Skwiesj

Een paar maanden geleden liep ik samen met een collega vanuit het werk naar metrostation Henk Sneevliet. Het had die dag flink geregend, want onderweg mochten we meerdere regenplassen ontwijken. Halverwege onze wandeling werd mijn aandacht door een vreemd geluid aangetrokken. Een geluid dat ik niet thuis kon brengen.
Skwiesj. Skwiesj. Skwiesj. Skwiesj.
Ik keek mijn collega aan en vroeg: ‘Hoor jij dat ook? Wat is dat?’
Skwiesj. Skwiesj. Skwiesj. Skwiesj.
‘Oh,’ zei hij. ‘Dat zijn mijn schoenen. De hakken onder mijn schoenen zijn versleten en nu komen die luchtcompartimenten in de hakken vrij. Het regenwater maakt dat geluid.’ Het was een duidelijke verklaring en we praatten door over wat er die dag was gebeurd en wat ons de komende dagen stond te verwachten. Op het metrostation stapte mijn collega in de metro richting Sloterdijk en even later vertrok ik met de metro richting Amsterdam-Zuid.

In de trein naar thuis dacht ik nog even aan het ‘Skwiesj-geluid’ en begreep toen, op dat moment, dat ik het geluid lang geleden al eens eerder heb gehoord. Ik heb vroeger vaak genoeg schoenen afgesleten en de kapotte schoenhakken maakten toen hetzelfde geluid.
Skwiesj. Skwiesj.
Vroeger hadden de kinderen in mijn omgeving maar 1 paar schoenen. Sommige kinderen hadden misschien 2 paar schoenen, maar dan was het tweede paar voor de zondag. Zondagse kleren waren vroeger een bekend gegeven. Voor mijn moeder zal het moment dat mijn schoenen versleten waren dan ook de gelegenheid zijn geweest om nieuwe schoenen voor mij te kopen. De nostalgische herinnering aan mijn oude schoenen met een flink maatje kleiner dan nu, waren al vervlogen toen de trein het station van Almere Centrum inreed.

Afgelopen donderdag regende het flink toen ik vanuit het werk naar het metrostation Henk Sneevliet liep. Het kwam nog net niet met bakken naar beneden, maar een paraplu was wel nodig om niet als een verzopen kat thuis te komen. In een flink tempo liep ik door deze regenbui. Totdat ik halverwege een ietwat bekend geluid hoorde.
Skwiesj. Stap. Skwiesj. Stap.
Het duurde een paar stappen voor ik wist wat het geluid met zich meebracht. Ik stopte en keek ontstemd onder mijn schoenen. In de hak van mijn rechterschoen zag ik een klein sneetje. Deze miezerige snee gaf het regenwater toegang tot de luchtkamers van mijn hak, en veroorzaakte het irritante geluid.
Skwiesj. Stap. Skwiesj. Stap.
Met een lichte ergernis liep ik door naar het metrostation.

Jip en Jammer

“Wanneer gaan we naar de Hema?”
“Hoezo? We zijn laatst nog geweest.”
“Ik wil iets van Jip en Janneke kopen.”
“Voor jezelf?”
“Ja. Voor mezelf.”
“Oké, prima.”

“Wist je dat Annie M.G. Schmidt de schrijfster is van Jip en Janneke?”
“Wie?”
“Annie M.G. Schmidt. Van de musicals en televisieliedjes.”
“Zegt me niets.”
“Cultuurbarbaar. Ze deed vroeger heel veel voor het amusement.”
“Ja hoor, whatever.”
“Nou, ik dacht een leuk weetje met je te delen.”
“Het zal mij boeien dat die Annie de Hema heeft opgericht.”

Home Alone

Edo, mijn beste vriend, mijn echtgenoot, mijn maatje, is samen met zijn zus op familiebezoek naar Bali. Voor ongeveer 12 dagen is hij weg en vertoeft hij, samen met familie, 10.050 kilometer van Nederland vandaan in de tropische omgeving van Indonesië. Het is hem gegund. Ik vermaak me prima (tot nu toe; dag 2) in mijn Home Alone-situatie. De katten heb ik wel om mij heen, maar daar kan ik geen praatje mee maken. Doe ik dat wel, dan zijn de antwoorden toch hersenspinsels van mijzelf.

Het is momenteel de langste periode van elkaars afwezigheid in de 25 jaren waarin wij elkaars beste maatjes zijn. Niet dat het erg is, want we weten dat ook aan deze iets langere periode van het niet samenzijn een einde komt. Geen reden voor mij tot oproep van medelijden of mededogen. I am doing okay. Het alleen-zijn heeft natuurlijk ook wel een paar voordelen: Heb ik trek in patat, dan laat ik het bezorgen. Wil ik een horrorfilm zien, dan kijkt er niemand angstig mee.

Je moet jezelf een beetje kietelen op de momenten dat je jezelf een beetje alleen voelt. De aanschaf van een Sonos Play:1 is dan altijd een goed excuus, en verantwoord. De minispeaker was namelijk in de aanbieding. Hiep hoi. Misschien is het een mannending om de aanschaf van een gadget te vergoelijken, omdat het in de aanbieding is, maar ook omdat je het jezelf op dit moment enorm gunt. En momenteel is er niemand aanwezig om mij te zeggen dat het een slecht idee is.

Inmiddels heb ik vernomen dat broer en zus zich prima vermaken op Bali. Ze hebben aan de rand van het zwembad gelegen en zijn er op uit gegaan om speciale koffie te drinken. Luwak-koffie. Deze koffie is bijzonder omdat de rauwe koffiebonen door een loewak, een civetkatachtige, worden opgegeten en daarna via het darmkanaal weer wordt uitgeworpen. Nieuwsgierig ben ik op zoek gegaan naar wie ooit als eerste op het idee kwam om rauwe koffiebonen aan een loewak te voeren?

Een korte Googlezoektocht leerde mij dat toen de koffieproductie in de 18e eeuw in Indonesië op gang kwam, de koffieconsumptie voor het gewone volk onmogelijk was. De enige mogelijkheid om aan koffiebonen te komen, was om deze uit  de uitwerpselen van de civetkatten te halen. Deze koffie bleek dus heel erg lekker te zijn. Ja, over smaak valt niet te twisten. Ik vind het heel bijzonder, en heel duur. Voor 250 gram Luwak-koffie heb je hier in Nederland een nieuwe Sonos Play:1 aangeschaft.

Lourdes en Luz St. Sauveur

Hieronder een dag beschreven in ons vakantiedagboek van een drieweekse vakantietrip door Zuid-Frankrijk, 17 jaar geleden. De intentie is er om deze dagboeken digitaal online te plaatsen.

Zondag. 15 juli 2001, dag 6. Zuid-Frankrijk.

Vanochtend vroeg wederom met aanhoudende regen wakker geworden. Vandaag vertrekken we naar een andere camping. We wilden alles zo snel mogelijk inpakken en het is best moeilijk om spullen snel in te pakken met een paraplu in je hand. Doe dat maar eens vlot. Toen Edo een volle krat met boodschappen achter in de auto wilde inladen, brak het kratje. Resultaat: Alles, zoals hagelslag, pindakaas en dergelijke ontbijtspullen in de modder, en net toen alles in de auto was ingeladen, stopte het met regenen en brak het zonnetje door. Zoiets verzin je gewoon niet. *zucht*

Om 09:50 uur konden we dan eindelijk weg. Op naar de volgende camping in Luz Saint Sauveur, in plaats van dat we in een keer doorreden, hebben we een tussenstop gehad in Lourdes. Het bedevaartsoord voor bijna alle goedgelovigen. Hier aangekomen gingen we meten door naar de wereldberoemde grot waar Sint Bernadette de heilige maagd Maria heeft zien verschijnen (als je dat ook gelooft). Eigenlijk lijkt heel Lourdes op een soort circus of kermis. Mensen van allerlei allooi. Druk met jerrycans. Zoveel mogelijk willen vullen met het heilige water dat via het waternet naar de diverse kranen wordt geleid. Een bronnetje kan niet zo veel liters produceren. Dat geloof ik.

Aan een kant heel triest, maar ook heel mooi dat mensen er kracht uit putten en hoop houden. Verder is Lourdes een enorm religieus, maar vooral commercieel centrum. Mij hoor je niet klagen, want ik hou wel van theologische kunst. Ik heb vandaag dan ook genoeg geld uitgegeven aan divers Jezusmateriaal: Rozenkransjes, bidprentjes en nog meer prullaria. Voldaan van het winkelen gingen we terug naar de auto om onze reis voort te zetten naar de camping.

Nadat we nog geen half uur Lourdes hadden verlaten, werden we hartelijk begroet door mevrouw Zena van Eurocamp. Ze moest ons wel even melden dat we beter geen lokaal water konden drinken. Het plaatselijke water bevat sporen van cyaankali. Hoe interessant is dat? Het is niet dat je bij 1 slokje water meteen dood neervalt, maar constante inname is niet bevorderlijk voor de gezondheid. Van een heilig water naar onheilig water. ‘s-Avonds zijn we naar de plaatselijke pizzeria (Chez Christine) geweest, en het is nog steeds droog hier. Na dagen van aanhoudende regen is dit wel heel aangenaam!