Isn’t it funny that every now and then, through a little trigger, a forgotten memory bubbles to the surface? In my case, they’re often the not meaningful memories, but more the ‘oh-yeah!-moments’. This is probably also why these moments disappeared so quickly from my mind.
This week, I was streaming the album Introducing The Hardline According to Sananda Maitreya. An album from the 1980s with a slightly different title then, as Terence Trent D’Arby changed his name to Sananda Maitreya years ago. Contrary to the rave reviews about the album at the time, I was not a big fan. I was allowed to borrow it from a colleague at the time, Jolanda. I listened to the album once and also immediately recorded it on a cassette tape. I don’t think I listened that much to the album after that. Until recent days, after thirty-seven years. I do appreciate the album a little more.
It was while listening to the album, from work, on the way home that one memory from long ago suddenly bubbled up. The memory is an accusation by my colleague Jolanda, at the time (± 35 years ago), that I had borrowed her album and when I returned it to her, she said it was full of fingerprints and stains on the vinyl. Even then, I don’t remember smudging the album with greasy fingers. It was something I couldn’t reply to. I could deny it, but I’m sure Jolanda was convinced of my greasy actions. And with that I leave the memory as I dealt with it back in the 1980s; I’m going to forget about it.
Since last month, I have started cutting down on my digital presence on various social media. Not that I immediately will stop ‘cold turkey’, but on Facebook I haven’t posted anything for a while. On X (Twitter), I have not been active for months, and soon I will (probably) become less active on Instagram, because -although I still enjoy it, the idea of a very large company gaining so much power by collecting much data from the active people annoys me.
I don’t care about my privacy, it doesn’t matter if a company knows where I buy my toothpaste and underwear or that they know through which tour operator I book my tripss. Nor do I find it troubling that me being an homosexual can be found online, but as my father-in-law said years ago, ‘All it takes is for another party to come to power and they immediately have a record of all the people they would rather have, or worse, would not have around them.’
To slowly kick off my addiction of sharing my information, I have rediscovered an old love. Hipstamatic. This is a social app, where you share artsy photos with no more than 99 friends/people. As the app describes itself: “Where they believe in capturing the world as you see it; raw, authentic, and uniquely yours. The people at Hipstamatic stat that it’s more than just a camera app; they are a creative hub where photographers of all levels come together to celebrate the art of storytelling through visuals.
The Hipstamatic journey began with a simple idea and the iPhone 3G: Bring the joy of film photography to the iPhone. With a touch of whimsy and a dash of nostalgia, the signature filters and camera app sparked a new age of mobile photography. Steve Jobs himself, named Hipstamatic the Greatest App of 2010, and would sadly be the only Apple App of the Year awarded by Jobs. It’s been a long road, and while they haven’t always been perfect, Hipstamatic maintained its independence as a company and continue to embrace the charm of imperfection and the allure of serendipity.
They believe that photography is about more than picture-perfect poses; it’s about capturing the vibrant energy of life’s unfiltered moments. Whether you’re an aspiring enthusiast or a seasoned professional, our community welcomes you with open arms.”
Vanochtend ging de wekker weer als vanouds om dezelfde tijd (06:00 uur) af. Voor mijn gevoel is het weekend voorbij geschóten! Gelukkig was ik gisteravond ruim op tijd naar bed gegaan en heb ik zeven uur in Droomland doorgebracht. De maandagochtend was zoals ik deze gewend ben. Gelukkig deed het openbaar vervoer gezellig mee, en was ik weer ruim op tijd op het werk. Hier was het allemaal een beetje hectisch, maar te doen.
Aan het einde van de middag, op de terugreis, was het openbaar vervoer nog steeds welwillend en reed ik, met enkele minuten vertraging, enigszins op tijd naar Almere. Vandaag wilde ik niet gaan hardlopen. De runs van gisteren hebben een lichte, zeurende rugpijn veroorzaakt, dus even geen hardlooprondje of een bezoek aan de sportschool (morgen ben ik later thuis dan gewoonlijk).
In de avond was het relaxt. In de achtertuin (het was -gelukkig- weer eens ouderwets zomerachtig weer) voldoende bladeren van het grindpad geraapt en binnen ook na maanden een update voor de iMac uitgevoerd (ik was mijn w8woord vergeten). Verder in de avond nog wat huiselijke klusjes uitgevoerd en een beetje tv gekeken, om uiteindelijk op tijd naar bed gegaan.
Maandag, 10 juni 2024. De wekelijkse maandagrun ging vandaag niet door. Aanhoudende regenbuien en stortregens spoelden dat wekelijks plannetje resoluut weg. De aanhoudende windstoten, maakten een voorzichtige poging tot een hardlooprondje onmogelijk. Ik wilde toch naar buiten voor een rondje om het industrieterrein, vlakbij thuis, maar mijn Mr. Mainman was het daar niet mee eens. Dan maar mokkend naar zolder. Daar ligt nog voldoende troep/wasgoed dat gestreken en gevouwen dient te worden. De intentie hiertoe was er wel, maar ik heb het niet echt uitgevoerd. Een paar shirts zijn gevouwen en opgeruimd, maar ik had mezelf er al snel van overtuigd dat dit voldoende was. Ik ben nog even beneden niets gaan doen op de bank (een beetje naar de livestream van Apple gekeken) en ik moest een pakketje van DHL bij de buren, een paar huizen verderop, ophalen. Nadat de regen was gestopt.
Dinsdag, 11 juni 2024. Alleen in Nederland kan je ‘s-ochtends met een zonnebril op je hoofd naar je werk lopen, en halverwege bij het uitstappen van de metro, de laatste meters met een open paraplu de deur van het kantoor openen. Het was ook niet zomaar een regenbuitje. Gelukkig klaarde het aan het einde van de middag op en kon ik bij thuiskomst nog even de sportschoenen aantrekken. In tegenstelling tot het vaste dinsdag-ritueel, vandaag geen bezoek aan de sportschool, maar een rondje hardlopen. Gisteren kon het rennen niet doorgaan, vandaar vandaag. Hardlopen verkies ik boven een sportschoolbezoek. Anytime. Misschien dat ik morgenmiddag een bezoek breng aan de sportschool, want ik weet dat wanneer ik begin met het overslaan van een wekelijks bezoek, dit een enorm gat slaat in de aanhoudende streak van mijn wekelijkse toewijding.
Woensdag, 12 juni 2024. Wederom een drukke werkdag. Voor- of nadeel is dat de werkdag snel voorbijgaat, maar ik heb liever een iets hectische dag dan eentje waarbij de tijd voorbij lijkt te kruipen. Of dat je op zoek bent naar werkzaamheden. Het enige minpuntje van vandaag was dat mijn treinrit naar huis uitviel, zonder een tijdige melding via mijn ‘openbaar vervoer-app’. Nu mocht ik een extra overstap maken, maar gelukkig kwam ik niet veel later dan vijf minuten, dan normaal, thuis. Eenmaal thuis, heb ik meteen mijn sportschool-kloffie aangetrokken en ben naar de sportschool gelopen, want ik weet dat -zoals ik al schreef, wanneer ik de wekelijkse streak onderbreek, dit mijn commitment verlies. Toch heb ik vandaag mijn work out-routine in de sportschool uitgevoerd en voel ik nu, bij het intikken van deze zinnen, een lichte spierpijn. Voor mij wel een klein teken dat ik goed bezig ben.
Donderdag, 13 juni 2024. Ja, niet iedere (werk)dag is bijzonder. De donderdag is dan wel een van mijn favoriete dagen, want deze dag leunt tegen de vrijdag en het weekend aan. Wat ik vandaag ook wel okay vond, is dat de werkdruk minder hectisch was dan de afgelopen anderhalve week. Zelfs het openbaar vervoer deed alsof ze er zin in had. Alles reed op tijd. Momenteel luister ik naar het recente album van Troye Sivan (Something to Give Each Other). Een dance, poppy album, dat me nog niet verveeld. Ik las dat hij meerdere albums en EP’s heeft uitgebracht. Wie weet valt er nog wat te ontdekken? In de avond ben ik bezig geweest met het opruimen van rommel her en der in huis. Morgen komt mijn zus een weekend logeren en dan wil je niet dat ze zich op een vuilnisbelt waant.
Vrijdag, 14 juni 2024. Vandaag is het de geboortedag van mijn schoonvader (1934) en mijn oudste zus Gré (1952). Helaas zijn ze beiden niet meer onder ons en blijven ze voor mij, en velen, liefdevolle herinneringen. Vanmorgen leek het op mijn werk een rustige werkdag te worden en besloor ik vandaag om eerder te stoppen met werken. Om 15:00 uur zat de werkdag erop en liep ik naar het Bijlmerplein om daar op de bus richting Almere te stappen. Op de vrijdag is het reisverkeer van de nederlandse spoorwegen zeer irritant ingeregeld, dat een busrit zoveel beter is dan het omrijden met de trein, en bijna net zo snel. Een uur later kwam ik aan in Almere en daar kwam ik ook mijn jonste zus Yvonne tegen. Zij was net met de trein uit Den Helder in Almere gearriveerd. Aankomende zondag is de Almere City Run en omdat ik (haar broer), haar zoon Rick en kleinzoon Tygo meedoen wil ze ons aankomende zondag aanmoedigen. Samen zijn we errst naar de toko Amazing Oriental gelopen voor het avondeten, en vanuit daar zijn we naar huis gelopen, waar bij aankomst Edo ook al thuis was. De rest van de dag hebben we relaxt gedaan, want de regen gaf ons huisarrest.
Zaterdag, 15 juni 2014. Vandaag zijn we in de ochtend eerst naar het centrum gelopen. Er moesten nog wat zaken in huis gehaald worden, en zus Yvonne moet altijd even checken of haar garderobe aangevuld kan worden. Dat kon bleek even later, waar deze werd aangevuld met linnen broek en enkele shirts c.q. blouses. Ikzelf wilde een nieuwe stormparaplui en een reisgids van Rhodos (bij de ANWB) hebben. In de middag zijn we naar het tuincentrum geweest, waar we een cadeau voor Edo’s moeder hebben gescoord en ik nog een paar leuke ‘hebbedingetjes’ voor in onze man cave. Ook de avond was relaxt en kort, want vroeg naar bed, omdat de wekker voor zondagochtend vroeg stond. Op tijd wakker voor de Almere City Run!
Zondag, 16 juni 2024. De negenentachtigste verjaardag van Edo’s moeder! Maar eerst vroeg ontbijten, omdat 09:00 de start was voor de Almere Kids Run. Ruim een kwartier van tevoren stond ik samen met neef Tygo in het startvak. De hele kilometer ging ons makkelijk af, ondanks een paar regendruppels die je nog net geen regenbui kon noemen. Rond de 8 minuten liepen we weer over de finish. Tygo kreeg zijn medaille. De mijne kreeg ik enkele uren later toen ikzelf na 10 kilometer de finish overliep. De run ging lekker. Af en toe benauwd, wanneer ik wind meehad en het zonnetje doorkwam, maar dat wisselde zich goed af. Na de run gingen we allemaal naar huis. Zus Yvonne ging ook meteen door naar Den Helder, want wij mochten op verjaardagsvisite in Dronten. Daar was het gezellig en zagen we weer veel familieleden en kennissen die we al een tijdje niet hebben gezien. De tijd vloog om, en zo vetrokken we even na 20:00 uur weer naar almere. Ik was aardig vermoeid van deze dag geraakt en om 22:00 uur lag ik in bed. Kort hierna was ik al ras vertrokken naar Droomland.
Maandag, 3 juni 2024. De eerste (werk)dag van de week. Vaak wordt de maandag gezien als een helse ervaring, gezien het nog even duurt voordat het weekend is. Gelukkig sleep ik mijn leven niet van weekend naar weekend en probeer ik zoveel mogelijk te genieten van de dagen tussen deze weekenden. Het was een normale maandag, zonder al te veel bijzonderheden. Zoals gewoonlijk (de laatste weken) ga ik op de maandag, na het werk een rondje hardlopen. Zo ook deze maandag. Dit keer 6,5 kilometer gelopen. Een bekend rondje naar en langs de Noorderplassen en weer terug. Met 18 ˚C was het lekker benauwd. ‘s-Avonds bracht de koerier mijn bestelde reisgidsen, die in online had besteld, maar een medewerker van bol.com was, of niet gemotiveerd, of had een kortsluiting in de frontale kwab, want in plaats van reisgidsen zaten er twee stripboeken van de Smurfen in de verpakking. Best wel vermoeiend, want je bent toch weer wat tijd kwijt om de fout van een ander zelf recht te zetten. De reisgidsen koop ik binnenkort wel in de plaatselijke boekenwinkel.
Dinsdag, 4 juni 2024. Wederom een werkdag. Sinds april jl. is het voor me de gewoonte geworden dat ik na het werk, wanneer ik thuis ben gekomen, meteen doorga naar de sportschool. Mijn sportkleding leg ik ‘s-ochtends dan al klaar, zodat ik niet afgeleid kan worden, om het bezoek aan de sportschool uit te stellen. Ik loop in mijn sportkleren naar de sportschool, want deze bevindt zich nog geen 400 meter van ons huis. Ik neem alleen mijn sportschoenen mee, want in de sportschool mag je niet op ‘ straatgympen’ de vloer betreden. Ik denk dat ik de enige ben die zich hieraan houdt. Na een klein uur was ik klaar met de krachttraining en een beetje uitsloven op de roeimachine. Dinsdag is het vaak pizza-avond. Die halen we vers bij de supermarkt en voegen thuis nog wat extra garnering toe.
Woensdag, 5 juni 2024. De derde werkdag van de week, maar we zijn halverwege het weekend! Normaal gesproken is de woensdag de tweede dag van de week, waarop ik een paar kilometer ga hardlopen, maar niet deze week. We waren door familie gevraagd of we deze dag de twee kleinkinderen van mijn zus vanuit school konden halen en daarbij ook voor het avondeten konden zorgen. Dat doen we met liefde natuurlijk, maar we merken wel dat we de leeftijd niet meer hebben om dit heel vaak te doen, met kinderen van een veel lagere leeftijd. Ik lag er die avond vroeg in.
Donderdag, 6 juni 2024. Eén van mijn favoriete dagen van de week. Het idee dat het weekend dichterbij komt en dat deze dag, naast het werk, vaak leeg is in de agenda. Vandaag dan niet, want vandaag zijn de Europeese Verkiezingen, en ik laat nooit mijn stem verloren gaan. In de ochtend, onderweg naar mijn werk in Amsterdag, zag ik dat op het station ook een stemlocatie was ingericht, zodat we in de avond naar het station konden lopen om te stemmen, en omdat het koopavond was, bij de toko, Amazing Oriental, meteen het avondeten konden scoren. Lekker en makkelijk, een prima combinatie!
Vrijdag, 7 juni 2024. Vandaag was ik iets vroeger naar mijn werk gegaan, want in de vroege ochtend moest ik ook op een andere locatie in Amsterdam mijn oude (werk)laptop omruilen voor een nieuw exemplaar. Het inschrijven van mijn bezoek, aan de balie, duurde uiteindelijk langer dan de uiteindelijke ruil van de laptops. Voor 10:00 uur was ik alweer terug op het werk. Het was een vreemde dag, mede door de onderbreking in de ochtend, en niet alles was op mijn nieuwe laptop terug te vinden. Aan het einde van de werkdag ben ik vanuit het werk naar het Bijlmerplein gewandeld om daar met de bus naar huis te gaan. Op vrijdag zijn de treinvebindingen idioot ingewikkeld, dan is een busreis het beste alternatief.
Zaterdag, 8 juni 2024. Ik kan niet uitslapen. Dat kan ik alleen nog wanneer ik de avond ervoor te veel alcoholische versnaperingen heb genuttigd, en dat gebeurt niet meer zo vaak, de laatste jaren. Deze zaterdagochtend stond ik even na 07:00 in mijn hardloopschoenen buiten, om een rondje van 10 kilometer te rennen. Voordeel van vroeg de deur uitgaan, is dat je weer lekker vroeg thuis bent. Je hebt nog een hele dag voor je. Zo ook deze zaterdag. We wonen inmiddels ruim 20 jaar in ons huidige huis en na al die jaren worden sommige woongemakken gewoon iets minder. De keukenapparaten krijgen kuren. Dus vandaag gingen we op zoek naar een nieuwe inductiekookplaat en een nieuwe oven. Online hadden we ons eerst verdiept in de diverse mogelijkheden (en diverse prijzen), maar het blijkt dat IKEA ook goede apparatuur verkoopt. Bij de IKEA in Amersfoort zijn we geslaagd voor een nieuwe inductiekookplaat. De oven is nog even een uitdaging.
Zondag, 9 juni 2024. Zondag heb ik een beetje uitgeslapen. Ik werd pas om 07:30 wakker en ben toen in bed blijven liggen. Na een voor mij te lange tijd ben ik er toch maar uitgegaan en ben ik het ontbijt gaan klaarmaken. Later zijn we, nadat ik eerst een ochtendwandeling heb gedaan, in huis bezig geweest. De inductiekookplaat is geïnstalleerd en werkt prima (wat een luxe dat nu ook alle kookpitten werken)! Verder heb ik vanmiddag het bed verschoond met nieuw beddengoed (gisteren bij IKEA gekocht) en ben ik in de achtertuin de gevallen bladeren van het grindpad gaan opruimen. De autist in mij vindt de combinatie ‘gevallen bladeren en kiezelstenen’ bijna onacceptabel. Iedere gek, zijn gebrek. Verder is de avond rustig verlopen, en heb ik wat de afgelopen dagen is gebeur op dit blog zitten typen. Misschien dat ik een volgende keer dagelijks de gebeurtenissen van dag moet tikken en dan, aan het einde van de week op de verzendknop klikken.
Het is de tweede zondagochtend van april en het ontbijt wordt deze zondagochtend iets vroeger klaargemaakt dan dat we gewend zijn. Vandaag staat er een hardloopwedstrijd op de agenda. Om 10:00 uur moeten we met de auto vanuit Almere vertrekken naar het hoge noorden in Noord-Holland, om daar op tijd te zijn wanneer het startschot om 12:00 wordt gelost voor de tien kilometer van ‘De Halve van Den Helder’.
Nadat we het ‘ontbijt op bed’ hebben genuttigd en een aflevering van Modern Family (voor de zoveelste keer) hebben gezien, stap ik onder de douche om hierna mezelf klaar te maken van de reis en het hardlooprondje dat me deze zondag te wachten staat. In een relaxt tempo trek ik de hardloopkleren aan. De compressiekousen trek ik pas in Den Helder aan, ik heb begrepen dat het niet goed is om deze sportkousen uren lang te lang te dragen.
Waar ik voorheen als een stresskip in een flipperkast door het huis rende, ben ik deze ochtend rustig. Eén van de -weinige- voordelen van het ouder worden. Even na 10:00 uur rijden we de straat uit, onderweg naar onze geboortestad. De zon begint voorzichtig door de bewolking te schijnen. Het belooft een dag van ‘zonnebrildragen’ te worden. Ondanks enkele wegwerkzaamheden onderweg komen we op tijd aan op het oude terrein van de Rijkswerf.
In de auto, op het parkeerterrein, trek ik mijn compressiekousen aan. De blessure die ik in februari heb opgelopen is nog niet over, en ik ben liever goed voorbereid dan dat ik achteraf spijt krijg. De altijd krachtige wind in Den Helder voelt fris aan en ik doe mijn jasje pas uit wanneer ik vijf minuten voor de start in het startvak ga staan. Hier staan inmiddels voldoende hardlopers, klaar voor de start.
Klokslag twaalf uur wordt het startsein gegeven en ik begin aan mijn run. Het sporthorloge en de hardloop-app zijn geactiveerd, klaar om de komende tien kilometer te registreren. Nadat we de oude Rijkswerf verlaten lopen we over de Westgracht in de luwte. Deze wordt al ras weggeblazen wanneer ik de Beatrixstraat inloop. Vanaf daar, via de Javalaan, tot in het Timorpark hebben we de wind tegen.
Inmiddels voel ik een pijntje in mijn linkerscheenbeen opkomen, maar ik loop stug (eigenwijs) door. Zoals altijd verleg ik het moment voor me uit, om eventueel verderop mijn kousen aan te passen. Dit lukt me, blijkt later, tot na de finish. Hoe meer ik loop hoe minder de pijn aanwezig is, maar wanneer we over het Kerkhofpad richting de Huisduinerweg lopen, voel ik dat mijn linkervoet begint te ‘slapen’. Het tintelende gevoel houdt aan.
Vanaf de Huisduinerweg, via de Grasweg, naar de vuurtoren heeft iedereen last van de aanhoudende, stevige tegenwind. Leunend tegen deze ferme wind loop ik richting het Schapendijkje. Ik weet inmiddels dat deze tien kilometer niet mijn snelste zullen zijn, en ik ben opgelucht dat ik nu even de wind in de rug heb. Nu ik ruim zeven kilometer heb gelopen, begint alle pijn langzaam te zakken en loop ik vrolijker over de dijk van Den Helder.
Wanneer we de dijk weer aflopen, naar de Kanaalweg, is het nog anderhalve kilometer te gaan tot de finish. Er is na acht kilometer eindelijk een toeschouwer die me persoonlijk aanmoedigt. Het publiek langs het parcours in Den Helder ervaar ik als eenkennig; wanneer ze je niet herkennen, kennen ze je niet. Gelukkig is dat op het terrein van de Rijkswerf iets anders en loop ik na 53 minuten met het luide gejuich van het publiek over de finish. Mijn eerste hardloopwedstrijd en medaille van dit jaar heb ik in de pocket.
The day before yesterday (on April 1st, and this was no fools day) I finally signed up at the gym again. It’s the same gym I visited over five years ago, and it is less than five hundred yards from our house. I felt it was necessary. When you reach the age of 57 (that’s me), gravity wins over your body and all the fluffiness of your body goes down. To avoid some sort of physical avalanche of downfall, I need to do some strength training. Hence my action.
In addition to signing up (the intention does have to be followed by the ultimate goal), I went straight to the gym yesterday afternoon, after work. I started with some cardio (rowing) and then hit the weights. Not much had changed in those five years of my absence. All the equipment was basically in the same place and the visitors hadn’t changed much either. Still, many people see the gym as a social haven. They stand around the fitness machines talking for minutes, occasionally sipping from their water bottles.
I was done within an hour. After all, you have to build up your fitness routine. Not so much to avoid muscle soreness, because I got that “pleasure” within an hour. Unlike previous years, I won’t let the next visit slack off and have made the commitment to go to the gym on every Tuesday for the first three months, or more.
Vandaag, in het jaar 1981 wordt in het Zuidplein-Theater in Rotterdam het Nationaal Songfestival gehouden. Vijf kandidaten nemen het tegen elkaar op met ieder twee liedjes. Van de deelnemers is Ben Cramer, die in 1973 al eens naar het Eurovisiesongfestival ging, het bekendst. De andere acts zijn Lucy Steymel, de toen nog niet zo bekende zangeres Maribelle, de groep Familee en Linda Williams. Die laatste naam werd pas als laatste aan het deelnemersveld toegevoegd. De Brabantse zangeres nam de plaats in van Oscar Harris, die zich had teruggetrokken uit de strijd.
Maribelle werd vooraf als een kanshebber voor het ticket voor Dublin gezien. Ze had immers twee sterke liedjes: Marionette en Fantasie. Dit blijkt uiteindelijk juist haar ondergang te worden. De twaalf provinciejury’s verdelen hun punten ongeveer gelijk om de twee liedjes. Marionette eindigt op de tweede plaats met 27 punten en Fantasie op nummer 3 met 23 punten. Samen goed voor 50 punten. Bij Linda Williams heeft de jury een duidelijke voorkeur. Haar liedje Het Is Een Wonder krijgt 34 punten en haar tweede liedje Zo Is Het Leven krijgt er slechts 6. Linda verzamelt bij elkaar dus maar 40 punten, maar zij mag wel met Het Is Een Wonder ons land vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival.
Er komt behoorlijk was kritiek op het winnende liedje, dat overigens als enige inzending van alle 12 jury’s punten heeft gekregen. Het zou veel te volks zijn en zeker niet misstaan op een piratenzender. Zit Europa wel te wachten op zoiets typisch Nederlands? Over de compositie zelf was ook nogal wat te doen. Beide liedjes van Linda werden geschreven door Cees De Wit. Bij de aankondiging van Linda’s tweede liedje vermeldde presentator Fred Oster dat Bart van de Laar er ook nog ‘iets mee te maken had gehad’. Zijn naam staat er met potlood op zijn papiertje bij geschreven, vertelt hij er nog even bij.
Als de winnende componisten aan het einde van de uitzending op het podium moeten komen, staat Bart van de Laar er meteen en is Cees de Wit in eerste instantie nergens te vinden. Pas een dikke minuut later, als Bart al geïnterviewd is, komt Cees pas op het podium, maar dan is er geen tijd meer om hem ook nog aan het woord te laten.
Daarmee is het verhaal nog niet klaar, want een paar dagen later zit Bart van de Laar (zonder Cees) bij Sonja’s Goed Nieuws Show, om over Het Is Een Wonder te praten. Dan wordt Sonja geïnterrumpeerd door een mevrouw die zegt de moeder van Cees de Wit te zijn en dat haar zoon het hele nummer, zowel tekst als muziek, alleen geschreven heeft. Sonja ontneemt haar daarna echter het woord. Het verhaal is dat Cees de Wit het lied oorspronkelijk heeft geschreven, maar dat Bart van de Laar de titel en de tekst heeft aangepast. De oorspronkelijke titel was Het Is Weer Zomer.
Ondanks alle kritiek zet Linda Williams op 4 april 1981 een prima resultaat neer in Dublin. Het Is Een Wonder eindigt als 9e van de 20 inzendingen. bron: Top40.
Vanmorgen schijnt het zonnetje en is de lucht helderblauw. Ik voel een golf van hoop en vreugde door me heen gaan. Dit lijkt het begin van het voorjaar, en ik besluit om een wandeling te maken in het park.
Het is nog rustig op straat, de meeste mensen liggen waarschijnlijk nog in bed. Ik geniet van de frisse lucht en het gefluit van de vogels. Ik voel me blij. Wanneer ik bij het park aankom zie ik dat er al wat bloemen in de perken bloeien. De zoete geur van de natuur is voorzichtig te ruiken. Ik wandel over de paden en zie verschillende mensen die ook van het weer genieten. Sommigen zijn aan het joggen, anderen aan het fietsen, weer anderen aan wandelen of spelen met hun honden.
Ik glimlach naar iedereen die ik tegenkom. Ik voeld een verbondenheid met de wereld en denk aan al het moois dat het leven te bieden heeft. Al wandelend loop ik over een bruggetje en kijk naar het water dat glinstert in de zon. Ik zie eenden en koeten rondzwemmen en ik voel me kalm en ontspannen.
Ik loop verder en zie een groepje van vijf wandelaars naderen. Ze lopen in een rijtje achter elkaar, allemaal met hun hoofd gebogen en hun ogen gericht op het scherm van hun telefoon. Ze lijken geen aandacht te hebben voor hun omgeving. Ik weet half, en dat is een aanname, dat dit park populair is bij de Pokémon GO-spelers, maar ik zie ze als een stel herzenloze zombies. Ik schud mijn hoofd en zucht. Ik vind het jammer dat ze zo’n mooie ochtend verspillen aan hun apparaten.
Ik loop rustig verder, en laat het groepje achter me en richt me weer op het positieve. Ik besluit om niet te oordelen, ook om niet te veroordelen, en niet te vergelijken. Ik ga genieten van mijn wandeling, van mijn zondag, en van het leven. Het voorjaar komt eraan!
Jawel, van de week was het weer zover; enorme vertragingen bij Neerlands grootste spoorwegonderneming. Dit keer had mijn trein zo’n vertraging dat ik abuis, en hevig geërgerd, de eerstvolgende trein instapte in plaats van mijn vertraagde trein. In principe niets mis mee, want rijden is nog altijd beter dan op het perron staan wachten, maar de trein waarin ik me bevond deed wel ieder station aan waardoor ik uiteindelijk toch later thuis aankwam dan wanneer ik wel in mijn vertraagde trein was gestapt. Soms moet je wat moeite doen om je geluk te pakken.
Momenteel beluister ik, naast de podcasts ook vaak naar het album The Eagles van de gelijknamige band. Het album brengt me voor mijn gevoel naar het voorjaar, waar het bijna overgaat in de zomer. Het album is volgens het internet een indrukwekkend, divers en sonisch superieur debuutalbum dat de basis legde voor een succesvolle carrière van de band in de jaren zeventig.
Het album uit 1972 is buitengewoon gebalanceerd met alle vier de bandleden die nummers schrijven en zingen, met een mix van rock, folk en country, doorheen de muziek. Het geluid werd gevormd door de opkomende country-rock scene in Los Angeles, geleid door groepen als Poco, die instrumenten als banjo en pedal steel gitaar toevoegden aan de basis rock arrangement. Het album werd geproduceerd in Londen door Glyn Johns en was meteen een commercieel en kritisch succes.
Het album The Eagles leverde drie top 40 hitsingles op, die allemaal nog steeds erg populair zijn, zoals “Take It Easy”, “Witchy Woman” en “Peaceful Easy Feeling”. Deze nummers hebben een pakkende melodie, intelligente teksten, een krachtige opbouw en een heldere zang, met prachtige vierstemmige harmonieën op de juiste momenten voor maximaal dramatisch effect. Deze nummers kunnen je een zomers gevoel geven, omdat ze gaan over vrijheid, liefde, avontuur en optimisme. Ze roepen beelden op van de woestijn, de weg, de sterren en de natuur. Ze hebben ook een warme en luchtige sfeer, die past bij het zonnige klimaat van Californië, waar de band vandaan komt.
The Eagles (1972) is een klassiek album dat zich kan meten met het beste werk van de Byrds, Buffalo Springfield, Burrito Bros., en de andere vooraanstaande Los Angeles groepen. Het is een album dat je doet verlangen naar de zomer en je een vredig en gemakkelijk gevoel geeft.
Van de week bekeek ik de eerste aflevering van de docu-serie The Enfield Poltergeist, een van de bekendste en meest controversiële poltergeistgevallen, die plaatsvond in een rijtjeshuis in Noord-Londen tussen 1977 en 1979. Het verhaal kreeg destijds veel media-aandacht en werd later de inspiratie voor boeken, films en tv-series, zoals The Conjuring 2. De belangrijkste getuigen van de vermeende poltergeistactiviteit waren de alleenstaande moeder Peggy Hodgson en haar vier kinderen, vooral de 11-jarige Janet, die beweerden te worden bezeten door de geest van een oude man genaamd Bill.
Poltergeists zijn vermeende bovennatuurlijke verschijnselen die zich uiten door het verplaatsen, gooien of breken van voorwerpen, het maken van geluiden of het beïnvloeden van mensen. Hoewel sommige mensen geloven dat poltergeists echte geesten of entiteiten zijn, zijn er veel redenen om aan te nemen dat de meeste poltergeistverhalen het resultaat zijn van bedrog, misleiding, suggestie of psychologische factoren.
De Enfield poltergeist werd onderzocht door verschillende paranormale onderzoekers, zoals Maurice Grosse en Guy Lyon Playfair, die lid waren van de Society for Psychical Research. Zij beweerden dat ze getuige waren van tal van onverklaarbare gebeurtenissen, zoals meubels die bewogen, objecten die door de lucht vlogen, stemmen die uit de lucht kwamen, water dat uit de muren spoot en Janet die boven haar bed zweefde. Zij namen ook foto’s, geluidsopnames en video’s om hun beweringen te ondersteunen.
Echter, veel sceptici en critici hebben de authenticiteit en de geldigheid van de Enfield poltergeist in twijfel getrokken. Zij hebben verschillende redenen aangevoerd waarom het geval waarschijnlijk een hoax was, of op zijn minst sterk overdreven. Enkele van deze redenen zijn: – De twee zussen, Janet en Margaret, gaven toe dat ze sommige van de poltergeisteffecten vervalst hadden, zoals het gooien van voorwerpen, het maken van geluiden of het buikspreken. Zij zeiden dat ze dit deden uit verveling of om de onderzoekers te testen, maar dat sommige dingen echt waren. Sommige gelovigen accepteerden deze verklaring, maar anderen vonden het een zwak excuus om hun bedrog te verbergen. – Een klassieke foto van Janet die boven haar bed zweeft, zou gemakkelijk kunnen worden verklaard door Janet die op haar bed sprong. Er zijn veel aanwijzingen dat ze niet in de lucht zweefde, zoals de positie van haar lichaam, haar haar en haar gezichtsuitdrukking. Bovendien was er geen onafhankelijke getuige van deze gebeurtenis, alleen de onderzoekers en de familie. – De geest van de oude man, Bill, die Janet bezat, toonde een ongewone interesse in menstruatie. Dit is niet iets wat men zou verwachten van een oude man, maar wel van een jong meisje. Er zijn ook veel twijfels over de oorsprong en de identiteit van Bill, die beweerde te zijn gestorven in het huis, maar wiens verhaal niet overeenkwam met de historische gegevens. – Getuigen zijn notoir onbetrouwbaar. Getuigen in de Enfield poltergeistzaak waren onder meer een politieagente die zweerde dat ze een stoel over de vloer zag bewegen. Er is echter veel onderzoek gedaan naar de onbetrouwbaarheid van getuigenverklaringen, en hoe ze kunnen worden beïnvloed door suggestie, verwachting, geheugenvervorming of sociale druk. – Er zijn veel alternatieve verklaringen voor de poltergeistverschijnselen, zoals natuurlijke oorzaken, psychologische factoren, aandacht zoeken, fantasie, hypnose of massahysterie. Er is geen overtuigend bewijs dat de poltergeistverschijnselen een paranormale oorsprong hadden, of dat ze niet konden worden gereproduceerd door normale middelen.
Samenvattend kan worden gesteld dat de Enfield poltergeist een van de meest beroemde, maar ook een van de meest twijfelachtige poltergeistgevallen is. Er zijn veel redenen om te geloven dat 90% van de verhalen nep waren, of op zijn minst sterk overdreven. De echte mysteries zijn niet de poltergeists, maar de mensen die ze rapporteren of onderzoeken.
Samir en Omar zijn al sinds hun kindertijd beste vrienden. Ze groeiden samen op in een klein dorp in Iran, waar ze naar dezelfde school gaan, voetballen op het plein, en dromen over de toekomst. Ze delen alles met elkaar, ook een groot geheim: Ze zijn verliefd. Op elkaar.
Ze weten dat hun gevoelens verboden zijn, waar homoseksualiteit als een zonde en een misdaad wordt beschouwd. Ze weten dat hun familie, hun buren, en hun geloof hun liefde afwijzen en veroordelen als ze erachter komen. Ze weten dat ze geen toekomst samen hebben, tenzij ze hun land ontvluchten.
Ze spreken af om elkaar in het geheim te ontmoeten, als het donker is, in een verlaten schuur aan de rand van het dorp. Daar kunnen ze even zichzelf zijn, elkaar kussen, knuffelen, en fluisteren dat ze van elkaar houden. Ze beloven elkaar dat ze ooit samen weggaan, naar een land waar ze vrij zijn.
Op een avond gaat het mis. Een groep jongens uit het dorp heeft hen gevolgd, en valt hen aan wanneer ze de schuur binnen gaan. Ze slaan hen, schelden hen uit, en dreigen hen aan te geven bij de politie. Ze nemen hun telefoons af, waarop ze foto’s en berichten van elkaar hebben. Ze vertellen dat ze hen zullen vernederen voor het hele dorp, en dat ze hen laten boeten voor hun vieze ziekte.
Samir en Omar zijn doodsbang. Ze smeken om genade, maar de jongens luisteren niet. Ze slepen ze mee naar het plein, waar ze hen vastbinden aan een paal. Ze roepen de mensen uit hun huizen, en vertellen hen wat ze hebben ontdekt. De mensen reageren geschokt, woedend, en walgend. Ze beginnen te schreeuwen, te spugen, en het gooien van stenen. Ze eisen dat de politie moet komen, en dat de jongens worden gestraft volgens de wet.
Samir en Omar kijken elkaar aan, en zien de pijn, de angst en de liefde in elkaars ogen. Ze weten dat ze geen hoop meer hebben, dat ze geen kans hebben om te ontsnappen. Ze weten dat ze elkaar niet meer zullen zien, dat ze elkaar nooit meer gaan aanraken. Ze weten dat ze gaan sterven, alleen omdat ze van elkaar houden.
Ze zeggen niets, ze staan er met verborgen emotie. Ze houden elkaars hand vast, en wachten op het einde.
Ik kan het nu al op momenten ruiken; het voorjaar komt eraan! Dit is een heerlijke tijd om te hardlopen. De dagen duren weer lang, de zon schijnt vaker, de bloemen bloeien en de vogels fluiten vrolijker. Het voorjaar brengt ook een kleine uitdaging met zich mee; hoe zorg je ervoor dat je hardloopschoenen niet te snel verslijten?
Hardloopschoenen zijn een belangrijk onderdeel van je hardloopuitrusting. Ze beschermen je voeten, ondersteunen je gewrichten en verbeteren je prestaties. Echter, hardloopschoenen hebben ook een beperkte levensduur. Na een bepaald aantal kilometers verliezen ze hun demping, stabiliteit en grip. Dit kan leiden tot blessures, vermoeidheid en ongemak.
Om pijntjes tegen te gaan moet je weten wanneer je hardloopschoenen aan vervanging toe zijn. Dat hangt af van verschillende factoren, zoals je gewicht, je loopstijl, het type ondergrond waarop je loopt en de kwaliteit van je schoenen. Een algemene richtlijn is dat je hardloopschoenen na ongeveer 800 tot 1000 kilometer moet vervangen. Maar dit kan variëren van 500 tot 1500 kilometer, afhankelijk van je persoonlijke situatie.
Het internet leert ons dat er een manier is om hardloopschoenen langer mee te laten gaan. Dat kan door ze af te wisselen met een ander paar. Zo geef je je schoenen de tijd om te herstellen van de belasting die ze tijdens het hardlopen ondergaan en bovendien kun je zo verschillende schoenen gebruiken voor verschillende omstandigheden. Bijvoorbeeld, je kunt een paar lichtere schoenen gebruiken voor snelle trainingen, en een paar stevigere schoenen voor lange duurlopen.
Hoeveel hardloopschoenen heb ik per jaar nodig? Dat hangt af van hoe vaak en hoe ver ik hardloop. Stel dat ik gemiddeld drie keer per week hardloop, en elke keer ongeveer 10 kilometer, dan loop ik per jaar ongeveer 1.500 kilometer. Dat betekent dat ik ongeveer twee tot drie paar hardloopschoenen per jaar moet aanschaffen. Ik ga online even snel checken welke hardloopschoenen er in de aanbieding zijn. Wanneer jij een hardloper bent, hoeveel hardloopschoenen heb jij in je kast staan?
Wanneer je veel tijd onderweg doorbrengt, dan kan het soms saai of eentonig worden. Ik heb niet altijd zin om muziek te luisteren of een digi-boek te lezen. Gelukkig is er een andere optie die mijn trips een stuk leuker en interessanter kunnen maken: podcasts.
Er zijn podcasts over allerlei onderwerpen, van nieuws en sport tot kunst en cultuur. Je kunt podcasts luisteren wanneer je wilt, waar je wilt en hoe je wilt. Een van de voordelen van podcasts is dat ze je kunnen informeren, inspireren of vermaken terwijl je onderweg bent. Je kunt iets nieuws leren, een spannend verhaal volgen of gewoon lachen om een grappige anekdote. Podcasts kunnen je ook helpen om je te ontspannen, je gedachten te verzetten of je stemming te verbeteren.
Ik heb zelf een tijdje geluisterd naar de podcast 30 Minuten Rauw van Ruud de Wild. Ik vind hem een goede interviewer en een aangenaam gesprekspartner. Eén van de podcasts die ik je kan aanraden is De Laatste Dagen Van… van NPO Radio 5. Dit is een podcastserie waarin de laatste dagen en de carrières van beroemde popsterren worden gereconstrueerd.
Na de seizoenen over John Lennon, Freddie Mercury en Marvin Gaye, was het eind vorig jaar de beurt aan mijn idool George Michael. De wereld lag aan zijn voeten, maar hij stierf op 25 december 2016 in zijn buitenhuis in het Engelse Goring-On-Thames. In de podcast wordt verteld hoe dit kon gebeuren en wat we daadwerkelijk van de mens George Michael weten. Je kunt deze podcast beluisteren via Spotify of via de verschillende podcast-apps.
Podcasts zijn voor mij sinds kort het ideale reisgezelschap. Ze zijn makkelijk te vinden en zijn er in alle soorten en lengtes. Voor elk wat wils. Ik vind het overigens niet altijd ideaal om het in het openbaar vervoer te beluisteren. Wanneer er in de podcast wordt verteld over het moment van overlijden van een van de hoofdpersonen, de zangers, dan zit ik emotioneel en met natte ogen in metro, trein of bus.
Dray Bosma 