DRAY BOSMA

"Je moet niet alles willen meemaken."

We leven bijna alweer een maand in de wintertijd. Of de echte tijd volgens sommigen. Dit omdat ooit de zomertijd als eerste werd ingevoerd en hierdoor de wintertijd als originele tijd wordt gezien. Ik vind het grappig hoeveel invloed de momenten en periodes op ons leven hebben, terwijl tijd op zichzelf niet eens bestaat. De tijd is ooit duizenden jaren geleden door de mens verzonnen. Wellicht in de oude prehistorie om zo in het oude, verre verleden onrust te voorkomen en afspraken te kunnen maken voor een volgende dag voor een gezamenlijke jacht op mammoeten. Of andere voedzame dieren die toen overal rondliepen. Sinds een maand leven we dus weer in de winter-, of echte tijd, en is het deze periode van het jaar weer vroeg donker.

Mede door het vroeg invallen van de avond is het van (levens)belang om tegen het einde van de dag zichtbaar over straat te gaan. Dat geldt voor alle fietsers en andere bestuurders, en zo ook voor hardlopers. Eigenlijk voor iedereen die graag de volgende dag wil meemaken. Je schrikt je als autobestuurder het apenzuur wanneer er een paar meters voor je bumper ineens een donkere schim in de vorm van een fietser opduikt. Probeer niet naar ze te toeteren, want wanneer zij van jou schrikken word je door hen begroet met een opgestoken middelvinger. Dit geldt overigens ook voor de hardlopers zonder verlichting. Zij zijn niet afhankelijk van hun transportmiddel en zijn in staat om zich om te draaien en tegen je auto aan te schoppen.

Gelukkig heb ik dit allemaal niet meegemaakt, maar daar zullen velen anders over kunnen vertellen. Ik zit zelf niet vaak in de auto, in tegenstelling tot hardlopen, en ik weet uit ervaring hoe gevaarlijk het kan zijn om onverlicht over straat rond te rennen. Dat is de reden dat ik tegenwoordig als een hysterisch verlichte kerstboom over de fietspaden van Almere hardloop. Waarbij dit overigens niet helemaal zonder gevaar is, want het is slecht gesteld met de straatverlichting op de fietspaden in Almere. Op veel wegen is er wel enige straatverlichting, maar er zijn delen die kilometers lang onverlicht zijn. Als fietser, hardloper of wandelaars rijd of loop je hier niet zonder gevaar voor eigen leven. Mocht er binnenkort nog enig budget over zijn van de Floriade Almere in 2022, dan hoop ik dat de gemeente een lichtje zal (laten) schijnen op alle onverlichte wegen in en rondom Almere.

Eerder deze week gepubliceerd op Ons Almere.

Categorieën:Read

De douanier zucht met een gevoel voor dramatisch toneelspel en kijkt mij een paar seconden doordringend aan. ‘U had toch echt een vervolgafspraak moeten maken. Nu moeten we checken of we nog een plekje kunnen vinden.’ Zijn collega op de stoel naast hem knikt fanatiek mee met de verwijtende opmerking van zijn collega, aan mijn adres.
Een ongemakkelijk schuldgevoel overheerst mijn verbazing. Ik wist helemaal niets van een afspraak of een vervolgafspraak, maar wanneer ik er over nadenk lijkt het me ook wel logisch. Ik ben tenslotte nog niet lang geleden naar het buitenland geweest. Ik begrijp de reactie van de douanier en zijn collega.
‘Jullie hebben gelijk. Er is vast iets tussengekomen,’ lieg ik oprecht.
De douanier kijkt op zijn formulier dat aan een klembord is bevestigd. Zijn collega heeft net een mandarijn geschild en plukt geconcentreerd witte draadjes van zijn mandarijnenpartjes.
‘Voor een nieuwe afspraak moet u even met mij meelopen,’ bromt de douanier. Zijn collega blijft met zijn half opgegeten mandarijn aan de tafel zitten.
Beducht loop ik mee naar een achterkamertje. Hier hangt een portret van een oudere man in een militair kostuum, die zeer ontevreden en boos in de camera kijkt, aan de wand. Ik zie mijn nichtje Diana even verderop op een zitzak. Ze is in discussie met een collega van mij over een andere collega. Mijn collega is het met haar eens en het verbaast mij dat mijn nichtje die andere collega waarschijnlijk zo accuraat kan omschrijven. Verder denk ik er niet bij na en loop ik met de douanier mee.

In het achterkamertje wacht mijn tandarts op mij en ik ben verward, en verrast over haar aanwezigheid. Ze grapt dat ze mij even aan de tand zal voelen en ik lach als een boer met kiespijn.
Ik loop verder met de douanier en hij legt me uit dat ik niet eerder het vliegveld mag verlaten, dan wanneer de uitslagen van mijn test bekend zijn. Ik was me tot dat moment niet bewust dat ik op een vliegveld was. De omgeving ziet er eerder uit als de supermarkt uit de film The Mist.
Na een tijdje verlies ik mijn interesse, ik zie mijn zonnebril op de grond liggen. Ik raap deze op en er kronkelen ontelbaar veel regenwormen om de pootjes. Ik schud ze van mijn zonnebril en een paar wormen vallen op de grond. Nog steeds voelt de bril zwaar in de hand en zie ik dat er wel honderden regenwormen op mijn zonnebril zitten. Ik schud ze eraf en sommige wormen moet ik met mijn pink van de bril verwijderen. Het duurt even voordat ze met bosjes op de grond vallen. De lange, roze-bruine en kronkelende slierten lijken aan mijn bril vastgeplakt. De douanier wacht geduldig tot ik klaar ben met het vieze klusje.
‘Ik heb hier vier verschillende uitslagen van uw testen,’ roept de douanier uiteindelijk. ‘En ik moet zeggen dat het vierde resultaat de meest pittige smaak heeft,’ vervolgt hij.
Ik knik ontsteld over deze uitspraak en ergens in de verte, wellicht achter een muur, hoor ik muziek. Het is Debbie Reynolds die iedereen ‘Good Morning! Good Morning‘ toezingt. Later haakt Gene Kelly in. ‘Good Morning to You!
Het duurt een moment voordat ik doorheb dat ik mij niet in een kantoortje bevind, maar in mijn slaapkamer. En dat het de wekker is die mij met gezang wakker maakt. Het is vandaag woensdag. Er staat me een dag vol werkplezier te wachten.

Categorieën:Read

Fred sprong op van zijn stoel en keek in de achtertuin. Zag hij nu weer die poes van de buren in zijn tuin poepen? Dit was niet de eerste keer dat hij het grijze dier van de twee buurmannen, die schuin tegenover hem woonden, een drol voor hem in zijn back yard achterliet.
In zijn geboorteplaats Pittsburg, Pennsylvania, waar hij tot zijn twintigste had gewoond, was het ongehoord, eigenlijk onmogelijk, dat een huisdier van anderen een stinkende boodschap bij anderen achterliet. Wat dat betreft vond hij Nederland een vies en ongemanierd land.
Vandaag had hij er genoeg van. Hij had de beslissing genomen om er nu iets van te zeggen. Hij haalde zijn schoenen vanonder de bank vandaan, stapte er snel in en was al onderweg naar de katteneigenaren. De twee buurmannen schuin tegenover op de hoek.

De buurman van de hoek zat de dinsdagavond achter de computer. Hij had vandaag een drukke dag op het werk gehad en geestelijk voelde hij zich enigszins leeggezogen door de mensen om hem heen op de werkvloer. Vandaag had hij wederom een training gehad van ruim anderhalf uur en ondanks dat er veel van de onderwerpen al eens eerder besproken  waren, vond hij het altijd wel weer informatief. Ook als geheugensteun. Wel een beetje jammer van de kostbare tijd. Vanavond wilde hij even iets anders. Hij had al een tijdje gehoord over het webloggen en hij was nieuwsgierig of het wellicht iets voor hem was.

Fred drukte de voordeurbel in. Een enorm kabaal klonk er vanachter de voordeur. Er kon geen twijfel over bestaan; als er iemand thuis was, hadden ze de deurbel wel moeten horen. Tenzij men stokdoof was. Maar daar was bij de beide buurmannen geen sprake van.
Na een kleine minuut werd er opengedaan en een van de buurmannen keek Fred vragend aan. Hij raapte alle moed bij elkaar en vertelde de buurman wat hem op het hart lag.
‘Uw poes heeft poop gedaan in mijn back yard,’ zei Fred op een manier waarvan hij dacht dat deze vriendelijk genoeg was. Hij rechtte zijn rug en wachtte op een reactie van de buurman.

‘Welke kat is het geweest? Er zijn hier zoveel katten in de buurt. Het kan ook het dier van iemand anders zijn geweest,’ zei de buurman.
‘It was the grey one,’ bitste Fred, en hij had al een beetje spijt van zijn agressieve houding tegenover de buurman.
‘Het spijt me wanneer dit is gebeurd. I am sorry,’ zei de buurman.
Fred knikte bevestigend. Het zou hem ook moeten spijten.
‘En nu?’ vroeg de buurman.
Hier had Fred verder niet aan gedacht. Hij had de poes in zijn tuin zien poepen en had er verder niet over nagedacht. Hij wist even geen antwoord te geven.
‘Ik kan natuurlijk niet altijd de katten in de gaten houden,’ de buurman de stilte die was gevallen.

Fred knikte, maar hij was niet tevreden met het antwoord. Dit gaf helemaal geen voldoening.
‘You oughta keep an eye on her,’ reageerde hij vlot.
‘Him,’ zei de buurman. ‘Het is een katertje.’
Fred wist niet wat de buurman bedoelde en rechtte weer zijn rug en zette hierbij zijn handen in zijn zij.
‘Well,’ zei Fred. En liet een stilte vallen.
De buurman vulde na een paar seconden de stilte. ‘Wel, ik kan ze niet binnenhouden,’ verontschuldigde hij zich. ‘We hebben een kattenluik, maar ik wil er wel op letten wanneer ik zie dat de kat naar uw tuin gaan, dan roep ik ze terug.’ gaf de buurman als oplossing.

Dit was voldoende antwoord voor Fred. In principe wilde hij de buurman alleen maar laten weten wat hem dwars zat. Dat daarmee een belofte kwam, was voor hem een aangenaam extraatje.
De buurman wilde verder weten of er nog meer speelde, want dan kon hij ermee aan de slag, maar Fred was tevreden.
‘We’re good,’ zei Fred lachend.
‘Okay,’ antwoordde de buurman, knikte vriendelijk en sloot de voordeur.
Fred draaide zich om en liep tevreden het tuinpad van de buurmannen af. Hij was blij dat het probleem in zijn achtertuin hiermee opgelost was.

De buurman vroeg zich af waaraan hij het bezoek van zojuist aan te danken had. Volgens hem deden hun katten de behoefte in de eigen achtertuin of in het plantsoentje voor het huis, maar nooit bij de buren. Of had hij zich toch vergist in hun eigen kat? De buurman liep naar boven en ging weer aan zijn laptop zitten. Hij had zojuist een opzet gemaakt voor zijn nieuwe weblog, en hij wist nu waar hij een stukje over ging schrijven, maar hoe begon hij een eerste online-bericht?
Hij dacht eraan om elk bericht te beginnen met een wetenswaardigheid van de dag waarop hij het bericht ging publiceren. De vingers van de buurman gingen over het toetsenbord en de eerste regels verschenen op het scherm: ‘16 november 2004. Lisa Bonet (1967) is jarig! Haal de slingers uit de kast en zet je feesthoed op!

16 november 2004.

 

Barry heeft een hekel aan boodschappen doen. Het vindt het een noodzakelijk kwaad en ondanks alle mogelijkheden die er tegenwoordig zijn, vertikt hij het om boodschappen thuis te laten bezorgen. Hij weet ervan: In deze tijd kun je de boodschappen tot in de keuken laten bezorgen, maar Barry wil gewoon af en toe het huis uit. Noem het een vorm van masochisme. Hij wil kunnen mopperen dat hij helemaal door de regen moet voor nieuw toiletpapier, wijn en andere noodzakelijke dingen.

Zo ook vandaag. Barry is niet helemaal in zijn nopjes in de supermarkt waar hij is. Dankzij een verbouwing in zijn eigen buurtsuper, wordt hij verplicht zijn boodschappen in een andere woonwijk te doen. Na enig speurwerk heeft hij de artikelen van zijn boodschappenlijstje gevonden. Tevreden loopt hij richting de kassa’s en sluit aan bij de kortste rij. Hij is verrast. In plaats van een mevrouw zit er een jongen achter de kassa, en die jongen kent hij van gezicht. En het gezicht niet alleen.

Deze jongen kent hij van Grindr. Een dating-app voor mannen die geïnteresseerd zijn in  mannen, die ook geïnteresseerd zijn mannen. Hij herkent de jongen aan zijn lichtblauwe ogen. Ik weet zijn naam niet maar online is hij bekend als JustMe. Een paar dagen geleden had de jongen Barry aangesproken op de app. Hij was verbaasd, want een veertigplusser als hij bleek nog interessant voor een jongen van net twintig jaar. Ze hadden een kort, leuk gesprek. Plagend zond de jongen nadat Barry zei dat hij de chat ging beëindigen, snel een foto. Daarop stond hij in zijn onderbroek. Het zag er prima uit, maar verder niets bijzonders. Gewoon het tengere lichaam van een twintigjarige man.

Wanneer Barry’s boodschappen op de band staan, herkent ook de jongen achter de kassa hem. Barry wil hem niet in verlegenheid brengen en doet zich voor als een doorsnee klant. Wanneer JustMe zijn boodschappen langs de scanner haalt, groet hij verlegen. Barry groet hem vriendelijk terug en doe alsof hij die foto nooit heeft ontvangen. Nadat hij alle boodschappen heeft afgerekend wenst de jongen hem, met een rood aangelopen gezicht, een fijne dag toe. Barry wenst hem hetzelfde toe. Glimlachend doet hij de betaalde boodschappen in zijn tas.

Barry loopt naar buiten en doet de boodschappentas in de kofferbak van zijn Fiat 500. Wanneer hij wegrijdt ziet hij JustMe om de hoek de supermarkt uitlopen. Hij staat tegen een muur, steekt een sigaret op en inhaleert de rook in. Na een paar seconden blaast hij de rook weer uit. Wanneer Barry van het parkeerterrein afrijdt steekt de jongen zijn hand op. Er wordt terug gezwaaid en JustMe lacht breeduit. Onderweg zucht Barry: Mensen kunnen blijkbaar alleen nog maar digitaal met elkaar communiceren.

Categorieën:Read

Zaterdagochtend. Het is 07:00 uur en ik lig klaarwakker in bed. Het lijkt of ik niet meer kan uitslapen, zodra ik me aan paar keer in bed heb omgedraaid. Ik sluit mijn ogen, maar Droomland is niet meer bereikbaar. De poorten zijn dicht en mijn ogen blijven open. Na een paar pogingen om er toch te komen geef ik de moed op en stap uit bed. Buiten is het nog schemerig donker.

Ik geniet van het moment. Het lijkt er op of de wereld nog wakker moet worden en ik ben er getuige van. Ik geef de katten Oprah en Harpo wat te eten en ik kijk even later door het keukenraam naar buiten. Een fietser rijdt naar een voor mij onbekende stemming. Ik vraag me ook niet af waarheen de fietser rijdt. Ik kan, en wil ook niet van alles op de hoogte zijn. De fietser stapt af. Er wordt iets in het gras gevonden, maar het is het niet waard om opgepakt te worden.

Een paar momenten later loop ik in mijn hardloopoutfit langs het gras. Ik kan zo snel niets vinden over wat de aandacht van de fietser trok. Misschien is het weggewaaid of is er iemand anders voorbijgekomen die het wel het oppakken waard vond. Ik loop door en na tweeënvijftig minuten en nog een tweeënvijftig seconden heb ik mijn toen kilometer hardgelopen. Het was rustig onderweg. Vele mensen liggen zeer waarschijnlijk nog in bed.

Thuis trek ik de hardloopschoenen uit en ik zet het koffiezetapparaat aan. Op de deurmat ligt de ochtendkrant die opgepakt wil worden. Met het ochtendnieuws loop ik terug naar de woonkamer. De koppen op de voorpagina melden geen nieuws. Tegenwoordig zijn de meningen van mensen het nieuws. Ook wordt de dood van Theo van Gogh, vandaag vijftien jaar geleden, herinnerd.

Ik schenk me een kop koffie in en eet een krentenbol. Buiten is het inmiddels licht geworden, maar het blijft er grijs en grauw. Sky Radio Christmas op de achtergrond herinnert me eraan dat over een paar weken hier de kerstboom weer in de huiskamer staat. Zoals in alle laatste weekenden van november. De dag komt pas echt op gang wanneer ik heb gedoucht en Echtgenoot ook uit bed is gekomen. En ik denk: Wat zullen we vandaag eens gaan eten?

Categorieën:Read

Wintertijd. De klok is het vorige weekend een uur teruggezet, dus we kunnen niet meer ’s-avonds een uurtje langer van het daglicht genieten. Dat merk ik ook meteen met het hardlopen. Vorige week deed ik na thuiskomst van het werk mijn hardloopkloffie aan, en daar waar ik vorige week nog hardlopend van een ondergaande zon kon genieten, loop ik nu in de vroege avond al in de schemering te hardlopen. Gelukkig heb ik voldoende hardloopverlichting om te dragen, zodat de andere bewoners van Almere mij als een hysterisch opgetuigde kerstboom kunnen zien hardlopen. Veiligheid voor alles!

Tijdens de laatste kilometer van mijn rondje eindig ik bij de Leeghwaterplas in Almere. Ik loop op een stukje grasveld van het Bos der Onverzettelijken, langs het water, richting Randstad. Het grasveld wordt vaak gebruikt door mensen die hun hond uitlaten of door de fanatieke sporters, want langs het smalle pad staan diverse fitnessapparaten. Het is inmiddels al aardig donker en vanaf het water drijft er een lichte mist het land op. Waarschijnlijk komt het door de verlichting van de overkant van het water, maar de nevel krijgt hierdoor een spookachtig effect. Het kruipt langzaam naar het pad waar ik wandel.

Ik kijk op het scherm van mijn mobieltje naar mijn gelopen tijd. Ik ben tevreden met mijn prestatie. Door het schijnsel van mijn telefoonscherm zie ik niet alles helder om mij heen, maar ik zie duidelijk een donkere schim bij het water. Het lijkt om een menselijk figuur. Ik denk er verder niet bij na, tot ik opeens mijn naam hoor roepen. Ik kijk om me heen, maar zie landinwaarts alleen maar het zwarte van het bos en verder is inmiddels alles gehuld in mist. Ik kijk achterom en zie niks. Wanneer ik weer voor mij uitkijk zie ik de donkere schim voor mij staan.

Het lijkt op een vrouw. Ze heeft halflang en nat haar, alsof ze net onder douche is gestapt en ze draagt een witte toga. Het lijkt als ze zojuist van een of ander themafeestje komt. De stof plakt nat op haar blote lichaam. Ik kijk naar het magere, vermoeide gezicht en ze opent haar mond. Zonder te praten kermt ze klagelijk. Ik wacht niet op wat er kan gebeuren en ren heel snel langs haar weg, richting het bos. Richting de woonwijken. Heel even kijk ik achterom en ik zie niets meer. Het is vast mijn verbeelding. Even rust ik met mijn handen op mijn knieën en voorovergebogen tuur ik naar de plek waarvan ik vandaan kom. Ik zie niets, behalve een lichte nevel in het donker.

Ik draai me weer om. Ik wil thuis zijn. In rap tempo loop ik richting het bedrijventerrein  even verderop. Ik moet door een kleine bebossing en ik zie in de verte het oranje licht van een straatlantaarn door de mist schijnen. Ik ren richting de verlichting van de stad, en moet nog een paar meter tussen de bomen door rennen. Dan voel ik een klap tegen mijn rechterschouder en ik verlies mijn evenwicht. Ik val op mijn kont. De natte herfstbladeren kleven aan mijn handen. Bij de lantaarnpaal zie ik de vrouw met open mond weer staan. Ze jammert zonder geluid. Om mij heen bewegen verschillende schaduwen en ik voel dat onzichtbare handen me bij mijn schouders grijpen.

Schreeuwend sta ik op. Ik glij een paar keer uit, maar loop dan toch snel verder. De vrouw staat niet meer bij de lantaarnpaal. Ik haal opgelucht adem en ren door, door naar huis. Dan zie ik de vrouw naast mij. Ze beweegt zich voort in hetzelfde tempo als ik. Ze kijkt mij met lege ogen aan, en ik knijp mijn ogen even dicht voor het afschuwelijke beeld. Wanneer ik mijn ogen weer open doe is de vrouw weg. Ik ren door. Nog een paar honderd meter te gaan voordat ik op het drukke fietspad naast het spoor ben. Daar ben ik zo goed als thuis. Ik ren door, onder het spoor door, naar de straat waar ik woon.

Ik minder snelheid en wandel zwaar ademend, en met een zware hartslag, naar huis. In de mist komen verderop twee dansende lichten mijn kant op. Ik schrik, maar na een paar tellen zie ik dat het de fietsverlichting van twee fietsers is. Opgelucht haal ik adem. Achteromkijkend zie ik straatverlichting in de nevel, en de rode achterlichten van de twee fietsers verdwijnen verderop in de mist. Ik sla af, mijn straat in en na een minuut sta ik in de voortuin. Ik weet niet wat er is gebeurd, maar alles lijkt weer normaal. Niets is eng en er is geen angst meer.

Voordat ik naar binnen stap, kijk ik een laatste keer om. Een bestelbus van Post.nl rijdt langzaam door de straat. Ik kijk het busje na hoe het de straat uitrijdt. Aan de overkant van de straat staat de vrouw met de holle ogen in de mist naar mij te kijken. Ze strekt haar rechterarm uit en met kromme vingers wijst ze naar mij. Ik hap naar adem. Ze steekt langzaam de straat over en ik stap heel snel naar binnen. Ik sla de voordeur dicht. Binnen wacht ik een paar meter van de voordeur af. Bij de buren hoor ik een aanhoudende schreeuw.

Van de week vond ik een oude foto uit 1978. Het was in de zomer van dat jaar, tijdens een bezoek aan Artis in Amsterdam, om precies te zijn. Op de foto staan mijn zus Gré, mijn zwager Hans en hun dochter, mijn nichtje Diana en ik. De foto was mij digitaal toegezonden door mijn neef Pieter, de zoon van mijn zus en mijn zwager, die in het jaar 1978 net anderhalf jaar oud was en daarmee te jong om mee te gaan naar Artis voor dagje uit. Zo werd dat besloten in die jaren van het vorige millennium: Kinderen hebben naar hun ouders te luisteren in plaats van andersom.

Dit is mogelijk een van de redenen dat mijn nichtje Diana en ik bloedchagrijnig op de foto van toen staan. Of niet. Ik weet niet meer wat de ware reden is geweest waarom we zo knorrig en nukkig op de gevoelige plaat zijn vastgelegd. Het zal wel te maken hebben gehad met een vermoeiende reis vanuit Den Helder. Vanuit deze plaats in Noord-Holland, waar ik toch zo’n dertig jaar heb gewoond, is iedere bestemming buiten de stad een hele onderneming. Zeker wanneer je weet dat het minimaal twintig minuten duurt voordat je vanuit deze stad op de snelweg aankomt, en dit zal in 1978 niet sneller zijn gegaan.

Ik kan me verder heel weinig herinneren van het uitstapje naar de dierengevangenis van Amsterdam. Heel vaag kan ik me de apenrots en haar bewoners voor de geest halen en er is een wazige herinnering over het reptielenhuis. Verder zie ik het beeld van een paar leeuwen die onrustig rondjes lopen, maar dat is van een laatste bezoek aan Artis in 2005. Ik heb het niet meer zo op dierentuinen of andere parken waarin dieren gevangen worden gehouden. Of ze nu kunstjes doen of alleen maar achter glas of tralies ademhalen. Ik vind het gevangenhouden van dieren niet meer van deze tijd. Dat is geen feit, maar gewoon mijn mening.

Bij het bekijken van de foto van ruim veertig jaar geleden komen langzaamaan meerdere herinneringen naar boven. Op de foto draag ik oude gympen van een merk dat nog steeds modieus, en daarom tijdloos is. Op de foto staat ik als een kleine jongen met blond haar, terwijl ik in 1978 al het kind-zijn ontgroeid was, volgens mij in dat jaar, en ik vond mezelf een heuse tiener. Als ik dit ook hardop had gezegd, had ik vast de lachers op mijn hand gehad, maar zo denkt een kind van elf jaar. Dat denk ik. Hoop ik. Verder is het leuk om de tijdsgeest te herbeleven. Het zijn niet alleen herinneringen, het is ook het gevoel van het verleden. Toen alles gemoedelijk was, of leek. Want dat is het verraderlijke aan herinneringen. Ze zijn altijd begiftigd met een verzachtend, onrealistisch filter.

img_9310

Categorieën:Read

Barend is een schappelijke man van ongeveer vijftig jaar oud. Misschien een paar jaar ouder, maar hij oogt iets jonger. Tenminste, dat is wat Barend zelf denkt. Hij is een vrolijke en altijd glimlachende man. Maar wat niet iedereen weet, is dat Barend een mopperkont is. Meestal binnensmonds en nog vaker in zijn gedachten. Mopperen over het nieuws en mopperen op alles wat hem op het pad tegenkomt. Het meest klaagt hij over het gedrag van andere mensen in zijn omgeving. Over de mensen die doelloos als een zombie over straat lopen, constant starend naar het schermpje van hun telefoon. Hij kan het niet laten om er iets van te zeggen. Geërgerd maakt hij een bijtende opmerking, om vervolgens door te lopen.

Vandaag fietste Barend naar een afspraak. Hij was op tijd van huis vertrokken, maar het waaide hard en er stond een flinke westenwind om tegenaan te fietsen. Om zeker te zijn dat hij op tijd voor zijn afspraak zou zijn, checkte hij snel de tijd op het scherm van zijn mobiele telefoon. Het horloge lag ter reparatie bij de juwelier. Hij bevond zich op een recht stuk fietspad en het zou nog honderden meters duren voordat hij op een kruising zou aankomen. Een snelle blik op zijn telefoon gaf aan dat Barend nog voldoende tijd had, en nog voordat hij zijn telefoon weggestopt had, werd hij ingehaald door een wielrenner.
‘Van kleine kinderen had ik dit gedrag nog wel verwacht, maar..’ zei de wielrenner en reed zonder zijn zin af te maken, snel door.

Barend schrok van de onterechte opmerking. Hij voelde zich betrapt op iets waaraan hij zich niet schuldig had gemaakt. Hij zat niet als een zombie op het scherm van zijn telefoon te kijken. Hij checkte alleen de tijd. Hij was niet alleen geschrokken, maar ook ontzettend boos. Waar haalde deze man het recht vandaan om het te bekritiseren? Om hier achter te komen fietste hij met alle kracht die hij in zijn benen had achter de wielrenner aan. Na een paar honderd meter lukte het hem om naast de oudere wielrenner te komen.
‘Waar sloeg dat op?’ vroeg hij hijgend en boos aan de verraste wielrenner. ‘Je kent mijn verhaal niet, dus wie ben jij om mij te bekritiseren?’
‘Ik zag dat je op je telefoon zat te kijken! Dat kinderen dat doen, oké, maar van volwassen verwacht ik wel iets anders.’
‘Ik keek alleen voor de tijd,’ riep Barend en liet een kale pols zien. ‘Kijk, ik heb geen horloge en daarom keek ik op het scherm van mijn telefoon.’
‘Het zal wel,’ zei de wielrenner. ‘Maar ik ben al twee keer over de kop gevlogen omdat er kinderen constant met hun neus op hun telefoon zitten te kijken.’
Nog steeds boos zei Barend: ‘Misschien moet je in een drukke stad niet zo hard op je racefiets racen. Je kent mijn verhaal dus niet, maar het is al goed. We komen er toch niet uit. Ik wens u een fijne middag toe.’
‘Ik geef commentaar aan wie ik wil, en wanneer ik wil.’ Met deze laatste opmerking trapte de oude wielrenner snel zijn pedalen in en ging er vandoor.

Beduusd bleef Barend alleen achter. Hij had zojuist een man kwaad aangesproken die niets anders had gedaan dan wat hij zelf dagelijks bij anderen doet. Commentaar leveren en bits  naar anderen roepen dat ze asociaal zijn. Dat iemand dit bij hem deed, vond hij verwarrend. Hij was nog steeds van mening dat een wielrenner in een stad niet zo snel moest fietsen, maar Barend moest ook lachen om zijn eigen belachelijke actie. Hij realiseerde dat hij in principe zichzelf achterna had gefietst. Per vandaag heeft Barend zich voorgenomen om in het vervolg milder te zijn, niet meteen te oordelen en ook minder botte opmerkingen te maken.

Categorieën:Read

%d bloggers liken dit: