DRAY BOSMA

Be happy.

Er heerste toch een gevoel van ontevredenheid over dat we gistermiddag geen blik op het scheepswrak bij Navagio Beach konden werpen, dus besloten we deze ochtend nog een laatste poging te wagen. Edo had ergens gelezen dat de toeristenmassa pas vanaf 10:00 uur aanwezig zal zijn, dus het plan was om op tijd onderweg te zijn.

Rond negen uur zaten we in de auto richting het noordwesten. Inmiddels raakten we (Edo) al enig gewend aan het wegdek met de verrassende bochten en stevige hellingen (en de stevig hellende bochten) en waren we binnen het uur op dezelfde plek als gistermiddag. Het was er rustiger. Gelukkig. Bij het uitzichtpunt was er wel een rij, maar deze was te overzien. Gelukkig waren mijn verwachtingen over het wrak niet te hoog, anders had ik een aardige teleurstelling te verwerken.

Bij het uitzichtpunt moest je op je tenen gaan staan om het scheepswrak in z’n geheel te kunnen zien, en dan was dat ook nog net geen stipje. Er zijn ansichtkaarten te koop waarop het wrak er beter/duidelijker op staat. Na snel een paar kiekjes en één selfie te hebben geschoten, zaten we al rap in de auto met airco. Hier besloten we te vertrekken naar de vuurtoren, ook bekend als Skinari Lighthouse. Een aardige trip waarbij het wegdek opvallend goed, heel recent, aangelegd was.

Toegang tot de vuurtoren was er niet, dus zijn we even verderop naar een ander uitkijkpunt geweest, waar heel veel trappen waren om te kijken naar/in de ‘blauwe grotten’. Terug bovenaan de trappen hebben we meteen geluncht (club sandwich en verse jus d’orange) om op krachten te komen. Hierna vertrokken we richting Zakynthos-stad, en daar voorbij om de Venetiaanse Brug uit 1805 (of de restanten ervan) in Argási te bewonderen. Hiervoor moesten we wel illegaal over de terrassen van diverse hotels lopen, maar het is ons gelukt.

Na een korte foto-shoot van de vervallen brug zijn we richting ons logeeradres gegaan om wederom in en bij het zwembad te liggen. we hebben tenslotte vakantie. In de avond zijn we weer richting het centrum gelopen, op zoek naar een restaurant, tot Edo een zijstraatje zag waar best veel eetgelegenheden waren. Uiteindelijk zijn we bij Greco’s, een Grieks/Pools restaurant, aangeschoven, waar we heerlijk hebben gegeten. Hierna weer terug gelopen en nu bijkomen en uitbuiken op het zitje voor ons appartement.

De Venetiaanse Brug bij Argási.

Categorieën: Read

Vanmorgen ging tijdens de vakantie de wekker, want ik wilde gaan hardlopen. De autist in mij wil/moet minimaal elke week eenentwintig kilometer hardlopen en voor deze week moest ik nog minimaal vijfenhalf kilometer hardlopen. Dus wat doe ik dan? Dan plan ik een route van ongeveer zes kilometer in, zodat die eenentwintig kilometer wordt aangetikt. Daarom ging de wekker om half zeven.

Vanmorgen had het ook even flink geregend (voor het eerst sinds april jl. hoorde ik later) en begon de run al lekker vochtig en beklemmend. Ik had besloten de drukke weg naar het centrum van Laganas af te lopen, tot aan het strand en dan weer terug. Veel gaten in de weg en vooral veel op- en afstapjes. Normaal gelopen valt dat niet op, maar nu wel. Mede door de hoge vochtigheid en temperaturen kwam ik doorweekt ‘thuis’. Ik ben/moest gaan afkoelen in de ijskoude jacuzzi. Wat een verademing!

Nadat ik was opgeknapt (douchen en ontbijt) kwam de man van EuroHire onze huurauto afleveren. We kregen diverse instructies en tips over het autorijden op het eiland, en al snel waren we er klaar voor om het eiland te ontdekken. Edo wilde graag de allergrootste Griekse vlag ter wereld bij Limni Kiri zien, dus dat was onze eerste doel. De Peugeot 208 is een pittig autootje met een prima werkende airco en in no time waren we op plaats van bestemming. We weten niet wat het was, maar we konden geen grootste vlag zien. Waarschijnlijk bij de laatste wasbeurt enorm gekrompen, ofzo.

Geen tegenslag, maar een gepasseerd station. Op naar de volgende bestemming: Shiza Cross van Kambi. Het witte kruis herinnert eraan dat in 1944 tijdens de Griekse Burgeroorlog een aantal partizanen door hun tegenstanders in de zee werden gegooid. Een gevalletje van joep-doei-de-mazzel. Hier wilde we even lunchen, maar de serveerster (of aanwezige medewerkster) zei dat we alleen iets konden drinken, want de keuken ging pas om twaalf uur open. Een snelle blik op ons horloge gaf aan dat het twee minuten voor twaalf was. Prima, een hint is snel begrepen. Joep-doei dan maar!

We reden verder. We waren wel benieuwd naar het ‘wereldberoemde’ scheepwrak op het Navagíou Beach. Halverwege nog even geluncht bij Exo Chora, waar we een machtige omelet hebben gegeten, en daarna door naar het wrak op het strand. Je kan dus niet via het land op het strand komen, maar met de auto kom je wel op het punt waar je naar beneden kunt kijken naar het scheepswrak in de verte. Bij het uitkijkpunt aangekomen liepen we tegen een enorme lange rij met toeristen aan. No way dat ik minutenlang in de zinderende hitte ga staan wachten voor een mislukte selfie. Dan kan ik het nog beter fotoshoppen.

Hierna besloten we weer naar ‘thuis’ af te rijden. Een ritje van nog geen uur door het bergachtige landschap. Geen autoproblemen of off the road-momenten, met de huurauto dit keer. Bij ons appartement aangekomen hebben we nog even bij en in het zwembad gelegen, totdat de omelet verteerd was en we weer trek kregen. En wederom liep ik langs de drukke weg naar het centrum van Laganas, waar we uiteindelijk bij Mandala heerlijk hebben gegeten. Om half negen liepen we terug naar ons logeeradres waar we buiten nog hebben genoten van een glas witte wijn.

Shiza Cross

Terugkomend op het laatste woord van het vorige bericht: Cocktails. Daar zijn we gisteren dus niet aan toegekomen. Na het eten bij Super Paradiso aan het strand, waar we overigens heerlijk en (te) veel hebben gegeten, was het weer een wandeling van bijna drie kilometer terug naar ons appartement. Het gegeven dat we al ruim twintig uur op de been waren, gaf mij een klein verval in energie. Dit resulteerde in het vroeg naar bed gaan. Rond negen uur lag ik al in diepe slaap op ons tijdelijke bed. Dat overigens een prima bed is.

Vanmorgen was ik duidelijk uitgerust en zeker op tijd wakker. Nadat ik de douche had ervaren (pisstraal en temperatuur erg onregelmatig) gingen we voor het ontbijt bij de receptie. Voor ons een afstand van anderhalf keer struikelen, dus dat viel zeker mee. Het ontbijt was qua keuze karig, maar verder hartstikke prima. Hierna een korte (oké, ruim anderhalve kilometer) wandeling naar de plaatselijke buurtsuper, waar we voldoende (witte wijn!) hebben ingeslagen. Weer die anderhalve kilometer terug gewandeld en toen relaxt bij, en in, het zwembad gelegen.

Deze activiteit hebben we tot aan het einde van de middag volgehouden. Hierna ‘thuis’ nog even relaxt in de jacuzzi gezeten, met een glas witte wijn in de hand. Vakanties, je kan er alleen maar van houden. Na het relaxmoment zijn we op zoek gegaan naar het restaurant Achilles waar we gisteren voorbij zijn gelopen. Een restaurant in een soort van tuin met olijfbomen en aparte waterornamenten. Het bier en het eten was prima. Misschien komen we hier nog eens terug.

Eenmaal terug bij ons appartement wilden we op de roofgarden voor de cocktails gaan, maar de bediening was te druk met andere gasten en de paar vakantiegangers die overgeboekt waren en hier een slaapplaats probeerden te verkrijgen. Heel even moest ik aan het overbekende kerstverhaal denken. Waar ik verder niets mee heb. Gelukkig hadden we nog een flinke voorraad witte wijn in onze kitchenette staan en hier genieten we nu van op het terrasje voor ons appartement. Morgen gaan we met de huurauto het eiland nog meer ontdekken!

Morning Walk

Categorieën: Read

Vanmorgen vroeg vertrokken we om 01:00 uur richting Schiphol. Het vliegveld stond de afgelopen maanden vaak in het nieuws betreffende de enorme drukte van reizigers en de onderbezetting van personeel. Verhalen over gemiste vluchten, zoekgeraakte bagage en nog meer chaos, waren meer de regel dan uitzondering. De tip van onze reisorganisatie was dan ook om ruim van te voren aanwezig te zijn. Vandaar het vertrek om 01:00 uur van huis voor een vlucht naar Zakynthos om 05:20 uur.

Het was op dit tijdstip rustig op de snelwegen (duh), daarom waren we lekker vlot op Schiphol aangekomen. Van de parkeerplaats met de pendelbus waren we ook vlot gearriveerd bij de terminal. Het was overal rustig op het vliegveld. Enorm rustig in vergelijking met de verhalen van de afgelopen maanden. Het inchecken hadden we al thuis online gedaan, dus het was alleen naar de bagage-drop en voorbij de douane. Alles in no time gedaan. Bij de gate was het echte lange wachten. Hier hebben we een paar uur gewacht tot we konden boarden.

Eenmaal aan boord van de Boeing 747 ging alles als vanouds. De introductie over wat te doen bij ongeplande gebeurtenissen (zuurstofmaskers en nooduitgangen) en de ouderwetse, niet meer van deze tijd, mededeling dat dit een niet-roken-vlucht is. Hierna was het snel opstijgen en vlogen we al heel snel boven Duitsland. Na het bekijken van een film (op mijn iPhone gedownload), waren we al bijna op onze plek van bestemming.

Gearriveerd oo het Internationale Vliegveld, had ik via de air-tags al gezien dat onze koffers niet waren achtergebleven. Nadat we de kofffers van de bagageband hadden geplukt, zaten we al snel in de transferbus op weg naar onze accommodatie. Serenity Luxury Agrilla. Ons appartement valt ons zeker niet tegen. Precies zoals beschreven toen we de reis eind april hebben geboekt. Inmiddels hebben we in het zwembad gelegen en onze privé-jacuzzi gezeten. Straks op zoek naar een fijn Grieks restaurant en daarna cocktails!

Almost touch down.

Less than a week after het brother died, our beloved girlie cat Oprah is no longer with us.
I will miss her terribly. My second shadow and buddy.

Categorieën: Read

Yesterday our beloved cat Harpo was hit by a car and died.
Afterwards he was picked up by the veterinary ambulance.
At the end of the afternoon we got a call that we could pick him up.
I will miss him, that old deaf cat.

23-03-2007 – 07-07-2022

Categorieën: Read

Gisteren was het eindelijk zover. We konden weer met meerderen tegelijk een officieel rondje hardlopen in Almere; de Almere City Run. Dit was sinds 2019 weer de eerste keer dat we met honderden hardlopers rond het Weerwater konden rennen. Ik hoop dat evenementen als deze voortaan blijven verschoond van annulering door lockdowns of andere pandemie-gerelateerde zaken.

Zoals altijd was ik in aanloop naar de Almere City Run een beetje gespannen. Als een kind dat ’s ochtends weet dat het de dag van het schoolreisje is. Zenuwachtig. Maar dan om de goede, positieve redenen. Een gevoel dat ik de laatste twee jaar te weinig heb meegemaakt. De virtuele runs zijn leuk, maar missen het sensatiegevoel. Daarbij weet niemand langs het parcours dat je een virtuele run doet en zullen ze je niet aanmoedigen.

Bij thuiskomst is alleen de kat of hond blij dat je er weer bent (wanneer de kat nog geen eten heeft gehad). Ook is er thuis niemand die jou die welverdiende medaille om zal hangen. Die krijg je later via de post bezorgd. Prima en leuk, maar sinds de lockdowns en de andere pandemie-gerelateerde opsluitingen, is het ontvangen van post (online bestellingen) een alom bekend gevoel geworden. Het geeft geen emotionele prikkel.

Het officiële hardlooprondje, de Almere City Run, was me dan ook heel welkom. Het opgewonden gevoel in het startvak en het aftellen naar het startsein.  Het moment dat je de hardloopapp activeert wanneer je begint met hardlopen en de korte gedachten van: stel dat ik het net niet redt, die effing tien kilometers. De laatste weken hardlopen gingen ook niet heel vlot. Gelukkig zijn deze pieker-momenten van korte duur en heb je genoeg afleiding van andere hardlopers de mensen langs parcours.

De run ging goed. Geen pijntjes of andere narigheden, behalve een vermoeid gevoel, maar dat kwam meer door het benauwde weer. Na nog geen vijftig minuten liep ik over de finish. Blij dat ik de run in één keer had uitgelopen, blij met mijn tijd en blij met mijn medaille.

Zondagmiddag. Ik loop de slaapkamer in en open een lade van de linnenkast om een stapeltje schoon en strak gevouwen wasgoed op te bergen. Buiten schijnt de zon. Over een half uurtje is de zon gedraaid zodat deze op het slaapkamerraam zal schijnen. Ik herinner mezelf er aan dat ik niet moet vergeten straks het rolgordijn naar beneden te trekken, anders is het vanavond te warm in de slaapkamer. Ik sluit de lade van de linnenkast en ik hoor buiten, onderaan het slaapkamerraam stemmen. Het lijkt alsof het gesprek vanuit mijn voortuin komt en nieuwsgierig werp ik een blik naar buiten.

Twee vrouwen vlakbij onze voortuin. Hun auto staat scheef geparkeerd op onze oprit. Ze staan bij, en wijzen naar onze kat in het plantsoentje ernaast. Ze discussiëren over wat te doen. Ik weet niet waar ze het over hebben, maar ik voel aan alles dat ze onze oude, dove kat mee willen nemen. In no time sta ik beneden, buiten in onze voortuin. Nog voordat lk kan vragen wat hier aan de hand is, schrikken de dames zich het spreekwoordelijke hoedje. De dames staan nu midden in het plantsoentje. Hortend en stotend geven ze een antwoord. Ze dachten dat er iets mis met de kat was.

Op mijn vriendelijkst, of wat ervoor doorgaat, vertel ik het duo dat het onze oude, dove kat is en dat hij iets luider miauwt dan gewoon, omdat hij zichzelf niet kan horen. Een mevrouw met een mislukte kleurspoeling (want roze en groene lokken, was dat echt de bedoeling?) en een te strakke ruitjesbroek stapt rugwaarts het plantsoentje uit. De andere mevrouw staat een beetje verscholen achter de mislukte kleurspoeling. In haar rechterhand draagt ze een kattenreiskoffertje. Langzaam en als verslagen stappen ze in hun auto. Ik denk dat ik net op tijd naar buiten ben gelopen, anders had ik een kat als vermist kunnen opgeven.
Welke mensen zijn het die met een kattenreiskoffer in de auto door de stad cruisen om katten ‘op te vangen’?

Categorieën: Read

%d bloggers liken dit: