Het was zo’n dag waarop zelfs de tijd vergat door te lopen. De augustuszon, mild van aard, streelde de bosrand alsof ze op zondagbezoek was. Ik wandelde een paadje in dat ik nog kende van vroeger, of althans, dat liet mijn geheugen me geloven. Breder was het niet geworden, eerder wat smaller, alsof het zich schuchter had teruggetrokken uit de tijd.

Langs het zandpad lagen de braamstruiken als slordig gekamde haardossen. De vruchten, donker en glanzend, hingen als geheimzinnige snoepjes aan dunne, stekelige takken. Onder de lage eiken en beuken groeide vingerhoedskruid, grassen, en af en toe een flinke brandnetel, die je eraan herinnerde dat je niet alles moest willen aanraken.

Een roodborst hupte kort op een boomstronk, bekeek me heel even aan, alsof hij me herkende van vroeger, en verdween weer in het dichte groen. Verderop hoorde ik zacht gezoem. Alles was traag en toch levend. Zelfs de lucht bewoog nauwelijks, slechts af en toe een zuchtje dat de geur van hars, aarde en zonwarmte mijn neus binnen dreef.

Ik bleef staan bij een open plek, waar het licht als honing op de grond viel. Opeens dacht ik aan hoe het was om als kind te dwalen, zonder klok, zonder zorgen, zonder dat knagende gevoel dat je ergens aan had moeten denken.

Als kind had ik hier ook gelopen, precies zo. Wel met geschaafde knieën, en het onwrikbare geloof dat bomen naar mij konden luisteren. Misschien doen ze dat nog steeds. Ik liep verder, langzaam, terwijl het bos ademhaalde. Alsof het zich mijn gedachten kon herinneren.

Vandaag is het vier jaar geleden dat mijn moeder is overleden. Een dag die ik niet meer vergeet. De weken erna waren als een emotionele roller coaster. Het verdriet was rauw en scherp. Alsof een fundament onder mijn bestaan was weggevallen.

Maar de tijd, hoe grillig ook, heeft het scherpe randje van dat verdriet verzacht. Niet weggehaald, want het gemis blijft. Elke dag. Toch zijn de rauwe emoties langzaam veranderd in iets zachters, iets dat is te dragen. De pijn is overgegaan in herinneringen, herinneringen die me verbinden met mijn moeder.

Voor mij is het nadeel van ouder worden het wegvallen van de mensen om je heen. Ouder worden betekent ook steeds meer afscheid nemen. Dat doet pijn.

Tegelijk voel ik me gezegend. Ik was aanwezig bij het overlijden van zowel mijn vader als van mijn moeder. Dat moment van afscheid, hoe confronterend ook, gaf me wel iets waardevols: de kans om hen bewust los te laten. Dat maakt het verdriet niet minder, maar het helpt me wel om het beter te plaatsen.

Vandaag herdenk ik mijn moeder. In stilte, en in liefde. Dankbaar voor alles wat ze heeft achtergelaten, en in het leven dat doorgaat.

Laatst had ik een soort van openbaring. Ik zat in de bus naar huis en ineens had ik, terwijl we over de snelweg reden, het besef dat er in mijn hoofd een complete wereld schuilgaat. Een wereld vol herinneringen, beelden uit mijn jeugd, gesprekken die ik nooit vergeten ben, gesprekken die ik nooit zal hebben. Daarnaast zij er ook werelden die ik zelf heb verzonnen; dromen, fantasieën, scenario’s die nooit gebeurd zijn, maar die wel ooit eens van pas kunnen komen, of niet. Het is een voor anderen een onzichtbaar universum, dat zich helemaal binnenin mij afspeelt. En wat me dan nog het meest verwondert: ik kan daar niet uniek in zijn.

Elke mens in de bus of die ik op straat zie lopen moet óók zo’n binnenwereld met zich meedragen. Een hele innerlijke film, een verhaal, een stroom aan gedachten, hoop, verdriet, verlangens. Miljarden mensen op deze planeet. Elk met een eigen geschiedenis, een eigen versie van de werkelijkheid. Soms denk ik: hoe kunnen al die werelden bestaan, zó intens en rijk, zonder dat we er werkelijk zicht op hebben bij elkaar?

Wat zal er met al die werelden gebeuren wanneer we sterven? Al die herinneringen, nuances, liefdes, ideeën — verdwijnen die zomaar? Of laten ze iets achter in een vorm die we niet begrijpen? De gedachte dat energie nooit verloren gaat, zoals de natuurwetten zeggen, troost me enigszins. Misschien wordt die innerlijke wereld, die unieke trilling die ieder mens meedraagt, opgenomen in iets groters. Misschien wordt het omgezet in een andere vorm van bestaan, een andere frequentie, een andere beweging in het universum?

Ik denk niet dat mijn gedachten, mijn beleving van de wereld, uniek zijn. Maar juist dat maakt het bijzonder. Dat betekent dat ik verbonden ben met een mensheid die leeft, denkt en voelt. Heel misschien is dat de energie die blijft: de verbondenheid van al die innerlijke werelden, die elkaar op onzichtbare manieren raken.

Vannacht had ik een droom die ik ervaar als een schaduw op deze zonovergoten dag. In mijn droom bevond ik me in een bos, die ik zowel nostalgisch als onheilspellend vond. Ik was er niet alleen. Samen met vier andere oud-collega’s, die ik, nu ik wakker ben, niet meer kan herinneren.

Wat ik verontrustend vond, was dat er iemand dood moest. Niet vanwege een dreiging of straf, maar als een vanzelfsprekend gegeven. Het hoorde erbij, alsof het een taak was die simpelweg uitgevoerd moest worden. Niemand stelde de noodzaak ervan in twijfel.

Nadat iemand eerst was doodgegaan hoorde mezelf zeggen: ‘Dan ga ik nu wel’. Er was iets kalms in mijn stem, alsof ik mijn lot aanvaardde. De anderen knikten, zonder drama. Vervolgens kwam iemand naar me toe met een dikke, kleverige substantie – zwart, stroperig – die ze door middel van een pvc-buis via mijn mond naar binnen wilde brengen.

En juist op dat moment gebeurde het: de droom brak open. Terwijl ik de substantie voelde naderen, besefte ik ineens: maar dit is wel erg definitief. Er ging een schok door me heen, alsof mijn onderbewustzijn zich verweerde tegen de onomkeerbaarheid van de dood. Ik schrok wakker, mijn hart bonsde in mijn borst.

Ik liep naar de badkamer, deed het licht aan en keek even in de spiegel. Wat een opluchting: ik leef. In een moment van dramatisch denken, dacht ik even: De dood heeft me even aangeraakt, maar niet meegenomen. 

Ach, wie had dat ooit gedacht? Repelsteeltje, de naam die menig koningsdochter deed beven, schrijvend aan een blog! Geen ganzenveer meer, geen perkament, maar een glimmend doosje dat oplicht wanneer je het aanraakt. Een wonder, dat laptop heet. En ik moet zeggen: ik vermaak me hier kostelijk in 2025.

Toen ik mijn paddenstoelhuisje verliet om de grenzen van Sprookjesland te verkennen, had ik nooit kunnen dromen dat ik in een wereld zou belanden waar koetsen zonder paarden razendsnel over zwarte gladgestreken wegen zoeven en mensen praten tegen doosjes die antwoorden geven! Siri, Alexa… ik zou haast jaloers worden.

Wat me nog het meest verbaast? Niemand kent mij! Vroeger werd er nog beverig gezucht en gefluisterd als mijn naam viel. ‘Repelsteeltje’, fluisterden ze, met ontzag of angst. Maar nu? De mensen denken dat ik een soort fantasiefiguur ben uit een oud kinderboek. Sommigen noemen mij zelfs schattig! Schattig!

Maar ik heb geleerd; wie zich aanpast, leeft het langst. Ik heb een TikTok-account geopend, waar ik filmpjes plaats van mijn magische trucs en recepten met ingrediënten uit het bos. Eikeltjespesto is hier een hit. En Instagram? Daar deel ik foto’s van mijn sprookjesachtige outfits. Mijn puntmutsje maakt een heuse comeback.

Wat mij verwondert is hoe weinig mensen nog in magie geloven. Alles moet verklaard worden, alles moet snel. Maar ik, Repelsteeltje, weet dat het wonder in het onverwachte schuilt. Een glimlach van een voorbijganger, het flonkeren van ochtenddauw, een onbekend kind dat stilletjes mijn naam fluistert; dat is ware toverkracht.

Dus hier zit ik, in een koffietentje waar ik een oat milk flat white drink (vraag me niet wat erin zit, maar het smaakt naar een sprookje), en ik zeg u: de wereld van 2025 is misschien gekker dan die van ons, maar minstens even magisch.

Ik vind mezelf niet echt naïef. Ik vertrouw niet blind op alles wat de zogenaamde autoriteiten zeggen, integendeel. Ik zeg altijd: ‘Ik wil weten, en niet geloven.’

Wat me de laatste jaren steeds vaker opvalt, is hoe mensen hun hele leven lijken te laten leiden door complottheorieën. En ik bedoel niet een beetje kritisch zijn over beleid of commercie. Nee, ik bedoel een fundamenteel wantrouwen tegen álles: zonnebrand is giftig, vaccins zijn gevaarlijk, kraanwater zit vol ‘mind control’, en zelfs tandenborstels zouden ons brein beïnvloeden.

Het is alsof de wereld voor sommigen veranderd is in een permanente vijand. Alles is verdacht. Alles is gif. Alles is opzettelijk. Dat vind vind ik ergens tragisch, want in plaats van het leven te ervaren, gaan ze het bevechten. Elk product wordt een gevaar, elke overheid is een vijand, en elke arts is een marionet. Terwijl we in een tijd leven waarin we juist zóveel weten, zóveel kunnen beschermen, en waarin wetenschappelijk onderzoek ons vooruit helpt. Mits we het willen begrijpen.

Begrijp me niet verkeerd, mensen mogen vinden wat ze willen. Wil je alles zelf maken, geen zonnebrand gebruiken en elk vaccin weigeren? Ga je gang. Maar het wordt wrang als dat wantrouwen een missie wordt, en anderen onder druk worden gezet om hetzelfde te doen. Alsof twijfel een religie wordt die bekeerd moet worden.

Iedereen moet doen waar hij zich goed bij voelt, maar laten we elkaar vooral vrij laten in dat gevoel. Vrijheid betekent ook dat je elkaar niet dwingt om mee te gaan in de eigen overtuiging.

Er zijn weinig dingen waar ik me enorm aan kan ergeren, als wanneer anderen mijn persoonlijke tijd gaan invullen. Dat ze mijn agenda denken te moeten invullen. Het lijkt een klein ding, maar voor mij raakt het aan iets veel groters: grenzen, ruimte en respect. Mijn tijd is kostbaar. Niet omdat ik een drukbezet persoon ben met eindeloze vergaderingen of een overvolle sociale kalender, maar omdat ikzelf wil bepalen waar ik mijn tijd aan besteed.

Toch gebeurt het regelmatig: iemand plant een afspraak in zonder overleg, doet een ‘aardig’ voorstel met de verwachting dat ik me hierop aanpas, of ze gaan ervan uit dat ik wel beschikbaar ben. Alsof mijn tijd per definitie flexibel is zolang het in hun schema past. Wanneer ik aangeef dat het me niet uitkomt, volgt er vaak een verbaasde reactie, of erger; verontwaardiging.

Wat me nog het meest frustreert, is de onderliggende boodschap die ik ervaar; mijn grenzen worden niet serieus genomen. Dat de planning van anderen eenrichtingsverkeer mag zijn. Alsof ik altijd maar moet inschikken.

Tijd is meer dan een afspraak. Het is mijn ruimte om te leven. Ik heb geleerd steeds duidelijker mijn grenzen aan te geven. Niet uit koppigheid, maar uit zelfrespect. Dat zorgt weleens voor frictie, maar liever wat wrijving dan mijn tijd kwijtraken dat door anderen wordt ingedeeld.

We zijn inmiddels een paar weken verder sinds mijn laatste blogbericht. Er zijn inmiddels wat dingen gebeurd sinds ik met de cursus Theologie ben begonnen. Zo zijn we in het eerste weekend van deze maand met familie naar Le Touquet in Frankrijk gereisd, om daar met zijn allen ons vijfentwintig jarig huwelijk te vieren. In enkele woorden: We hebben genoten.

Iets minder werd het in de week na de vakantie in Frankrijk. Mijn kies speelde op. Dagen heb ik pijnstillers geslikt tot ik na Moederdag ook ’s nachts wakker werd van de pijn. Toen heb ik een afspraak bij de tandarts gemaakt met als resultaat, het trekken van een kies. Dit allemaal in de week van het Eurovisie Songfestival. C’est la vie!
Het tandartsbezoek is ruim een week geleden en het gemis van mijn kies begint te wennen. Hoe fijn, ik heb gelukkig geen pijn meer. Het leven gaat verder.

Het is er dan toch eens van gekomen. Ik ben begonnen aan een cursus Theologie. Het onderwerp heeft me altijd geïntrigeerd, en meer dan eens heb ik op het punt gestaan om een cursus als deze te gaan volgen. Waarom ik dit voorheen niet heb doorgezet kan ik me niet goed herinneren. Wellicht wilde ik er niet al te veel tijd en geld aan besteden. Het gegeven dat ik al jarenlang atheïst ben, zal er ook mee te maken hebben gehad. Maar omdat je ergens niet in gelooft wil dat niet zeggen dat het ook onzin is. Religie is verweven in onze maatschappij. Al sinds de mens rechtop loopt zijn er rituelen geweest betreffende een hiernamaals en worden diverse goden vereerd.

Aankomend weekend is het Pasen. Het zal dan mijn negenenvijftigste Paasfeest zijn. Niet dat ik er de eerste jaren bewust van was, maar je kan wel zeggen dat ik een paas-ervaringsdeskundige ben. Hoewel dat eigenlijk ook niet helemaal opgaat, want ik ben niet christelijk opgevoed, dus het religieuze paasfeest heb ik nooit gevierd zoals het volgens de overlevering ‘hoort te zijn’, waarbij door de christenen de wederopstanding van Jezus Christus wordt gevierd. Wij deden dat vroeger thuis een beetje aangepast en anders.

Vroeger was er wel één ding wat bijna religieus was; met Pasen liep je er op je ‘paasbest’ bij. Nieuwe kleren waren er voor de feestdagen aangeschaft en op paaszondag mochten ze voor het eerst gedragen worden. De nieuwe kledingcollectie klaar voor de Paasdagen, en de komende maanden. Niet omdat er een kerkbezoek op de agenda stond, maar mijn moeder zal gedacht hebben dat we met de nieuwe broek en overhemd klaar waren voor de komende (zomer)maanden. Een ander steevast nummer was natuurlijk het paasontbijt, inclusief de door de kinderen geschilderde paaseieren en de onvergetelijke paasstol.

Ik kan me ook herinneren dat we ooit ook een keer in het bos van Den Helder (De Donkere Duinen) zijn gaan eieren zoeken. In mijn kinderherinneringen was dit één groot feest met om de paar meter een paar chocolade eieren voor het rapen, waarbij we soms ook een groot chocolade paashaas aantroffen. Eén groot Paasfeest! Later heb ik wel begrepen dat mijn kinderlijke herinnering niet helemaal realistisch was, want mijn ouders zullen noot zo veel eieren mee hebben meegenomen naar het bos bij de duinen van Den Helder. Maar ook valse herinnering zijn fijn om aan te denken.

Eindelijk komt de trein het perron in Duivendrecht inrijden. Ik ben deze middag al van hot naar her gerend. Bijna letterlijk wanneer ik ook de wetenschap heb waar hot en her liggen, maar van metrostation Bullewijk, waar ik net de metro heb gemist, ben ik hardlopend doorgegaan naar het Busplein bij station Bijlmer Arena, waar ook hier net de bus aan mij voorbijreed. Een snelle check in mijn openbaarvervoer-app gaf me nog een mogelijkheid om de trein van dit station naar Duivendrecht te nemen. Deze trein kwam net aanrijden toen ik perron 3 opliep. Half hijgend en zwaar bezweet nam ik plaats in de Sprinter naar Duivendrecht. Hier kom ik dan ruim op tijd aan op dit station, en zoals al eerder vermeld: Eindelijk komt die trein het perron inrijden.

Het is druk. Op het perron, en in de trein. Alsof iedereen in de randstad een eerdere metro of bus heeft gemist en ook net van plan is om precies deze trein richting Leeuwarden te nemen. Het is een beetje dringen bij het instappen, maar als ervaringsdeskundige treinreiziger weet ik waar de trein meestal, maar ook niet altijd, op dit station stopt en ik kan dan toch nog een zitplaats bemachtigen. Ik vraag aan een meneer of ik op het plekje van zijn rugzak mag zitten en hij tilt de rugzak van zitplaats naar zijn schoot. De man naast me geeft aan dat het wel heel erg druk is in de trein. Zo, net voor de spits. Ik knik vriendelijk en bevestigend.

De man naast mij geeft aan dat hij nog geen vijfenveertig minuten geleden op Schiphol was geland, nadat hij vanmorgen om zes uur vanuit Athene vertrok. Ik geef korte beleefdheidsantwoorden. Ik heb niet zo’n zin in een gesprek. In tegenstelling tot deze meneer. Hij is maar voor enkele dagen in Griekenland geweest. Drie dagen geleden was hij met vrienden naar Athene gevlogen om daar na een busrit van zes uur op plaats van bestemming aan te komen. Een militaire vliegbasis, waar hij en zijn vrienden vliegtuigen vanaf een hoge berg heeft gespot. Ik laat een vriendelijke bewondering blijken voor het gegeven dat je voor het spotten van vliegtuigen een paar dagen onderweg bent, en daarnaast heel veel kilometers.

De rest van de treinreis naar huis wordt ik geïntroduceerd in de wereld van vliegtuigspotters. Eerlijk is eerlijk; ik krijg inderdaad mooie foto’s en filmpjes van straaljagers en andere gevechtsvliegtuigen te zien. De man is enthousiast en zo spreekt hij ook over zijn hobby. In no time schiet deze reis naar Almere voorbij. Het is alsof ik vanuit Duivendrecht met een straaljager ben vertrokken, in plaats van een overvolle trein van de Nederlandse Spoorwegen.

Wachten is voor mij geen uitdaging. Wanneer er een leuke, bijzondere dag in de nabije toekomst op de agenda staat, kan ik daar met gemak op wachten. Ook wanneer mij wordt verteld dat men een heel leuk cadeautje, of een verrassing, voor me heeft, dan ben ik niet de persoon die constant vraagt wat dan toch die surprise kan zijn. Ik heb geduld en ik denk dat het moment toch wel zal aanbreken.

Wachten is voor mij een uitdaging. Het zijn de momenten waarvan ik weet dat het wachten niet mijn dagelijkse blijheid verhoogt. Dat is zeker het geval wanneer de NS druk is met werkzaamheden aan het spoor. Op momenten als deze kan ik niet meer relativerend denken en ben ik er dan ook van overtuigd dat de NS alleen maar minkukels als spoorwegmonteurs in dienst heeft, want hoeveel kilometers spoor moeten er door Nederland liggen om -bijna, iedere dag bezig te zijn met reparatiewerkzaamheden?

Wanneer ik dan weer eens (wekelijks) op het perron sta te wachten op de trein die ook dit keer steeds later lijkt te komen, vraag ik me af waarom ik op deze momenten niet het relativeringsvermogen heb dat ik anders wel heb. Het moment van aankomst zal ook dit keer moeten aanbreken. Komt het welllicht door de afwezigheid van voorpret die er anders wel is?

Het is goed vertoeven op het strand van Katwijk aan Zee. Ik lig er op een strandbedje in het zonnetje te genieten. Gezien de tijd van het jaar -het is nog maar maart, lig ik er in een spijkerbroek en een warme trui aan. We logeren voor een lang weekend is een strandhuisje, vlak onder de duinen. Het is iets wat we al een tijdje op het oog hadden, en dit keer hebben we besloten het gewoon eens te doen. Een lang weekend logeren op het strand.

De zon schijnt op mijn gezicht en ik sluimer een beetje weg. Af en toe wordt ik uit het sluimeren getrokken door de aanwezig wandelaars en andere badgasten die dit weekend ook een huisje hebben geboekt. Links naast ons zit een Duits stelletje van ergens achterin de dertig. Ze zijn samen naar de Nederlandse kust gereisd, om hier vervolgens alles apart te doen. Zit hij binnen, dan ligt zij buiten op het strand. En andersom. Het enige constante is de hond die ongeacht het baasje buiten op het strand blijft liggen.  

Recht van ons zitten drie dames aan de picknicktafel die bij het huisje hoort. Ze doen jong, alsof ze een team van Charlie’s Angels zijn, maar ze praten als een stelletje oude wijven. En dat zijn ze eigenlijk ook. Ze praten constant. Aan één stuk door. Over totaal onbelangrijke zaken; hoe je de lekkerste caesar salade maakt, of in ieder geval de dressing hiervoor of over de partner van een collega van één van deze dames, die niet bekend kan zijn bij de andere dames. Heel vermoeiend.

Zei ik in de auto, onderweg naar Katwijk aan Zee, nog dat ik niet zo goed ben in het onthouden van songteksten. Ik luister er nooit naar. Voor mij blijft het ruis. Een refrein lukt me nog om correct mee te zingen, maar de rest… Dit heb ik helemaal met Nederlandstalige liedjes. Niet één song van BLOF of Marco Borsato kan ik meezingen. Soms hobbel ik er wat achteraan door het laatste woord uit een zin half mee te zingen.

Het is dan ook een raadsel en irritant dat ik me, in tegenstelling tot gezongen teksten, niet kan afsluiten voor onzingesprekken die binnen gehoorafstand worden gevoerd. Zelfs met muzikale dopjes in mijn oren blijf ik ongevraagd op de hoogte van de relationele problemen van mensen die niemand, aanwezig op het strand van Katwijk aan Zee, kent.