Op de laatste werkdag van de vorige maand presenteerde de nieuwe minderheidsregering haar plannen. Zo’n moment waarop je je koffie net iets langzamer drinkt, omdat je weet dat er iets aankomt dat onvermijdelijk wordt genoemd. En ja hoor: de AOW-leeftijd moet omhoog. Altijd gebracht als een natuurwet. Mensen worden ouder, dus werken we langer door. Alsof iemand ooit heeft verzucht: “Weet je wat mijn leven compleet zou maken? Nog een paar extra jaren werk.”
Dat er alternatieven zijn, blijft buiten beeld. Neem het wachtgeld voor ex-politici. Een regeling waar men fluisterend over praat, alsof het een ongemakkelijke familieruzie betreft. Afschaffen na één jaar zou vermoedelijk meer opleveren dan het eindeloos opschuiven van de pensioenleeftijd. Maar dat klinkt minder daadkrachtig dan zeggen dat iedereen een stapje extra moet zetten. En iedereen is in dit geval vooral iemand anders.

Ondertussen strooide het KNMI met waarschuwingscodes: geel, oranje, rood. In het noorden werd het spekglad en zelfs strooiwagens hadden moeite om overeind te blijven. Dat is bijna poëzie: middelen die bedoeld zijn om grip te houden, verliezen zelf de controle. Je zou er een beleidsnota over kunnen schrijven. Gladde Zaken. Over systemen die uitstekend functioneren, totdat ze het meest nodig zijn.
Alsof uitglijden deze week collectief was afgesproken, doken er elders ook morele glijpartijen op. In de vrijgegeven Epstein-files verschenen Nederlandse namen. Yfke Sturm en Sylvia Geersen. Er kwamen excuses, vergezeld van het woord naïviteit. Een wonderlijk begrip: het klinkt onschuldig, maar is ruim genoeg om alles in te parkeren wat je liever niet benoemt. Een taalkundige uitglijder met zachte landing.

Daar bleef het niet bij. Deze week werd een man uit Rotterdam veroordeeld tot taakstraffen nadat hij antisemitische haatmails had gestuurd naar medewerkers van het Anne Frank Huis. In zijn correspondentie riep hij Anne Frank persoonlijk ter verantwoording voor het Israëlische geweld in Gaza. Dat is geen meningsuiting meer, maar een ontsporing waarbij logica, geschiedenis en menselijkheid tegelijk onderuitgaan. Een vermoorde Joodse tiener verantwoordelijk houden voor hedendaagse geopolitiek is geen provocatie, maar een bizarre vorm van morele gladheid. Wie hier nog verbanden ziet, heeft vooral grip op niets.

Later in de week keek ik de nieuwe documentaire over koning Willem-Alexander en koningin Máxima. Meer uit nieuwsgierigheid dan uit bewondering. Ik ben geen monarchist, maar wel realistisch genoeg om te zien dat het Koninklijk Huis een uitstekend visitekaartje is. Het opent deuren, geeft Nederland een gezicht en continuïteit, en doet dat zonder PowerPointpresentatie.
Wat me vooral raakte, was het ontbreken van ontsnapping. Geen zijlijn, geen pauze, geen anonimiteit. Elke misstap blijft hangen. Privé bestaat vooral op papier. Zelfs een slechte haardag wordt nationaal erfgoed.

Misschien is dat de rode draad. Politici, modellen, koningen en burgers op een bevroren stoep: iedereen probeert overeind te blijven in een wereld vol verwachtingen en misverstanden. We glijden uit, we verklaren, we relativeren. En ondertussen leven we toe naar hetzelfde moment: Het weekend.
Gelukkig is het zaterdag.