Afgelopen donderdag was het eindelijk zover. Na jaren wachten, uitstel en een hoeveelheid voorpret waar menig huwelijksnacht jaloers op zou zijn, verscheen Grand Theft Auto VI. Wereldwijd zullen miljoenen mensen zich inmiddels hebben teruggetrokken in hun woonkamer. Urenlang bezig met autodiefstal, overvallen en andere activiteiten waarvoor je in het echte leven doorgaans een advocaat nodig hebt.
Ik hoor er deze keer niet bij. Niet omdat ik ineens principiële bezwaren heb tegen virtuele criminaliteit, maar omdat ik geen PlayStation 5 bezit. En die komt er voorlopig ook niet. Mijn PlayStation 4 voldoet nog prima. Hij gromt als een oude vrachtwagen, maar hij doet het. Ik speel zo weinig dat een nieuw apparaat nauwelijks te rechtvaardigen valt. Bovendien vind ik die witte PlayStation 5 foeilelijk. Het ding lijkt op een futuristische luchtbevochtiger die zichzelf iets te belangrijk vindt. Niet bepaald iets waaraan ik een prominente plek in huis geef.
De echte reden is eenvoudiger. Ik heb geen zin meer om mijn kostbare vrije tijd te verdoen aan een virtuele misdaadwereld. Ooit scheurde ik urenlang door de straten van Los Santos, stal auto’s, kreeg de politie achter me aan en probeerde te ontsnappen aan een leger helikopters. Een geslaagde avond, vond ik destijds. Nu denk ik bij een politieachtervolging vooral aan de verkeersoverlast.
Misschien ligt het aan mijn leeftijd. Straks hoor ik officieel bij de senioren. Een weinig opwindende constatering, al schijnt daar korting tegenover te staan. Vroeger was één druk op het driehoekje van mijn controller genoeg om iemand uit zijn auto te trekken en ermee vandoor te gaan. Nu zou ik eerst vragen of de eigenaar zijn gordel wel had losgemaakt.
Het enthousiasme is eraf. Niet alleen voor GTA, maar voor games in het algemeen. Mijn belangstelling is langzaam verschoven naar andere dingen. Een goed boek bijvoorbeeld. Of een mooie film. Wie weet kijk ik straks naar The Odyssey, de verfilming van een eeuwenoud verhaal waarin mensen ook voortdurend in de problemen raken. Alleen hadden ze destijds geen controller om zich eruit te redden.
Overigens start ik GTA V Online misschien nog wel eens op. Nu iedereen massaal naar Vice City is vertrokken, is het in Los Santos vast een stuk rustiger. Eindelijk eens ongestoord rondrijden, zonder dat een twaalfjarige psychopaat mijn auto met een raketwerper opblaast. Best aantrekkelijk eigenlijk. Een beetje rondtoeren, naar de radio luisteren, de omgeving in je opnemen. Geen haast, geen opdrachten, geen gedoe. Een soort digitale zondagmiddagrit.














