DRAY BOSMA

From the youngest city in the Netherlands.

A while ago a mobile kitchen stood in front of our house, next to the driveway, selling home-made pizzas. I was quite surprised about this, because we were not informed beforehand, nor were we informed that the pizza van parked in front of our house.

I read a catchy slogan on the pizza van, and the website address of the van owner. I could read online that the on-site selling was an ‘extra’ from a pizza restaurant in Het Gooi. Every week, the pizza van parks at a location to make a name among people who live outside Het Gooi. That’s fine by me, but does it have to be right outside my house? Our personal address was also mentioned on the website. Not okay.

On the restaurant’s website, I read that it was not a recurring event, so I assumed that I only had to get angry this time. It turns out that assumptions are not correct, because yesterday afternoon, I came home from a run and the pizza van was in front of our house again. This time in our driveway. I resolutely approached the pizza chef and asked to park the pizza van elsewhere, because our driveway is not a bazaar.

The pizza chef was unaware of a bad situation and thought that was nothing wrong. I changed that thought and also indicated, in view of the privacy law, that I do not appreciate my address (street and house number) being mentioned on a website. I also requested to remove the pizza van from our driveway and not to come back to this location, again.

During the conversation I remained friendly (so I believe) and put on my friendliest face, but in a way that it was clear to the pizza chef that this action shouldn’t be repeated. As a compensation of all this, we were offered free pizzas. Well, all’s well that ends well.

Categories: Read

Lately, I don’t really get around blogging here. There’s a lack of motivation and I have the idea that by now, after almost 18 years of blogging, I have written on just about everything I’m going through or how I experience things.

Since a couple of years, I no longer think it’s important to spout my opinion about everything. An opinion is like an ass: Everyone has one. I am therefore in utter disbelief that there are people who can get angry about someone else’s opinion. I see it as something religious. The fanaticism to convince others of one’s own rightness. Remember, I really don’t care about your shit opinion. That is probably why I don’t care that much to exploit my own shit opinion on this blog.

I think it’s no concern of mine to tell others what I think of Will Smith bitchslapping Chris Rock at the Oscars, or what my opinion is of the war in Ukraine. Well, I can say that nobody likes a war (when you’re name is not Vladimir Putin). Maybe one day, or next week perhaps, I am so offended or upset about something or someone that I just have to write it off, and then you, my readers, will read all about it.

Or maybe I’m just a bit too pessimistic and should I just lighten up, and blog about my visits to the optician (I have a new pair of glasses!) or tell you about our old cats or perhaps about the travels to and from my work in Amsterdam, when I have to work at the office again, very soon.

De laatste tijd kom ik er niet echt aan toe om hier te bloggen. De motivatie ontbreekt en ik heb het idee dat ik inmiddels, na bijna 18 jaar bloggen, wel over zo’n beetje alles wat ik meemaak of hoe ik dingen ervaar heb geschreven.

Sinds een paar jaar vind ik het niet meer belangrijk om overal mijn mening over te spuien. Een mening is als een kont: Iedereen heeft er een. Ik ben dan ook enorm verbaasd dat er mensen zijn die boos kunnen worden om de mening van een ander. Ik zie het als iets religieus. Het fanatisme om anderen te overtuigen van het eigen gelijk. Vergeet niet dat jouw shit mening me echt niet kan schelen. Dat is waarschijnlijk de reden waarom het mij niet zoveel kan schelen om mijn eigen shit mening op dit blog te verkondigen.

Ik vind dat het niet belangrijk anderen te vertellen wat ik vind van Will Smith die Chris Rock heeft ‘gebitchslapt’ bij de Oscars, of wat mijn mening is over de oorlog in Oekraïne. Ik kan wel zeggen dat niemand van oorlog houdt (tenzij je Vladimir Poetin heet). Misschien ben ik op een dag, of misschien al volgende week, zo beledigd of boos over iets of iemand dat ik het gewoon van me af moet schrijven en dan zullen jullie, mijn lezers, er alles over lezen.

Of misschien ben ik gewoon een beetje te pessimistisch en moet ik gewoon wat vrolijker worden en bloggen over mijn bezoekjes aan de opticien (ik heb een nieuwe bril!) of vertellen over onze oude katten of wellicht over de reizen van en naar mijn werk in Amsterdam, wanneer ik, zeer binnenkort, weer op kantoor moet werken.

Categories: Read

Jaren geleden, begin jaren zeventig van de vorige eeuw, uitte ik op een schooldag, tussen-de-middag, tegen mijn moeder de gedachte dat het wel een leuk idee kon zijn wanneer de muren achter de keukenkastjes werden verwijderd. Hiermee functioneerden de keukenkastjes als een gezamenlijke voorraadkast, of als een doorgeefluik, met onze buren. Zo hoefde je de deur niet uit om suiker te lenen. Ik had een levendige fantasie en het idee leek me gezellig. Het antwoord van mijn moeder was minder enthousiast: ‘Alsjeblieft niet. Ik moet er niet aan denken om alles te horen waar de buren het over hebben. En andersom al helemaal.’ De jongere versie van mij begreep mijn moeder toen niet en ik vroeg haar wat ze bedoelde. Ik kreeg het antwoord in de strekking van dat mensen niet altijd aardig over elkaar vertellen en dat elk gezin op zijn privacy gesteld was.

Op dat moment werd met bovenstaande verklaring mijn kinderlijke onschuld vermoord. Nooit meer was mijn leven zoals ik het daarvoor kende. Later begreep ik pas wat mijn moeder bedoelde. Ook zonder de opmerking van mijn moeder zou mijn naïeve karakter worden omgebracht, en ik denk vooral dat dit ook door de buurvrouw waar mijn moeder het toen tussen-de-middag over had is gebeurd. Deze buurvrouw was niet makkelijk. Ze had een paar zeer onaangename karaktertrekjes, zoals ik deze vrouw in de jaren erna heb ervaren. Ze sprak vaak slecht over anderen en wanneer een roddel haar niet ellendig of sappig genoeg was, verzon ze er wel een paar rotte details bij. Gelukkig was ze niet altijd de helleveeg waar ze me soms aan deed denken.

In de zomer van 1980 mocht ik van mijn ouders samen met de buren mee voor twee weken op vakantie naar een camping in de buurt van Assen. De buurjongen was van mijn leeftijd en we trokken in die tijd veel met elkaar op. Ik kreeg van mijn moeder zakgeld mee, om me te voorzien in de vakantiebehoeften die een jongen van dertien jaar heeft, en ook om af en toe een traktatie uit te delen. Het zakgeld werd bij de buurvrouw in beheer gebracht. Dit werkte prima. Wanneer ik ’s avonds met de andere jongeren van dat jaar naar de tienerdisco ging, kreeg ik zakgeld mee voor een cola en wat snacks. Zo heb ik naar mijn idee de eerste dagen cool met een cola in de hand aan de rand van de dansvloer gestaan. Mijn hoofd meedeinend op de grote hits van toen.

Tijdens deze zomervakantie was een karakteristieke sweater met een grote letter M op de voorkant -en alleen verkrijgbaar bij een specifieke modewinkelketen, helemaal de trend van het moment. Ik besloot de rest van de vakantie geen extra consumpties aan te schaffen. Zo hield ik genoeg geld over en kon ik aan het einde van de vakantie de hippe trui met hoofdletter M scoren! Het was even wennen om tussen de snaaiende pubers te staan, maar het was voor een goed doel. Groot was echter mijn teleurstelling toen ik de dag voor vertrek van de buurvrouw te horen kreeg dat al mijn zakgeld op was. Dit leek me onmogelijk, maar in stilte verwerkte ik mijn grote verdriet. De dag erna werd mijn zuinigheid beloond met nog een enorme teleurstelling; de buurjongen kocht in het centrum van Assen die hippe trui met de hoofdletter M.

Na vorige week bezoek te hebben gehad van ‘tante Corona’ voel ik me inmiddels alweer stukken beter. Ik had niet ernstige klachten, maar het beetje pijn in de keel, de lichte hoofdpijn en een tikkeltje koorts hielden me toch een paar dagen in bed. Ik heb veel geslapen (beste medicijn, ever) en omdat ik me niet goed kon concentreren om te lezen, heb ik een paar televisieseries via de diverse streamaanbieders gebinged. Na net geen ‘vierkante ogen’ te hebben gekregen ben ik afgelopen maandag weer begonnen met werken en ben ik, op een aanhoudende hoestje na, gelukkig weer de oude.

Zo’n achtentwintig jaar geleden, volgens mij eind 1994, werd hier in Nederland de televisieserie The X-Files uitgezonden. Ik woonde toen net samen met de persoon die wel van mij, maar niet van horror houdt. Destijds (en ook nog steeds) keek ik graag naar deze televisieserie met de wazige, paranormale, horrorachtige en mysterieuze afleveringen. De eerste seizoenen keek ik ‘s-avonds in bed. Na de aflevering meteen het licht uit en lekker slapen. De latere seizoenen vond ik minder leuk en ook onnavolgbaar. Tegenwoordig kijk ik vooral geamuseerd naar een aflevering, want ik vind mezelf met de jaren toch iets minder zweverig.

Sinds 2007 ben ik bewust minder suiker gaan gebruiken. Hiermee bedoel ik dat ik sindsdien geen suiker meer in mijn koffie doe, of extra suiker toevoeg aan gerechten en/of dranken. Waar ik me niet echt bewust druk over maakte was de suiker die al reeds toegevoegd waren in het eten en drinken dat ik dagelijks consumeer. Zoals de zes suikerklontjes in een fles tomatenketchup. Daar wil ik verandering in brengen. Ik wil me er meer van bewust zijn wat ik allemaal aan suiker naar binnen werk, want zelfs de onschuldige, hartige snacks blijken toch nog te veel suiker te bevatten.

Vanmiddag wandelde ik tijdens mijn lunchpauze even buiten. Het zonnetje scheen en bij uitzondering luisterde ik vanaf mijn iPhone naar muziek. Het nummer ‘More Than This’ van Roxy Music kwam voorbij en ik kreeg instant het nostalgische zomergevoel. Ik weet niet of het nummer ooit in de zomer is uitgebracht, maar heel even was ik in een zomer van de jaren tachtig. Veertig jaar terug in de tijd. Aan het einde van mijn wandeling moest ik in de schaduw lopen, en had ik wind tegen. Meteen was ik tientalle jaren in de toekomst geschoten. Ik was weer in februari 2022.

Twee jaar geleden heb ik een weekendtrip naar Berlijn geboekt voor in de maand maart. Dit ging op het laatste moment net niet door, omdat er een pandemie plaats vond. Nu we zo langzamerhand om weten te gaan met het coronavirus en de nieuwere varianten minder heftig (dodelijk) blijken te zijn, heb ik dit jaar nogmaals voor de komende maand maart een weekendtrip naar Berlijn geboekt. Er zullen wat reisaanpassingen aan te pas komen in verband met de huidige pandemie, maar ik heb er zin in, en ik hoop in dat weekend weer ouderwets de toerist uit te kunnen hangen.

%d bloggers like this: