Aankomend weekend is het Pasen. Het zal dan mijn negenenvijftigste Paasfeest zijn. Niet dat ik er de eerste jaren bewust van was, maar je kan wel zeggen dat ik een paas-ervaringsdeskundige ben. Hoewel dat eigenlijk ook niet helemaal opgaat, want ik ben niet christelijk opgevoed, dus het religieuze paasfeest heb ik nooit gevierd zoals het volgens de overlevering ‘hoort te zijn’, waarbij door de christenen de wederopstanding van Jezus Christus wordt gevierd. Wij deden dat vroeger thuis een beetje aangepast en anders.

Vroeger was er wel één ding wat bijna religieus was; met Pasen liep je er op je ‘paasbest’ bij. Nieuwe kleren waren er voor de feestdagen aangeschaft en op paaszondag mochten ze voor het eerst gedragen worden. De nieuwe kledingcollectie klaar voor de Paasdagen, en de komende maanden. Niet omdat er een kerkbezoek op de agenda stond, maar mijn moeder zal gedacht hebben dat we met de nieuwe broek en overhemd klaar waren voor de komende (zomer)maanden. Een ander steevast nummer was natuurlijk het paasontbijt, inclusief de door de kinderen geschilderde paaseieren en de onvergetelijke paasstol.

Ik kan me ook herinneren dat we ooit ook een keer in het bos van Den Helder (De Donkere Duinen) zijn gaan eieren zoeken. In mijn kinderherinneringen was dit één groot feest met om de paar meter een paar chocolade eieren voor het rapen, waarbij we soms ook een groot chocolade paashaas aantroffen. Eén groot Paasfeest! Later heb ik wel begrepen dat mijn kinderlijke herinnering niet helemaal realistisch was, want mijn ouders zullen noot zo veel eieren mee hebben meegenomen naar het bos bij de duinen van Den Helder. Maar ook valse herinnering zijn fijn om aan te denken.