Van de week stond ik in de rij bij de kassa van de supermarkt, want ondanks dat ik het zelf-scannen heel snel en makkelijk ervaar, wil ik niet iedere tweede keer dat ik boodschappen doe, gecheckt worden of ik wel alle artikelen heb gescand. In mijn beleving een hoogst irritante, maar begrijpelijke, actie van de buurtsuper. Heb je net al je boodschappen op grootte en gewicht in je shopping bag gestopt, krijg je een melding met uitroepteken op het scherm en komt zo’n overijverige supermarktmedewerker alles weer overhoop halen om te checken of je wel alles gescand hebt. Deze supermarktrazzia’s verpesten mijn winkelplezier. Dat is een van de redenen dat ik van de week dus in de rij stond te wachten.

Voor mij stond een oudere dame. Een generatie ouder dan ik. Ze droeg een parfum die me meteen naar vroeger bracht, het jaar 1973. Het luchtje dat ze droeg was hetzelfde als mijn lerares die ik in de eerste klas (groep drie) had; juffrouw Kapitein. Ik blijf het grappig vinden. Geuren zijn voor mij de enige tijdmachines die je naar een plek of periode terug in de tijd kunnen brengen.    Het is ook wanneer ik bakje versgebakken patat ruik op een warme zomerdag. Het is dan dat ik meteen terug ben in de jaren zeventig van de vorige eeuw. In het buitenbad van Den Helder, tijdens een hittegolf. Ik zie mezelf niet, maar ik ben daar in badkleding lopend over het grasveldje op zoek naar mijn strandlaken.

Het is vermakelijk dat alleen een frituurlucht op een warme dag mij zo ver terugbrengt. Ik vind het minder vermakelijk met de geur van nat zand op een vroege ochtend. Deze weeïge geur brengt me zonder pardon terug naar een van mijn eerste vakantiebaantjes bij de bollenboer. Deze onaangename geur is minder favoriet bij mij. Het enige voordeel wat ik kan bedenken, is dat na deze eerste vakantiebaantjes het hierna alleen maar betere (bij)banen zijn geworden.