Echo

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Sinds afgelopen vrijdag is er een nieuw album van George Michael verkrijgbaar: The Faith Tour. Nieuw is in dit geval een betrekkelijk begrip, want de opnamen dateren uit 1988. Een tijd waarin George Michael op het hoogtepunt van zijn populariteit stond en met zijn eerste solotournee de wereld veroverde. Bijna veertig jaar later is die muziek opnieuw uitgebracht. En ja, de vinylversie staat inmiddels thuis. Sommige dingen verdienen nu eenmaal een plekje in de platenkast.

Het album bevat liveopnamen van zijn concert in het Palais Omnisports de Paris-Bercy. Nummers als Faith, Father Figure, One More Try en Careless Whisper klinken zoals ze destijds voor een enthousiast publiek werden uitgevoerd. Geen gepolijste studioversies, maar muziek met de energie, spontaniteit en sfeer van een liveoptreden. Je hoort een artiest die zijn vak verstaat. Want los van zijn commerciële succes beschikte George Michael over een uitzonderlijke stem. Een stem waarin kracht en kwetsbaarheid moeiteloos samengingen.

Natuurlijk ben ik fan van George Michael. Dat zal niemand verbazen die mijn muzieksmaak een beetje kent. En vooruit, ik moet bekennen dat er behoorlijk wat van hem in mijn vinylcollectie staat. Maar ik ben nooit iemand geweest die een artiest kritiekloos op een voetstuk plaatst. Ook George Michael niet. Ik hoef niet iedere opname fantastisch te vinden of zijn levensverhaal uit mijn hoofd te kennen. Mijn waardering zit vooral in zijn muzikale talent. Hij kon niet alleen uitstekend zingen, maar schreef en produceerde bovendien een groot deel van zijn eigen muziek. Dat verdient erkenning.

Wat dit album bijzonder maakt, heeft weinig met George Michael te maken. Het zijn de herinneringen die bepaalde nummers oproepen. Muziek heeft namelijk het merkwaardige vermogen je zonder enige waarschuwing terug te brengen naar een andere tijd. Soms naar een bepaalde plaats, soms naar een gebeurtenis of naar mensen die destijds deel uitmaakten van je leven.

Je hoeft maar een paar tonen te horen en plotseling ben je weer ergens waar je misschien al tientallen jaren niet meer bent geweest. Je herinnert je de sfeer, de mensen en soms zelfs gevoelens waarvan je dacht dat ze allang waren verdwenen. Het bijzondere is dat die herinneringen niet altijd spectaculair hoeven te zijn. Vaak gaat het juist om een volkomen alledaags moment dat zich, om onverklaarbare redenen, aan een bepaald nummer heeft vastgehecht.

En terwijl de naald over het vinyl glijdt, merk ik dat ik niet uitsluitend naar een concert uit 1988 luister. Ik luister ook naar mijn eigen verleden. Naar een periode waarin de wereld anders was, ikzelf jonger was en de toekomst nog grotendeels voor me lag. Niet dat vroeger automatisch beter was, maar sommige herinneringen worden met het verstrijken van de jaren wel waardevoller.

George Michael overleed in 2016, maar zijn muziek is gebleven. Gelukkig maar. The Faith Tour bewijst opnieuw dat goede muziek zich weinig aantrekt van de kalender. Ik geniet van dit album, van zijn stem, van de uitvoeringen en vooral van die onverwachte uitstapjes naar vroeger.

Een platenspeler heeft geen tijdmachine nodig. Soms is één omwenteling al voldoende.

Goddelijk

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Ik heb het bestaan van God nooit geloofd. Tenminste, niet dat ik me kan herinneren. Toch heeft religie altijd een zekere aantrekkingskracht op me gehad. Niet zozeer het geloven zelf, maar alles eromheen. De verhalen, de gebruiken, de geschiedenis en vooral de vraag waarom mensen zo overtuigd kunnen zijn van iets wat ze niet kunnen bewijzen.

Bij ons thuis waren we niet gelovig. Toch ging ik naar een katholieke kleuterschool en later naar de zondagsschool. Dat kon blijkbaar gewoon. Mijn ouders maakten zich er niet druk om. Toen mijn zus later helemaal weg was van The Osmonds en er zelfs mormonen bij ons over de vloer kwamen, was dat ook geen probleem. Of mijn ouders daardoor dichter bij God kwamen, betwijfel ik. Mijn zus kwam in gedachten vooral dichter bij Donny Osmond.

Wat me wel is bijgebleven, is de pausverkiezing van 1978. Ik was elf en herinner me de witte rook en vooral het gevoel dat er iets belangrijks gebeurde. Mijn moeder sprak later over de lachende paus, die na slechts 33 dagen overleed. Mijn vader wist het wel: de katholieke maffia had erachter gezeten. Bewijs had hij niet, maar een goed verhaal was het natuurlijk wel.

Die belangstelling verdween nooit. Rond 2000 werkte ik met een hindoeïstische collega die regelmatig religieuze feesten vierde. Ik werd nieuwsgierig, begon te lezen en kon haar uiteindelijk vertellen waar bepaalde gebruiken vandaan kwamen. Vooral het verhaal van Hanuman, die als kind naar de zon sprong omdat hij dacht dat het een vrucht was, vond ik prachtig. Het deed me denken aan Icarus. Twee totaal verschillende culturen die allebei iets bijzonders met diezelfde zon deden. Kennelijk zijn mensen overal ter wereld dol op verhalen waarin iemand iets te hoog grijpt.

Nieuwsgierig bleef ik. Want wat me fascineert, is hoe mensen al duizenden jaren proberen het onverklaarbare te verklaren, en hoe verhalen daarbij ontstaan, veranderen en van generatie op generatie worden doorgegeven. Soms troostend, soms inspirerend, soms ronduit angstaanjagend.

Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat God waarschijnlijk niet bestaat. Niet omdat ik iets tegen hem heb. Dat zou nogal lastig zijn bij iemand van wie ik het bestaan betwijfel. Ik heb eenvoudigweg nooit iets ervaren dat me van het tegendeel overtuigde. Maar stel dat dat ooit verandert? Misschien maak ik iets mee waardoor mijn hele kijk op het bestaan kantelt. Iets wat ik niet kan verklaren en waardoor ik ineens anders ga denken. Ik sluit het niet uit. Waarom zou ik?

Iemand die wijzer was dan ik zei ooit dat het om het verhaal gaat, niet om de waarheid. Daar kan ik me behoorlijk in vinden. Een verhaal hoeft niet letterlijk waar te zijn om iets te betekenen. Dus voorlopig geloof ik niet in God. Maar ik blijf geïnteresseerd in iedereen die dat wel doet.

En mocht God toch bestaan, dan mag hij zich gerust eens voorstellen. Het liefst op een zonnig terras. Ik trakteer op koffie. Hij op het wonder.

Schemerzone

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Ik bevind me momenteel in een schemerzone. Nee, niet de Twilight Zone, waarin vreemde gebeurtenissen plaatsvinden en de werkelijkheid plotseling een andere betekenis krijgt. Ik bedoel een échte schemerzone. Die periode van het jaar waarin het daglicht zich steeds vroeger terugtrekt en de duisternis langzaam maar zeker een steeds groter deel van ons dagelijks leven opeist.

Het valt me vooral op wanneer ik na mijn werk naar huis reis. Ik stap bij daglicht in de bus en drie kwartier later stap ik uit in een wereld die inmiddels bijna volledig in het donker is gehuld. Alsof iemand onderweg ongemerkt het licht heeft uitgedaan. En dat terwijl mijn avond dan eigenlijk nog moet beginnen.

Twee keer per week trek ik na thuiskomst mijn hardloopschoenen aan. Tegenwoordig gaat dat gepaard met de nodige feestverlichting op mijn lijf. En dan bedoel ik geen gezellig knipperend kerstlampje om alvast in de stemming te komen. Nee, verlichting die écht nodig is om zichtbaar te blijven voor andere weggebruikers. Met lampjes op mijn borst en reflecterende onderdelen lijk ik soms meer op een wandelende kerstboom dan op een hardloper. Alleen ontbreken de ballen. Nou ja, niet allemaal natuurlijk.

En laat ik er geen doekjes om winden: ik vind hardlopen in het donker afschuwelijk. Waar ik overdag ontspannen mijn kilometers maak, ben ik ’s avonds voortdurend op mijn hoede. Stoeptegels die ongelijk liggen en nauwelijks zichtbaar zijn. Fietsers die vooral oog hebben voor hun telefoon of simpelweg niet opletten. Obstakels die overdag geen enkel probleem vormen. Een misstap is zo gemaakt. Ik wil hardlopen, geen hindernisbaan afleggen waarbij ik ook nog eens moet proberen levend thuis te komen. Al die verlichting draag ik dus niet voor de sier, maar uit pure noodzaak.

Wat deze periode extra merkwaardig maakt, is dat vrijwel mijn volledige vrije tijd zich doordeweeks in het donker afspeelt. ’s Ochtends vroeg vertrekken, overdag werken en thuiskomen wanneer de zon haar werkdag allang heeft beëindigd. Alleen in het weekend krijg ik nog een fatsoenlijke portie daglicht cadeau. Mijn vrije uren staan tijdelijk op nachtstand.

Gelukkig is deze schemerzone tijdelijk. Een overgangsperiode richting december, de feestmaand waarin al die duisternis tenminste nog een beetje wordt gecompenseerd door duizenden lichtjes, versierde straten en een warme sfeer. Kerstmis vormt voor mij het lichtpuntje aan het einde van deze donkere tunnel. Letterlijk bijna.

Maar daarna? Dan begint het gedeelte waar ik aanzienlijk minder enthousiast van word. Januari en februari. Die doorgaans grauwe, kille en wat mij betreft ronduit deprimerende eerste maanden van het nieuwe jaar. De kerstverlichting is verdwenen, de gezelligheid opgeborgen in dozen en buiten lijkt alles nog even een paar maanden op de pauzeknop te staan. Het nieuwe jaar mag dan vol goede voornemens zitten, de natuur heeft daar duidelijk nog geen boodschap aan.

Ik tel overigens zelden de dagen af, maar voor kerst mag de kalender best sneller bladeren.

En zodra die feestdagen achter de rug zijn, verandert mijn verlangen alweer van richting. Dan kijk ik uit naar het voorjaar. Naar ochtenden waarop het weer licht is wanneer ik vertrek. Naar avonden waarop ik na mijn werk nog een paar uur daglicht overhoud. Naar hardlopen zonder dat ik mezelf eerst hoef om te bouwen tot een lopende lichtreclame.

Voorlopig zit ik dus nog midden in mijn schemerzone. Met één voet in het daglicht en de andere in het donker. Op weg naar kerst, met het voorjaar alvast ergens in mijn achterhoofd.

Cancelcultuur

On door DrayinDray Bosma2 reacties

Laatst bleef ik tijdens het zappen hangen bij National Geographic. Een programma over mythische wezens. Weerwolven, vampiers en ander gespuis dat vooral na zonsondergang actief schijnt te zijn. Normaal denk ik dan aan een vermakelijke griezelfilm. Nu ging het over de oorsprong van de verhalen. En die bleek minstens zo opmerkelijk als de wezens zelf.

Waar kwamen al die verhalen eigenlijk vandaan? Eeuwen geleden was de wereld een stuk onverklaarbaarder. Ziekten, vreemd gedrag, misoogsten, plotselinge sterfgevallen. Had men ergens geen verklaring voor, dan werd er een bovennatuurlijke oorzaak bij verzonnen. Een vampier, bijvoorbeeld. Of een weerwolf. Probleem opgelost. Althans, voor degene die het verhaal bedacht.

Bijzonder vond ik het stuk over de heksenvervolgingen. Vooral vrouwen werden van hekserij beschuldigd. Mannen kregen onder meer het stempel weerwolf opgedrukt. Mannen die zich vreemd gedroegen, buiten de gemeenschap vielen of, zo werd er fijntjes bij vermeld, niet van jonge vrouwen konden afblijven. Dat laatste bleef hangen. Een man die zijn handen niet thuis kon houden was dus geen ordinaire viespeuk, maar mogelijk een bloeddorstig monster. Je moet er maar opkomen.

Het griezeligste aan die geschiedenis zijn niet de weerwolven of heksen. Het zijn de mensen die er heilig in geloofden. Uit angst voor het onbekende werd een hele groep verdacht gemaakt, buitengesloten, vervolgd en soms vermoord. Een beschuldiging was genoeg om iemand het leven onmogelijk te maken. Bewijs? Ach. Daar werd niet altijd even moeilijk over gedaan. Wie eenmaal als heks was aangewezen, kon maar beter hopen dat de buren een goede dag hadden.

Inmiddels zijn we honderden jaren verder. We hebben wetenschap, onderwijs, medische kennis en toegang tot ongeveer alle informatie die de mensheid ooit verzamelde. Je zou denken dat het geloof in heksen en weerwolven definitief naar het rijk der fabelen was verwezen. Maar nee hoor.

Er zijn nog altijd mensen die overtuigd zijn dat heksen echt bestaan. Gelukkig eindigen ze niet meer massaal op de brandstapel. Sterker, het verschijnsel nam een wonderlijke wending. Nu roepen mensen zichzelf vrijwillig uit tot heks, vampier of ander mythisch wezen.

Ik vermoed dat sommigen hun leven zo slaapverwekkend vinden dat een bovenaardse identiteit ineens aanlokt. Waarom jezelf voorstellen als administratief medewerker als je ook een eeuwenoude heks kunt zijn? Het geeft een verjaardag ongetwijfeld extra gespreksstof.

De weerwolf is een ander verhaal. Vertelt iemand mij in alle ernst dat hij bij volle maan in een harig beest verandert, dan lach ik hem waarschijnlijk vierkant uit. Hooguit adviseer ik een goede tondeuse.

Natuurlijk mag iedereen geloven wat hij wil. Het zal me een zorg wezen. Maar ik had gehoopt dat de mensheid in al die eeuwen niet alleen technisch was gevorderd, maar ook slimmer was geworden.

Misschien zijn we minder ver van de middeleeuwen verwijderd dan we denken. Alleen is de brandstapel vervangen door de cancelcultuur.

Uitgezongen

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Nederland doet volgend jaar toch niet mee aan het Eurovisie Songfestival. De NPO heeft alsnog besloten geen artiest naar Bulgarije te sturen. Aanvankelijk zou Nederland, ondanks de terugtrekking van AVROTROS, gewoon deelnemen. Maar na aanhoudende kritiek en een brandbrief van ruim vierhonderd medewerkers is dat plan van tafel geveegd. De reden zal niemand verbazen: de deelname van Israël. Ik vind het jammer. Maar tegelijkertijd begrijp ik het besluit maar al te goed.

Het Eurovisie Songfestival is voor mij altijd een heerlijk avondje televisie geweest. Een bonte verzameling artiesten, uitbundige kostuums, twijfelachtige vocale prestaties en af en toe een liedje dat echt de moeite waard is. Landen die elkaar twaalf punten geven alsof het om diplomatieke betrekkingen gaat. Prima vermaak. Ik maak me hooguit druk om een valse noot of een belachelijke outfit. Niet om oorlogsmisdaden en mensenrechtenschendingen.

Maar die onschuld is verdwenen. Het Songfestival pretendeert een apolitiek evenement te zijn. Een evenement dat landen en mensen door middel van muziek verbindt. Een prachtige gedachte. Maar de werkelijkheid houdt zich niet altijd aan dat ideaal. Rusland werd na de inval in Oekraïne uitgesloten. Israël mag, ondanks de verwoesting en het immense menselijke leed in Gaza, blijven deelnemen. Natuurlijk zijn de omstandigheden niet identiek. Toch roept het vragen op over de consistentie waarmee de organisatie haar eigen principes toepast.

Laat ik duidelijk zijn: mijn kritiek richt zich op het beleid en de militaire acties van de Israëlische regering. Niet op de Israëlische bevolking. Niet op Joodse mensen. En al helemaal niet op een zanger of zangeres die gewoon een liedje wil zingen. Ik vind het net zo verschrikkelijk dat onschuldige Israëliërs slachtoffer zijn geworden van geweld en terreur. Menselijk leed wordt niet minder erg wanneer het zich aan de andere kant van een grens afspeelt. Juist daarom moeten we niet selectief zijn in onze verontwaardiging.

Toch raakt een boycot onvermijdelijk ook mensen die persoonlijk geen enkele verantwoordelijkheid dragen voor het beleid van hun regering. Dat is het wrange eraan. Muziek zou moeten verbinden. Nu wordt het een middel om een politiek en moreel signaal af te geven. Ik begrijp dat. Maar verdrietig is het wel. Een liedjeswedstrijd die ooit draaide om saamhorigheid is zelf onderwerp van verdeeldheid geworden.

Nederland zal het Songfestival overigens gewoon uitzenden. Ik kan dus nog steeds genieten van alle muzikale hoogte- en dieptepunten. Alleen zonder Nederlandse inzending. Wat mij betreft een teleurstellende, maar zeker verdedigbare keuze. Want soms is niet meedoen óók een manier om je stem te laten horen. Zonder ook maar één noot te zingen.

Dossier

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Sinds deze week kan ik online mijn medisch dossier inzien. Een interessante ontwikkeling, want tot voor kort wist ik eigenlijk alleen wat mijn huisarts mij vertelde. Nu kan ik zelf teruglezen wat er over mij wordt vastgelegd. Althans, dat was de bedoeling.

Aanleiding was mijn recente bezoek aan de huisarts. Begin oktober had ik een afspraak vanwege een mogelijke hartritmestoornis. Gelukkig bleek er geen directe reden tot ongerustheid. Een week later, op 16 oktober 2026, mocht ik naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken. Eenmaal thuis leek het me interessant om eens in mijn digitale medische verleden te duiken. Dat bleek leerzamer dan verwacht.

Zo ontdekte ik dat er op 23 oktober een bijzonderheid aan mijn dossier was toegevoegd: dyspepsie. Voor wie geen medische encyclopedie op het nachtkastje heeft liggen: dat is een verzamelnaam voor klachten als een opgeblazen gevoel, maagpijn en andere ongemakken in de bovenbuik. Allemaal heel vervelend, lijkt me. Alleen heb ik daar geen last van. Nooit over geklaagd ook. Toch staat het ineens zwart op wit in mijn medisch dossier.

Alsof dat niet voldoende was, ontdekte ik nog iets. Op 8 oktober is er een onderwerp aangemaakt onder de fraaie omschrijving ‘Immunisatie/preventieve medicatie ademhalingswegen’. Ook hiervan kan ik mij werkelijk niets herinneren. Geen behandeling, geen medicatie, geen gesprek. Helemaal niets. Ik begon te vermoeden dat er ergens een tweede versie van mij rondloopt. Eentje met maagklachten en kennelijk iets met zijn luchtwegen. Mocht iemand hem tegenkomen, dan hoor ik dat graag.

Natuurlijk zal ik beide vermeldingen bij mijn huisartsenpraktijk aankaarten. Misschien gaat het om een administratieve vergissing, een verkeerd aangeklikte code of een omschrijving die binnen het medische systeem iets anders betekent dan ik eruit opmaak. Dat wil ik eerst weten. Maar zoals het er nu staat, klopt het niet. En daar begint mijn verbazing langzaam plaats te maken voor ergernis.

Want stel dat ik dit dossier niet had bekeken. Dat ik volgende maand, of over vijf jaar, door omstandigheden in het ziekenhuis terechtkom. Even afkloppen! Dat een arts mijn dossier opent en daarin informatie leest die volgens mij niet op mij van toepassing is. Misschien maakt die informatie geen enkel verschil. Maar misschien ook wel. Juist daarom moet een medisch dossier betrouwbaar zijn. Een arts die mij niet kent, moet kunnen vertrouwen op wat eerder is vastgelegd. En ik moet erop kunnen vertrouwen dat mijn medische geschiedenis niet wordt aangevuld met aandoeningen en behandelingen waarvan ik zelf niets weet.

Begrijp me goed: ik verwacht niet dat artsen en praktijkmedewerkers foutloos zijn. Waar mensen werken, worden fouten gemaakt. Maar medische gegevens zijn geen boodschappenlijstje waarop je per ongeluk twee pakken melk te veel noteert. Het ironische is dat ik zonder die nieuwe digitale toegang waarschijnlijk nooit iets van deze vermeldingen had geweten. In die zin is het online dossier een uitstekende ontwikkeling, want patiënten kunnen zo ontdekken wanneer er iets niet klopt.

Alleen had ik niet verwacht dat mijn eerste kennismaking meteen twee vraagtekens zou opleveren. Ik wilde mijn gezondheid controleren. Nu moet ik eerst mijn dossier controleren.

Dat noem ik nog eens preventieve zorg.

Koud

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Vanmorgen, onderweg naar station Almere Centrum, werd ik er op nogal onaangename wijze aan herinnerd dat de zomer inmiddels écht achter ons ligt. Het was koud. Niet een beetje fris, maar zo’n temperatuur waarbij je je afvraagt waarom je überhaupt je warme bed hebt verlaten. Terwijl ik stevig doorliep richting het station, besefte ik dat we weer aan die tijd van het jaar zijn begonnen waarin je ’s morgens eerst moet controleren of je neus nog aan je gezicht vastzit.

Afgelopen weekend vertelde ik mijn nicht uit Cambodja nog dat ik hier dan wel geboren en getogen ben, maar absoluut niet gemaakt ben voor deze temperaturen. Je zou denken dat bijna zestig jaar ervaring met het Nederlandse klimaat enige vorm van gewenning oplevert. Vergeet het maar. Mijn lichaam blijft hardnekkig verlangen naar temperaturen waarbij een korte broek, een T-shirt en slippers voldoende zijn om de dag door te komen. Het liefst zonder voortdurend de weersverwachting te hoeven raadplegen om te bepalen hoeveel lagen kleding noodzakelijk zijn om levend buiten te komen.

Begrijp me niet verkeerd, ik kan de afwisseling van de seizoenen best waarderen. Sterker nog, ik vind het een van de aardige eigenschappen van Nederland. De lente waarin alles weer tot leven komt, de zomer met zijn lange dagen en aangename avonden, de herfst met prachtig verkleurende bomen en zelfs de winter heeft zo zijn charme. Vooral wanneer ik er vanuit een verwarmde woonkamer naar kan kijken.

Want die donkere avonden hebben natuurlijk ook iets gezelligs. De open haard aan, wat kaarsjes op tafel en lekker thuis zitten terwijl het buiten waait en regent. Een goed boek erbij, misschien wat muziek op de achtergrond. Niets mis mee. Ik kan daar werkelijk van genieten. Het heeft iets behaaglijks, dat gevoel dat je nergens meer naartoe hoeft en de wereld buiten het verder zelf maar moet uitzoeken.

Alleen is mijn enthousiasme voor die gezelligheid nogal beperkt houdbaar. In oktober vind ik het knus, in november hoort het er gewoon bij en in december mag het allemaal nog een tikje uitbundiger. Kerstverlichting, kaarsjes, de hele mikmak. Maar zodra de kerstboom is opgeruimd en het nieuwe jaar zich aandient, ben ik er eigenlijk wel klaar mee. Dan heeft de winter wat mij betreft zijn kansen gehad en mag hij vriendelijk doch dringend vertrekken.

Helaas trekt het Nederlandse klimaat zich bijzonder weinig aan van mijn persoonlijke voorkeuren. Januari en februari moeten dan nog beginnen en soms besluit maart ook nog even een winterse duit in het zakje te doen. Alsof drie maanden donkere gezelligheid niet voldoende zijn geweest. Ik vind dat persoonlijk nogal opdringerig van een seizoen.

En toch zou ik niet zomaar willen verhuizen naar een land waar het twaalf maanden per jaar zomer is. Misschien heb ik die afwisseling wel nodig om de warmte extra te kunnen waarderen. Bovendien smaakt de eerste koffie op een zonnig terras in het voorjaar toch net iets lekkerder wanneer je maandenlang met koude handen hebt rondgelopen.

Maar zover is het voorlopig nog niet. Vanmorgen was het gewoon koud in Almere en moest ik constateren dat mijn korte broeken en slippers voorlopig vooral een herinnering aan betere temperaturen zijn.

We moeten er dus weer even doorheen. De herfst, de winter en al die koude ochtenden waarop het warme bed een stuk aantrekkelijker is dan het station.

Ach, nog een maand of vijf.

Ik krijg het er nu al koud van.

Bloedserieus

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Vorige week zat mijn hartslag ineens in de remix. Een andere beat dan ik gewend was. Zonder aankondiging en, belangrijker nog, zonder mijn toestemming. Bijna zestig jaar lang had mijn hart keurig hetzelfde ritme aangehouden, maar kennelijk vond het tijd voor een muzikale koerswijziging. Ik houd best van een verrassende remix, maar liever niet wanneer mijn eigen hart de dj is.

Omdat het toch een vrij essentieel onderdeel van mijn lichaam betreft, besloot ik mijn huisarts te bezoeken. Je kunt veel organen negeren, maar bij je hart lijkt me dat niet wijs. Gelukkig bleek er weinig reden voor paniek. Sindsdien gedraagt het zich weer voorbeeldig. Het klopt. Regelmatig zelfs. Precies zoals ik dat al decennia gewend ben. Je zou bijna vergeten dat het er zit. En dat is bij een hart doorgaans een gunstig teken.

Toch leek het de huisarts en mij verstandig om meteen maar eens wat andere zaken te controleren. Cholesterol bijvoorbeeld. En allerlei bloedwaarden die interessant worden zodra een man de vijfenvijftig is gepasseerd. Vanaf dan word je een verzameling mogelijke aandoeningen. Je hoeft ze niet te hebben, maar het is blijkbaar slim er alvast kennis mee te maken. Dus mocht ik vrijdagochtend naar het ziekenhuis om bloed af te laten nemen. Een tamelijk eenvoudige handeling, zou je denken. Naald erin, buisje vol, pleister erop en weer naar huis. Maar zo eenvoudig gaat dat tegenwoordig niet. Eerst moest ik mij aanmelden.

Dat gaat digitaal. Je staat voor een zuil waarin je je identiteitskaart steekt. De machine stelt vast dat je inderdaad degene bent die je al je hele leven denkt te zijn en bevestigt vervolgens je bezoek. Daarna mag je naar een volgende zuil. Daar moet je opnieuw bewijzen dat je bestaat, ditmaal door je geboortedatum in te voeren. Blijkbaar vertrouwen de zuilen elkaar niet. Uit de tweede machine rolt vervolgens een papiertje met een volgnummer. Zoals vroeger bij de bakker of slager. Alleen kreeg je daar na enig wachten tenminste nog een halfje bruin of tweehonderd gram achterham. Hier was de beloning een prik in je arm.

Het heeft iets onpersoonlijks, die digitale ontvangst. Niemand die goedemorgen zegt. Niemand die vraagt hoe het met je gaat. De machines zijn beleefd noch onbeleefd. Ze zijn er gewoon. Eigenlijk precies zoals sommige baliemedewerkers vroeger, maar dan zonder koffiepauze. Toch moet ik toegeven dat het systeem werkt. Sterker nog, ik maakte iets mee wat ik in mijn lange ziekenhuisgeschiedenis nog nooit had meegemaakt. Ik werd geholpen op het afgesproken tijdstip. Niet een kwartier later. Niet na drie vergeefs gelezen tijdschriften en een uitgebreide bestudering van het systeemplafond. Nee, gewoon op tijd. Ik was er bijna emotioneel van. Heel even overwoog ik te vragen of er misschien een fout was gemaakt.

De bloedafname zelf stelde weinig voor. Dat scheelt. Ik heb liever dat een ziekenhuisbezoek saai verloopt. Spanning zoek ik wel in een goed boek. Nu is het afwachten wat mijn bloed allemaal over mij te vertellen heeft. Hopelijk weinig bijzonders. Mijn cholesterol mag best een mening hebben, zolang het zich maar een beetje gedeisd houdt. Ik ben tenslotte bijna zestig. Ik heb inmiddels voldoende levenservaring om te weten dat niet alles wat zich in mijn lichaam afspeelt mijn persoonlijke aandacht verdient.

En mijn hart? Dat klopt inmiddels weer als vanouds. Letterlijk. De remix is afgelopen en de oorspronkelijke uitvoering klinkt weer vertrouwd. Wat mij betreft blijft dat voorlopig zo. Ik ben namelijk behoorlijk gehecht aan het origineel.

Spuugzat

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Soms lees ik een nieuwsbericht en begint mijn bloed direct te koken. Geen lichte ergernis. Geen hoofdschuddend ongeloof. Regelrechte woede. Het soort waarbij ik het liefst meteen verhaal zou gaan halen. En geloof me, op zulke momenten moet ik mezelf eraan herinneren dat geweld nooit een oplossing is.

Afgelopen vrijdag vond in Almere de Pride Walk plaats. Een vreedzame tocht. Mensen vroegen aandacht voor zichtbaarheid, gelijkwaardigheid en acceptatie. Je zou denken dat dat in 2026 nauwelijks nog voor problemen zorgt. We leven tenslotte in Nederland, een land dat zichzelf graag op de borst klopt vanwege zijn tolerantie. Nou, vergeet het maar.

Volgens de organisatie werden deelnemers uitgescholden, bespuugd en geïntimideerd. Alsof dat nog niet walgelijk genoeg is, zou een automobilist ook gevaarlijk hebben gehandeld bij een oversteekplaats. De voorzitter van Pride Almere werd ternauwernood niet geraakt. De politie onderzoekt de meldingen. Bespuugd! Laat dat woord eens goed doordringen. Iemand die zijn speeksel gebruikt om een ander mens te vernederen. Omdat die ander toevallig homoseksueel, lesbisch, biseksueel, transgender of gewoon solidair is. Hoe diep moet je gezonken zijn om dat acceptabel te vinden?

Ik woon bijna dertig jaar in Almere. Een stad die ik als mijn thuis beschouw. Juist daarom raakt dit me zo. Dit gebeurt niet ergens ver weg. Dit gebeurt hier, in mijn eigen stad. En ja, ik word er verschrikkelijk boos van. Het liefst zou ik zulke figuren stevig bij hun lurven pakken. Maar dan verlaag ik me tot de agressie die ik zo verafschuw. Geweld lost niets op. Het levert hooguit meer geweld op.

En dan is er die opmerking waar ik doodmoe van word: ‘Het wordt ons allemaal zo opgedrongen!’ Wat dan precies? Niemand verplicht je een regenboogvlag op te hangen. Niemand dwingt je hand in hand met iemand van hetzelfde geslacht over straat te lopen. Niemand verlangt dat je homoseksueel wordt, een Pride Walk bezoekt of je muren in regenboogkleuren schildert. Het enige wat van je gevraagd wordt: laat anderen gewoon hun leven leiden.

Sterker nog, volgens mij wordt vooral het idee dát het wordt opgedrongen voortdurend aan mensen opgedrongen. Door mensen die niet kunnen verdragen dat anderen zichtbaar anders zijn. Dat is pas opdringerig.

Wat me misschien nog het meest frustreert: we moeten in 2026 nog steeds uitleggen waarom Pride nodig is. Steeds dezelfde vragen. Waarom moet dat zo nodig? Waarom die vlaggen? Waarom moet iedereen weten wat je seksuele geaardheid is? Dit is waarom. Mensen kunnen kennelijk nog steeds niet zonder intimidatie over straat als ze zichtbaar zichzelf zijn. En een regenboogvlag is voor sommigen blijkbaar bedreigender dan daadwerkelijk geweld.

Niemand hoeft Pride leuk te vinden. Niemand hoeft mee te lopen of met een vlag te zwaaien. Maar respect is geen vrijblijvende hobby. Ik hoef niet door iedereen begrepen te worden. Ik hoef zelfs niet door iedereen aardig gevonden te worden. Maar ik eis wel het recht op om mezelf te zijn, zonder angst voor vernedering of agressie. Dat recht geldt voor iedereen.

En tegen degenen die menen dat bespugen een gepaste reactie is op een regenboogvlag, heb ik maar één boodschap. Jullie gedrag is om te spugen. Maar zelfs dat niveau weiger ik te bereiken.

Arrival

On door DrayinDray Bosma2 reacties

Morgen is het precies vijftig jaar geleden dat ABBA het album Arrival uitbracht. Vijftig jaar. Dat klinkt behoorlijk definitief voor een plaat die voor mij nog altijd niet oud aanvoelt.

Arrival verscheen op 11 oktober 1976 en was het vierde studioalbum van ABBA. Op de plaat stonden nummers als Dancing Queen, Money, Money, Money en Knowing Me, Knowing You. Niet bepaald de restjes uit de studio dus. In Nederland kwam het album begin november de hitlijst binnen en stond het vervolgens zeven weken op nummer één.

Voor mij heeft Arrival alleen weinig met hitlijsten te maken. Ik kreeg de LP in december 1976 voor mijn tiende verjaardag. Een paar maanden later stond ik bij Vroom & Dreesmann op de platenafdeling met mijn zus Yvonne te discussiëren over de single Knowing Me, Knowing You. Zij vond het zonde dat ik hem kocht, want het nummer stond immers al op het album. Mijn waterdichte verdediging was dat Happy Hawaii op de B-kant stond en níét op de LP. Daar viel weinig tegenin te brengen. Althans, vond ik zelf.

Achteraf gezien is het grappig dat juist Knowing Me, Knowing You zo’n grote rol is gaan spelen. Het nummer wordt vaak gezien als een van ABBA’s grote relatiebreukliedjes, terwijl het al werd geschreven en opgenomen voordat de twee huwelijken binnen ABBA uit elkaar vielen. Dat geeft het nummer bijna iets voorspellends.

Maar Arrival is veel meer dan die drie enorme hits. Er staat ook My Love, My Life op, een nummer dat bijna voorzichtig klinkt naast het uitbundige Dancing Queen. When I Kissed the Teacher opent de plaat behoorlijk brutaal, Tiger is scherper en Why Did It Have to Be Me klinkt weer iets losser. Zelfs het instrumentale titelnummer aan het einde voelt als een soort aftiteling. Alsof de helikopter op de hoes uiteindelijk toch vertrekt.

Die hoes hoort inmiddels net zo bij het album als de muziek. ABBA in en rond een helikopter, met dat inmiddels beroemde logo erboven. Alles aan die hoes ademt jaren zeventig, maar tegelijk is het beeld zo sterk dat het nog altijd onmiddellijk herkenbaar is.

Misschien is dat ook waarom ik Arrival zo’n passende titel vind. Het album voelt als het moment waarop ABBA niet langer alleen een succesvolle groep was, maar echt ergens aankwam. Alsof alles op zijn plek viel: de composities, de stemmen, de productie, de uitstraling. Vrijwel ieder nummer had een single kunnen zijn.

Voor mij kwam er in december 1976 trouwens ook iets aan. Een liefde voor muziek die daarna nooit meer is weggegaan. Eerst vinyl, later cd’s, daarna digitaal en uiteindelijk toch weer vinyl. De drager veranderde, het gevoel niet.

Vijftig jaar na Arrival hoef ik de plaat maar op te zetten en weet ik weer: dit album hoort bij mij, zoals Bosma mijn achternaam is.

Prikacties

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Deze week staat bij mij opvallend genoeg in het teken van naalden. Niet omdat ik plotseling een hobby heb ontdekt, en ook niet omdat ik stiekem een nieuwe tatoeage laat zetten. Nee, het is allemaal een stuk braver. Aanstaande woensdagavond ga ik bloed doneren. Donderdagmiddag sta ik alweer in het gezondheidscentrum voor een meningokokkenvaccinatie. Ik voel me bijna een speldenkussen.

Woensdag is de eerste prikactie. Bloed doneren doe ik natuurlijk niet omdat ik zo dol ben op naalden. Er zijn leukere manieren om een woensdagavond door te brengen. Toch vind ik het een prettig idee dat iets wat mijn lichaam zonder al te veel moeite opnieuw aanmaakt, voor iemand anders van levensbelang kan zijn. Je zit daar even, er verdwijnt een zakje bloed uit je arm en daarna ga je gewoon weer naar huis. Voor jezelf is het hooguit een kleine onderbreking van de dag. Voor een ander kan het een enorm verschil maken.

Wat ik wél jammer vind, is dat ik woensdag niet kan sporten. Normaal gesproken vind ik het heerlijk om te bewegen. Een training overslaan voelt tegenwoordig bijna vreemder dan die naald zelf. Maar goed, bloed doneren en daarna nog fanatiek gaan sporten lijkt me niet de meest briljante combinatie. Soms is verstandig zijn ook gewoon onderdeel van goed voor jezelf zorgen.

De volgende dag mag dezelfde huid alweer aan het werk. Donderdagmiddag staat de meningokokkenvaccinatie op het programma. Geen bloed eruit dit keer, maar iets erin. Voor de afwisseling. Voor ik het weet word ik vrijdag bij het tuincentrum verkocht als menselijke cactus.

Het grappige is natuurlijk dat niemand mij hiertoe dwingt. Beide prikken zijn mijn eigen keuze. En juist daarom vind ik het eigenlijk helemaal niet vervelend. Bloed doneren omdat ik dat belangrijk vind. Mezelf laten vaccineren omdat ik liever voorkom dan genees. Twee totaal verschillende redenen, maar allebei gebaseerd op hetzelfde principe: ik beslis zelf wat ik verstandig vind om met mijn lichaam te doen.

Misschien is dát wel waarom ik weinig moeite heb met naalden. De prik zelf duurt maar een paar seconden. Het idee erachter duurt veel langer. Bij bloed doneren doe je iets voor een onbekende. Je weet niet wie jouw bloed uiteindelijk ontvangt. Een bedankkaartje komt er nooit. Dat hoeft ook helemaal niet. Juist die anonimiteit vind ik er ergens mooi aan.

Bij vaccineren ligt het voordeel dichter bij huis. Daar doe ik het vooral voor mijn eigen bescherming. Maar er is ook een bredere kant. Hoe minder kans een infectie krijgt om zich te verspreiden, hoe beter.

Dus ja, woensdag bloed eruit. Donderdag vaccin erin. En tussendoor even geen sportheld uithangen. Als iemand mij vrijdag vraagt hoe mijn week was, kan ik in ieder geval zeggen dat ik behoorlijk geprikkeld ben geweest.

Daarna is het voorlopig wel even mooi geweest met al dat geprik. De enige naald in het aankomende weekend gaat in de groef van een vinylalbum.

Nederlanden

On door DrayinDray Bosma1 reactie

Ik zat van de week in de trein naar het werk en las iets over het jaar 1648. De Vrede van Münster. Het einde van de Tachtigjarige Oorlog. En dan ineens: de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Zo’n naam waar je makkelijk overheen glijdt, omdat je ongeveer weet wat ermee bedoeld wordt. Maar dit keer bleef ik hangen bij één woord. Nederlanden. Meervoud.

Ik weet natuurlijk dat Nederland ooit uit verschillende gewesten bestond. Dat onze landsnaam daar nog altijd een taalkundig restje van draagt, had ik nooit echt bedacht. De Republiek was geen strak georganiseerd land zoals we dat nu kennen. Het was een verband van gewesten: Holland, Zeeland, Utrecht, Gelderland, Overijssel, Friesland en Groningen. Ze werkten samen, maar ieder had behoorlijk wat eigen macht. Dit waren toen echt de Nederlanden.

Leuker vond ik nog dat het meervoud in andere talen springlevend is. De Duitsers zeggen die Niederlande, de Engelsen the Netherlands, de Fransen les Pays-Bas en de Spanjaarden los Países Bajos. Allemaal meervoud. Frans en Spaans houden het beeld van de Lage Landen keurig overeind. En wij? Wij maakten er op een gegeven moment gewoon een enkelvoud van. Nederland. Kort, praktisch, efficiënt. Heel Nederlands. Waarom meerdere landen noemen als één woord volstaat?

Toch klinkt Nederlanden veel mooier. Groter. Historischer. Misschien zelfs plechtig. Alsof je niet in Almere woont, maar ergens tussen oude gewesten, dijken en vergaderende heren met molensteenkragen. Niet dat ik behoefte heb aan zo’n kraag of een ganzenveer. Maar het klinkt aanzienlijk indrukwekkender dan: ik woon in Nederland.

Daarom pas ik voortaan een kleine persoonlijke correctie toe. Ik woon niet meer in Nederland. Ik woon in de Nederlanden. En als iemand vragen heeft, kan ik het verder aandikken. Ik ben ook geen gewone Nederlander meer. Ik ben een ingezetene der Nederlanden. Alsof ik ieder moment mijn dukaten kan gaan tellen. Daarna naar de Staten-Generaal, om me licht verontwaardigd uit te laten over de handelsroutes naar de Oost.

In het Engels wordt het nog mooier: “I am an inhabitant of these Netherlands.” These Netherlands. Alsof ik persoonlijk een paar gewesten beheer. Niemand zal er iets van begrijpen als ik het echt gebruik. Dat maakt het alleen maar aantrekkelijker. Soms hoeft taal niet efficiënter te worden. Soms mag ze gewoon een beetje pronken.

Alsof

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Fake it till you make it. Het klinkt een beetje goedkoop, alsof je jezelf met een grote glimlach door het leven moet bluffen tot niemand meer merkt dat je eigenlijk geen idee hebt wat je doet. Toch zit er iets nuttigs in. We kennen allemaal dat moment waarop je ontspannen probeert over te komen tijdens een sollicitatiegesprek terwijl je hartslag ergens rond standje paniek zit. Je loopt een ruimte binnen met meer zelfvertrouwen dan je voelt. Of je begint aan iets nieuws zonder te weten of je het kunt. En besluit gewoon te doen alsof het goedkomt.

Dat is niet per se nep. Soms is het gewoon oefenen op de versie van jezelf die je wilt worden. Zelfvertrouwen ontstaat tenslotte lang niet altijd vóórdat je iets doet. Vaak komt het pas nadat je het toch hebt geprobeerd. De eerste keer voelt ongemakkelijk, de tweede keer iets minder en na een tijdje vraag je je af waarom je er ooit zo tegenop zag. Je leent als het ware even wat zekerheid van je toekomstige zelf, totdat die langzaam van jou wordt.

Hetzelfde geldt voor gewoontes. Je kunt beginnen met sporten terwijl je jezelf absoluut nog niet als sportief mens ziet. Je kunt gezonder eten terwijl je innerlijk nog steeds enthousiast wordt van alles wat uit een frituurpan komt. Je kunt jezelf voornemen om voortaan grenzen aan te geven terwijl je de eerste keren met knikkende knieën “nee” zegt. Je gedrag loopt dan simpelweg een stukje vooruit op je gevoel. En soms haalt dat gevoel je uiteindelijk vanzelf in.

Het wordt pas ingewikkelder wanneer fake it till you make it verandert in fake it and keep faking it. Je mag best wat zelfverzekerder overkomen terwijl je nog aan het leren bent, maar blijf niet jarenlang volhouden dat je deskundig bent wanneer je dat niet bent. Je mag jezelf sterker presenteren dan je je voelt. Maar prestaties claimen die nooit van jou waren? Dat is iets anders.

Daar zit voor mij het verschil tussen groeien en toneelspelen. Een rol kan tijdelijk helpen om ergens naartoe te bewegen, als een steiger rond iets wat nog gebouwd wordt. Maar uiteindelijk moet er wel iets achter die steiger verschijnen. Misschien werkt de uitdrukking daarom zo goed: niet omdat je anderen moet misleiden, maar omdat je jezelf soms nét even vooruit moet trekken. Je handelt alvast zoals de persoon die je wilt worden en hoopt dat je gevoel later aansluit.

Dat lukt niet altijd. Soms blijkt een rol gewoon niet bij je te passen. Ook prima. Dan trek je het kostuum weer uit. Maar wanneer het wél werkt, gebeurt er iets moois: op een dag voelt het niet meer gespeeld.

Dan is het gewoon wie je geworden bent.

Hierna

On door DrayinDray Bosma1 reactie

Het hiernamaals. Alleen het woord al. Alsof er na dit leven nog een locatie bestaat waar we allemaal naartoe moeten. Een soort eeuwige eindbestemming, maar dan zonder dat iemand ooit een ansichtkaart terugstuurt. Ik geloof er niet in.

Volgens mij is dood zijn ongeveer hetzelfde als nog niet geboren zijn. Ik heb persoonlijk geen vervelende herinneringen aan 1847. Ook het jaar 1623 is zonder noemenswaardige problemen aan mij voorbijgegaan. Ik lag niet ergens in het donker te wachten tot het eindelijk 1966 werd. Ik bestond gewoon niet. En vermoedelijk wordt dat na mijn dood opnieuw de situatie. Niet eens zwart of leeg, want om zwart of leeg te ervaren moet er iemand zijn die dat constateert.

Als kind vond ik de hemel al een merkwaardig concept. Er waren immers al duizenden, nee miljoenen mensen overleden voordat ik überhaupt ten tonele verscheen. Waar waren die allemaal gebleven? Als ze daadwerkelijk allemaal in de hemel zaten, moest het daar inmiddels behoorlijk druk zijn. Over overbevolking gesproken. En kwamen daar voortdurend nieuwe afdelingen bij? Hemel-Noord? Hemel-Buiten? Nieuwbouwproject Eeuwige Velden, fase 14? Ook vroeg ik me af hoe dat praktisch ging. Welke leeftijd had je daar? Bleef je de leeftijd waarop je overleed? Dat zou behoorlijk oneerlijk zijn wanneer de één eeuwig 24 bleef en een ander tot in de eeuwigheid met zijn leesbril naar de engelen moest zoeken.

Later hoorde ik over reïncarnatie. Dat klonk eigenlijk een stuk aantrekkelijker. Gewoon opnieuw beginnen. Nieuwe ouders, nieuw lijf, nieuwe kansen en waarschijnlijk opnieuw jarenlang ontdekken dat je eigenlijk geen idee hebt waar je mee bezig bent. Alleen vond ik het nogal jammer dat je niets van je vorige levens meekrijgt. Dat is toch een gemiste kans. Stel dat ik al zeven keer eerder heb geleefd, maar daar werkelijk helemaal niets meer van weet. Wat heb ik er dan aan? Misschien was ik ooit een Romeinse bakker, een middeleeuwse dorpsgek of een buitengewoon aantrekkelijke Egyptenaar die uitsluitend in linnen rondliep. Dan wil ik dat weten ook. Anders voelt reïncarnatie toch een beetje als een spaarkaart waarvan bij iedere nieuwe winkel je stempels worden gewist.

En zo heeft de mens door de eeuwen heen allerlei oplossingen bedacht voor het grote niets dat mogelijk op ons wacht. Hemel, hel, wedergeboorte, geesten, zielen, energieën en complete werelden waar overleden familieleden kennelijk gezellig op ons zitten te wachten. Sommige mensen geloven daarin. Anderen weten het zelfs zeker. Dat laatste vind ik bijzonder, want voor zover ik weet heeft niemand het hiernamaals ooit uitvoerig getest en daarna een recensie achtergelaten.

Ik geloof dus nergens in. Wanneer het licht uitgaat, gaat het volgens mij gewoon uit. Geen aftiteling, geen vervolgaflevering en geen tweede seizoen. Toch zit er ergens een klein voorbehoud. Want geloven dat er niets is, betekent niet automatisch dat ik hoop dat er niets is. Misschien zou ik het zelfs wel aardig vinden wanneer ik er volledig naast blijk te zitten. Dat ik na mijn laatste adem mijn ogen weer open en denk: verrek, tóch.

En als er dan inderdaad een hemel blijkt te bestaan, neem ik die overbevolking wel voor lief. Lekker hemelen tot in het oneindige.

Irritant

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Ooit las ik ergens de tekst: “You’ll always be an asshole in someone’s story.” Ik weet niet meer waar ik hem tegenkwam, maar hij bleef hangen. Niet omdat ik ineens de ambitie kreeg om de klootzak uit te hangen, maar omdat er iets ontzettend verhelderends in zat. Je kunt nog zo je best doen om een fatsoenlijk mens te zijn, rekening te houden met anderen en niemand moedwillig voor het hoofd te stoten: ergens loopt iemand rond bij wie jij in het verhaal de lul bent.

Die gedachte sluit mooi aan bij een uitspraak die aan Anthony Hopkins wordt toegeschreven: “It’s none of my business what other people think of me.” Ook zo’n zin die heel eenvoudig klinkt, totdat je probeert er daadwerkelijk naar te leven. Want natuurlijk vinden we het belangrijk wat anderen van ons denken. Dat zit er behoorlijk ingebakken. We willen aardig gevonden worden, gewaardeerd worden en vooral niet het onderwerp zijn van een gesprek waarin iemand zegt: “Nou, die Dray…” gevolgd door een diepe zucht en een verhaal waarin ik er vermoedelijk niet al te best vanaf kom.

Het heeft me dan ook enige tijd gekost om die twee gedachten naar tevredenheid in mijn hoofd te installeren. Niet als een soort pantser waar alles op afketst, maar als relativering. De mening die iemand over mij heeft, zegt namelijk niet alleen iets over mij. Misschien zelfs veel meer over degene die die mening heeft. Die wordt gevormd door ervaringen, verwachtingen, gevoeligheden en interpretaties. Iemand kan mij bot vinden waar een ander mij duidelijk vindt. Iemand kan me eigenwijs noemen waar een ander denkt dat ik tenminste weet wat ik wil. En waar de één mijn humor waardeert, zit de ander waarschijnlijk nog steeds te wachten tot ik mijn excuses aanbied.

Daar heb ik uiteindelijk maar beperkt invloed op. Dat betekent overigens niet dat ik mezelf tegenwoordig een vrijbrief geef om me als een hork te gedragen. “Het kan me niet schelen wat jij van me vindt” is een prachtige levenshouding zolang je hem niet gebruikt als excuus om anderen slecht te behandelen. Als ik iemand kwets, wil ik daar best naar kijken. Misschien zat ik fout. Misschien had ik iets anders kunnen zeggen of doen. Zelfreflectie lijkt me aanzienlijk gezonder dan jezelf bij voorbaat tot onbegrepen genie uitroepen.

Maar er zit een groot verschil tussen nadenken over je eigen gedrag en voortdurend bezig zijn met hoe dat gedrag door anderen wordt beoordeeld. Dat laatste is een wedstrijd die je onmogelijk kunt winnen. Zelfs wanneer je alles goed probeert te doen, zal iemand je intenties verkeerd begrijpen. Of jouw versie van ‘goed’ simpelweg helemaal niet goed vinden. En dus probeer ik dat steeds vaker los te laten.

Ik weet inmiddels ongeveer wie ik ben. Ik weet wat mijn bedoelingen zijn en probeer anderen te behandelen zoals ik zelf behandeld wil worden. Meer kan ik eigenlijk niet doen. Voor de rest schrijft iedereen zijn eigen verhaal en kennelijk krijg ik daarin soms een bijrol waarvoor ik zelf nooit auditie heb gedaan.

Misschien ben ik in iemands verhaal aardig, grappig of behulpzaam. In een ander verhaal ben ik eigenwijs, lastig of degene die op precies het verkeerde moment precies het verkeerde zei. Daar kan ik wakker van liggen, mezelf eindeloos analyseren en proberen een verhaal te herschrijven dat niet eens door mij geschreven wordt.

Of ik laat het gewoon liggen.

Dan ben ik maar een irritant mannetje.