ‘Donald Trump is de 45e president van de Verenigde Staten.’ In dat laatste bericht werd ik doorverwezen naar het liveblog om alles te kunnen volgen, maar op dat vroege tijdstip had ik al gegeten en gedronken. Trump heeft nooit mijn waardering kunnen winnen. Ik kende hem niet, maar wat ik over hem wist, of had gezien, was het een zeer onsympathiek persoon die er geen kwaad in zag om anderen hooghartige te benaderen en vooral ook totaal respectloos te behandelen. Ik was blij geen Amerikaanse burger te zijn. Dit was -gelukkig- niet mijn president.

Op 20 januari 2017 werd de 46e president ingewijd. Nog geen uur na de inauguratie van de president werd op de website van het Witte Huis alle links naar de LGBTQ-gemeenschap verwijderd. Toen werd mijn bittere gevoel over deze president bevestigd. De nieuwe wind die door het het Witte Huis waaide, was geen frisse. Er werd ronduit gelogen. Over van alles, en die werden als ‘alternatieve feiten’ naar buiten werd gebracht. De afgelopen jaren heb ik alleen maar met verbazing de nieuwsberichten van en over de Amerikaanse president aangehoord. Ik zag er één voordeel in; in de toekomst kan het alleen maar beter worden.

Het is overigens niet dat ik pro-democraat ben. Ik ben ook zeker niet anti-republikein. Mijn politieke voorkeur doet er in dit verhaal niet toe. Wat er wel toe doet is dat alleen een integer persoon de leider van een natie kan zijn. Dat is mijn mening, want ik weet dat er miljoenen planeetgenoten zijn die er anders over denken. Maar sinds vandaag zie ik dat het voordeel dat ik de afgelopen jaren steeds voor ogen hield, binnenkort waarheid wordt. Dan keert er weer een beetje rust terug in de wereld.

Je kunt de laatste tijd geen krant openslaan, nieuws-app openen, radio of televisie aanzetten of je wordt met cijfers om de oren gesmeten. Over besmettingen, ziekenhuisopnames en sterfgevallen. Corona is eigenlijk nog het enige woord dat het jaar 2020 kan omschrijven. Bijna al het nieuws dat gebracht wordt, is COVID-19. Ik wil niet zeggen dat ik corona-moe ben, want ik hou me braaf aan alle opgelegde regels en adviezen van de overheid, maar er gebeurt toch wel meer in de wereld dan alleen het opsommen van cijfers? Of niet..

Hier wat persoonlijke hardloop-cijfers van de afgelopen maand. In oktober 2020 heb ik in totaal 146,60 kilometers hardlopend afgelegd. In een gemiddeld tempo van 05:10 minuten per kilometer. Hiervoor heb ik in oktober vijftien keer mijn hardloopschoenen aan mogen doen. Hiermee komt oktober in de top vijf van maanden in 2020, waarin ik de meeste kilometers heb afgelegd, en is de afgelopen maand mijn gemiddelde tempo (het aantal minuten per kilometer) gezakt naar het niveau zoals deze begin dit jaar was. Dit komt, volgens mij, mede door het vinden van de juiste hardloopschoenen, waarbij ik weer ouderwets lekker in een fijn tempo kan hardlopen.

Haar vader was een vrolijke, luide man. Hij hield van moppen tappen en mensen voor de gek houden. Zijn grootste feestdag was dan ook de eerste dag van april. Dan fopte hij de mensen naar hartenlust en bulderde het uit wanneer ze in zijn vallen liepen. Moeder was meer bekwaam en meer op een lijn met haar.

Vorig jaar december zou ze niet zo snel vergeten. Het grote, ouderwetse huis waarin ze woonde, scheen geschapen voor het sinterklaasfeest, want er was een open haard in de huiskamer met zo een schouw waarin de pijp naar het dak uitkwam. Een ideale plaats om je schoen bij te zetten. Kinderen elders, in centraal verwarmde woningen hebben het moeilijk, maar hun fantasie is zo soepel dat ze hun schoen tevreden bij de radiator zetten, in goed vertrouwen dat Sinterklaas het wel via zal weten te regelen.

Die avond, het was begin december, had het meisje bij de schoorsteen gezongen. Toen ze op weg was naar bed, hoorde ze de stem van haar vader, die riep: ‘kom eens gauw helpen!’
Ze liep vlot terug naar de kamer. ‘Wat is er?’
‘Ik heb die ouwe bij zijn poot,’riep hij.
Bij het vuur stond hij, uit alle macht trekkend aan een been,. dat uit de schouw kwam. ‘Help nou eens!’
Hij had een rood hoofd van inspanning. Maar het kind stond als verlamd van schrik en zag hem opeens achterovertuimelen, met een hoge laars in zijn hand.
‘Hij is me ontsnapt,’ hijgde hij. En overeind krabbelend: ‘Maar zijn schoen heb ik. Die geef ik niet meer terug.’
‘Dat mag niet,’ zei het meisje, ‘nou is Sinterklaas heel boos op u. Misschien komt hij u wel halen vannacht.’
‘Ik ben helemaal niet bang hoor,’ riep de vader.
Hij was een liefhebber van grappen, zoals eerder gemeld.

Rillend van angst vluchtte het kind naar de slaapkamer en kroop in bed. Haar moeder kwam en zag meteen dat er iets aan de hand was.
‘Wat scheelt je?’vroeg ze.
En het meisje vertelde hoe vader de woede van Sinterklaas had getrotseerd.
Somber luisterde de vrouw naar het verhaal. Toen zei ze: ‘Wees maar niet bang. Vader maakte maar een grapje.’
‘Maar als Sinterklaas nou boos is?’
‘De echte is al lang dood. Die bestaat niet meer.’
’t was een hele brok om zo ineens door te slikken.
‘En de ooievaar?’ vroeg het kind, ‘die vind ik ook griezelig. Pa zegt dat ik door de ooievaar ben gebracht.’
‘Dat is ook maar een grapje,’ antwoordde de moeder, die in een moeite door schoon schip wilde maken. ‘De ooievaar brengt de kinderen niet. Jij komt gewoon van mij.’
‘O,’ zei het meisje.
Ze kreeg een nachtzoen op het bleke, peinzende gezichtje. De moeder liep naar de deur.
‘Zeg moeder, ‘vroeg het meisje.
‘Ja?’
‘En God, bestaat die ook niet echt?’ klonk het voorzichtig.
‘Jawel, God bestaat écht,’ zei de moeder. En ze deed het licht uit.

In een wereld waar geen covid-19 bestaat had ik vanmorgen in de schaduw van de Eiffeltoren in het startvak klaar gestaan om de 20 kilometer van Parijs te lopen. Het heeft niet zo mogen zijn. De voorbereidingen en investeringen ten spijt zit ik vandaag thuis, in Nederland. Niet dat ik in de periode naar dit weekend ontstemd was, ik zag de annulering al enigszins aankomen en daarbij heb ik veel minder leuke momenten in mijn leven meegemaakt. Dus kop op, en door gaan met je leven. Er valt altijd wel iets leuks mee te maken.

Groot was dan ook de aangename verrassing toen een tijd geleden mij het bericht onder de ogen kwam dat de Almere City Run, die doorgaans in de maand juni wordt gehouden, in een virtuele editie op deze datum werd gehouden. Snel aangemeld voor een startmoment om 09:00 uur, en een hardloopshirt voor deze gelegenheid besteld. Vanmorgen was het moment. Een speciale app was al op mijn telefoon geïnstalleerd, waarbij er vijf minuten voor de start alles vanzelf zou gaan. Daar stond ik vanmorgen. In plaats van op de Pont d’Iéna in Parijs klaar te staan voor het startschot, stond ik in mijn eigen voortuin af te tellen.

Voorzichtig begon ik aan mijn rondje van tien kilometer en al snel voelde het alsof ik aan een officiële run meedeed. Via mijn hoofdtelefoon hoorde ik het gejuich en andere achtergrondgeluiden, zo bekend van het meedoen aan een run. Waar ik in Almere rondliep bij de sportvelden langs de Muziekdreef werd er mij in de oren verteld dat ik door het Lumièrepark liep, en kreeg ik achtergrondinformatie over de recreatieve track waarop ik mij zogenaamd op bevond. Ook kreeg ik, naast de veel virtueel aanwezige aanmoedigings- en muziekmomenten, bij iedere kilometer vermeld welke tijd ik liep en wat mijn plaats was in het klassement.

Hardlopend langs de Noorderplassen kreeg ik informatie over de fauna van de bossen langs de Lange Wetering, zes kilometer zuidelijker gelegen dan waar ik me bevond. Ik werd steeds meer enthousiast. Ook toen ik hoorde dat ik -net als bij de real life hardloopwedstrijden, sneller liep dan ik gemiddeld doe. Toen ik via de app werd aangemoedigd om het kuitenbijtertje, de Bosbrug in Almere-Haven, over te steken, begon het bij mij aan de Noorderledeweg flink te regenen. De regen kon me niet deren. Ik moest even inwendig lachen toe ik via de app werd geïnformeerd over de Floriade Expo in 2022. Een stille sponsor?

De laatste kilometers van mijn run gingen lekker en vlot. Over het Von Draispad, langs de Hoge vaart was het voor mijn alleen nog de run uitlopen. Ik was benieuwd naar het uitbundige gejuich bij de finish en de muzikale aanmoedigingen, maar dit viel me een beetje tegen. Na de tien kilometer gelopen te hebben werd ik alleen via het scherm op mijn telefoon gefeliciteerd. Misschien had ik iets niet goed ingesteld, of heb ik het zelf niet goed gehoord? Ik kreeg nu alleen de mogelijkheid om een finish-selfie te maken. Ondanks deze stille finish ben ik toch enthousiast over deze virtuele editie van de Almere City Run. Wat mij betreft is er volgend jaar, naast de echte run, weer een extra virtuele editie!

Nadat ik bijna 400 kilometers op mijn oude oranje/roze hardloopschoenen had hardgelopen vond ik dat ik nieuwe hardloopschoenen mocht aanschaffen. Niet omdat mijn vorige Nike©schoenen versleten waren, maar ik vond ze een beetje lomp. Mijn ervaring was dat ik er niet lekker mee kon wegrennen, en van mijn kant was er ook weinig affectie voor deze schoenen. Voor hardloopschoenen vind ik dat je dat wel een beetje moet hebben. Dus op zoek naar een nieuw paar.

Maar wat te kiezen? Ik ben jarenlang liefhebber van de Nike Pegasus hardloopschoenen geweest, maar een paar jaar geleden kwamen er een paar aanpassingen aan het model, waardoor het hardloopplezier in deze schoenen voor mij iets minder werd. De hakken van de schoenen liepen uit in een punt en de hielen vond ik te hard en te hoog. Lang verhaal, kort; ik was toe aan een ander model. Na veel omzwervingen van verschillende hardloopschoenen van het voor mijn geliefde sportmerk, ontdekte ik laatst de Nike Pegasus Trail-schoen.

Bold running, meet bold footwear. The brightly coloured Nike Pegasus Trail 2 ramps up the energy as you ramp up your miles. Versatile enough for everyday training, it features an ideal fit for multiple levels of experience.

Zo brengt Nike haar nieuwe hardloopschoenen aan de man/vrouw. De Nike Pegasus Trail 2 zijn neutrale trailschoenen. De Pegasus Trail 2 is de opvolger van de Nike Air Zoom Pegasus 36 Trail. De schoenen zijn ontworpen voor het lopen van lange afstanden over trails of voor je dagelijkse run door het bos en de duinen, en aangezien de bestrating in Almere in het algemeen vaak doet denken aan diverse survivalparcours, vind ik het niet erg om met deze schoenen in de stad te hardlopen.

Inmiddels loop ik een week op deze hardloopschoenen en tot nu toe ben ik zeer tevreden. Waar ik eerst angst had dat de zool van de trailschoen niet lekker op het asfalt loopt, valt dit enorm mee. Een rondje hardlopen off-road kan ook uit alleen rotspaden bestaan. De lage hiel van de schoen is voor mij een groot voordeel en dankzij de optimale grip c.q. versteviging te midden van de voet geeft dit een zeer stabiel gevoel bij het hardlopen. Vooral op de onverharde paden. Tot nu toe ben ik zeer tevreden met de Nike Pegasus Trail 2.

%d bloggers liken dit: