Listen

On door DrayinDray Bosma2 reacties

Wanneer je veel tijd onderweg doorbrengt, dan kan het soms saai of eentonig worden. Ik heb niet altijd zin om muziek te luisteren of een digi-boek te lezen. Gelukkig is er een andere optie die mijn trips een stuk leuker en interessanter kunnen maken: podcasts.

Er zijn podcasts over allerlei onderwerpen, van nieuws en sport tot kunst en cultuur. Je kunt podcasts luisteren wanneer je wilt, waar je wilt en hoe je wilt. Een van de voordelen van podcasts is dat ze je kunnen informeren, inspireren of vermaken terwijl je onderweg bent. Je kunt iets nieuws leren, een spannend verhaal volgen of gewoon lachen om een grappige anekdote. Podcasts kunnen je ook helpen om je te ontspannen, je gedachten te verzetten of je stemming te verbeteren.

Ik heb zelf een tijdje geluisterd naar de podcast 30 Minuten Rauw van Ruud de Wild. Ik vind hem een goede interviewer en een aangenaam gesprekspartner. Eén van de podcasts die ik je kan aanraden is De Laatste Dagen Van… van NPO Radio 5. Dit is een podcastserie waarin de laatste dagen en de carrières van beroemde popsterren worden gereconstrueerd.

Na de seizoenen over John Lennon, Freddie Mercury en Marvin Gaye, was het eind vorig jaar de beurt aan mijn idool George Michael. De wereld lag aan zijn voeten, maar hij stierf op 25 december 2016 in zijn buitenhuis in het Engelse Goring-On-Thames. In de podcast wordt verteld hoe dit kon gebeuren en wat we daadwerkelijk van de mens George Michael weten. Je kunt deze podcast beluisteren via Spotify of via de verschillende podcast-apps.

Podcasts zijn voor mij sinds kort het ideale reisgezelschap. Ze zijn makkelijk te vinden en zijn er in alle soorten en lengtes. Voor elk wat wils. Ik vind het overigens niet altijd ideaal om het in het openbaar vervoer te beluisteren. Wanneer er in de podcast wordt verteld over het moment van overlijden van een van de hoofdpersonen, de zangers, dan zit ik emotioneel en met natte ogen in metro, trein of bus.

My Hometown

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Al ruim een kwart eeuw woon ik in de stad Almere, en ik blijf het bijzonder vinden dat ik ouder ben dan de stad waarin ik woon. Dit kunnen, wereldwijd, niet veel mensen zeggen. Almere is ontstaan in 1976 op de zeebodem van de oude Zuiderzee, en is vernoemd naar het meer Almere, dat in de Middeleeuwen op deze locatie lag. De stad is in de jaren zeventig ontworpen als een moderne stad met veel groen en water. Het is nog steeds de snelst groeiende stad van Nederland.

Ondanks de jonge leeftijd van Almere heeft mijn woonplaats wel een rijke geschiedenis. Zo zijn zijn er veel scheepswrakken gevonden in de bodem van de stad. Er zijn 27 onderzochte scheepswrakken en -fragmenten gevonden in Almere, waarvan het oudste wrak uit de 15e eeuw stamt. Het jongste wrak dateert uit het begin van de 20e eeuw. De meeste wrakken worden gevonden bij het ploegen, het graven van greppels of de uitvoering van grondwerkzaamhede.

Een van de meest opmerkelijke scheepswrakken die in Almere is gevonden, is een koggeschip dat tussen 1420 en 1425 is vergaan. Dit schip is opgegraven in Almere-Stad en is het oudste schip dat in Almere is ontdekt. Het wrak kon niet ter plaatse worden bewaard, vanwege een woonwijk in aanbouw. Er volgde een noodonderzoek, demontage en herbegraving op het kerkhof voor scheepswrakken in Zeewolde.

Een ander interessant scheepswrak dat in Almere is gevonden, is een kleine 17e-eeuwse Amsterdamse modderschouw. Dit schip werd ontdekt in 1983 bij het diepploegen langs de Oostvaardersdijk, tegen de grens met Almere Poort. De modderschouw zorgde voor de afvoer van uitgebaggerd slib en modder uit de haven van Amsterdam. Het schip is na het onderzoek uit de grond gehaald.

De scheepswrakken in Almere zijn een belangrijk onderdeel van de geschiedenis van de stad en bieden inzicht in het verleden van de regio. Het is fascinerend om te bedenken wat deze schepen hebben meegemaakt en welke verhalen ze te vertellen hebben.

Space Oddity

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Al mijn hele leven droom ik van de ruimte, maar ik denk niet dat het ooit mogelijk zal zijn om er naartoe te gaan. Ik ben te oud, misschien te gewoon en niet echt heel belangrijk. Maar strl dat ik de kans krijg om me aan te melden als vrijwilliger voor een experimenteel ruimteprogramma, dat mensen zoals ik de mogelijkheid biedt om de sterren te verkennen. Ik zal geen moment twijfelen en schrijf me meteen in. Ik ben inmiddels ver in de vijftig, maar ik voel me als een jong mens.

Na een strenge selectie en training, word ik dan samen met drie andere vrijwilligers gekozen om aan boord te gaan van de Orion, een ruimteschip dat ons naar de rand van het zonnestelsel zal brengen. We zullen de eersten zijn die zo ver zullen reizen, en misschien ook de laatste. Het is vanzelfsprekend een eenmalige missie, zonder garantie op terugkeer. We weten dat we ons leven op het spel zetten, maar we doen het voor de wetenschap, voor de mensheid en niet geheel onbelangrijk, ook voor onszelf.

We vertrekken op een zonnige dag in het voorjaar, onder het gejuich van familie, vrienden en miljoenen toeschouwers. We voelen ons trots, opgewonden, nerveus. We nemen afscheid van de aarde, ons thuis, en beginnen aan onze reis. Straks zien we de maan, De planeten Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus, Neptunus en dwergplaneet Pluto. We zien kometen, asteroïden, manen en ringen. Kortom, we zien schoonheid, wonder en mysterie. We zien dingen die niemand ooit zo van dichtbij heeft gezien, en die niemand ooit zo zal zien.

Na vijf jaar bereiken we ons doel: de heliopauze. De grens tussen het zonnestelsel en de interstellaire ruimte. We zijn klaar om de laatste sprong te maken, om het onbekende in te gaan. We weten al een tijd dat we nooit meer terug zullen komen, dat we nooit meer contact zullen hebben met de aarde. Het moment is aangebroken. We weten dat we zullen sterven in de ruimte, alleen en misschien vergeten. Maar we kennen geen angst, we zijn hypergelukkig. We hebben onze droom waargemaakt. Geschiedenis geschreven.

Wanneer we de hyperdrive activeren, een apparaat dat ons sneller dan het licht zal laten reizen, weten we niet waar we zullen eindigen, misschien in een ander sterrenstelsel of misschien nergens. We weten niet wat we zullen vinden, misschien nieuw leven of misschien niets. We weten alleen dat we willen gaan, dat we moeten gaan en dat we zullen gaan.

We kijken elkaar glimlachend en zenuwachtig aan, en we knikken. We tellen af, we drukken op de knop en we verdwijnen. Dit is mijn laatste reis en het zal de beste reis van mijn leven zijn.

Outside

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Zaterdagochtend, en de zon schijnt voorzichtig door de bomen. Ik heb mijn hardloopschoenen aan en ren richting het Vaartsluisbos in Almere. Het is een favoriete plek om te hardlopen. Het is op dit moment nog stil in het bos. Er zijn nu geen hondenbezitters die er nu een wandeling met hun huisdier maken.

Mijn hardlooptempo is rustig. De tijd dat ik persoonlijke records wil verbreken ligt achter me. Het is nu vooral genieten van frisse lucht en de natuur. Ik zie een paar andere hardlopers, maar niet veel. We groeten elkaar vriendelijk en ik ren verder. Ik voel me goed, mijn benen voelen sterk en mijn ademhaling is, zoals altijd, regelmatig.

Na een tijdje kom ik bij een open plek, waar een klein meertje glinstert. Dan zie ik iets bewegen aan de overkant van het water. Het zijn twee reeën. Ze grazen rustig, niet bewust van mijn aanwezigheid. Ik voel een golf van verwondering en blijdschap. Wat een prachtig gezicht! Ik pak voorzichtig mijn telefoon en probeer een foto te maken.

Net als ik op de knop druk, hoor ik een hard geluid. Het is een andere hardloper, die met een hoge snelheid langs me rent. Hij schreeuwt iets onverstaanbaars en zwaait met zijn armen. De reeën schrikken op en rennen weg. Ik zucht en kijk naar mijn telefoon. De foto is mislukt, ik heb alleen een wazige vlek. Ik voel me teleurgesteld en een beetje boos.

Waarom moest die hardloper zo idioot luidruchtig en onbeschoft zijn? Ik besluit om mijn hardlooprondje af te maken en terug te lopen naar huis. Misschien zie ik de reeën een andere keer weer. Ik hoop dat ze niet te al te bang zijn geworden. Ik glimlach en denk; hardlopen is leuk, en geen enkel hardlooprondje is hetzelfde.

Land of Confusion

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Vannacht had ik, zoals vaak, een vreemde droom. Niet dat het een opmerkelijke droom was, want ik droom altijd wel merkwaardig en vooral vreemd. Vaak ben ik altijd onderweg in mijn dromen. Niet alleen droom ik in de dromen dat ik onderweg ben, maar ik reis ook altijd op de meest vreemde manieren. Ik kruip en sluip door binnenmuren of via kruipruimtes onder gebouwen door. Of door nissen en andere onlogische doorgangen. Het lijkt er op dat er in mijn dromenland geen infrastructuur bestaat. Het zal wellicht iets betekenen, maar in mijn droom is het vooral vermoeiend.

Ik droomde dit keer dat er een wereldbedreigende situatie heerste, waarbij ruimteschepen de Aarde bombardeerden. Ruimteschepen in de meest realistische zin, het waren marineschepen die letterlijk door de lucht vaarden en soort van autoombommen afschoten, waarbij enorme luchtdrukgolven veroorzaakt werden. Het is niet vreemd dat ik na een grote explosie wakker werd. Ik ging er meteen uit voor een nachtelijk bezoek naar het toilet. Alsof mijn instinctieve bewustzijn de ontstane brandjes wilde blussen.

Weer terug in bed, val ik alweer snel in slaap, maar de dreigende marineschepen zijn er niet meer te vinden. Wel is het gevoel van vluchten onderwerp in de aanhoudende droom. Dit keer sta ik bovenop een hoge wolkenkrabber in Almere en iedereen, vooral veel (oud)colelga’s, willen naar beneden vluchten, waarbij er -vanzelfsprekend in mijn droom, geen lift of trappenhuis aanwezig is. Via diverse sluipwegen probeer ik beneden te komen, maar steeds moet ik terug om iets te halen (wat is me onduidelijk). Gelukkig word ik wakker uit mijn droom en blijkt dat het weer een nieuwe werkdag is.

What is Life?

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Wat is de zin van het leven op onze planeet? Dit is een diepe en moeilijke vraag, waar al jarenlang heel veel mensen over nadenken. Er is niet één eenvoudig of een definitief antwoord op deze vraag, want het hangt af van je persoonlijke overtuigingen, waarden, ervaringen en doelen.

Sommige mensen geloven dat de zin van ons bestaan op Aarde te maken heeft met een hogere macht, een goddelijk plan of een kosmisch doel. Anderen denken dat de zin van ons leven voortkomt uit onze eigen keuzes, acties, relaties en creativiteit. Weer anderen vinden dat de zin van ons leven een mysterie is, een grap of een illusie.

Wat denkt u? Wat geeft u zin en voldoening in het leven? Wat maakt u gelukkig, dankbaar, nieuwsgierig of hoopvol? Wat zijn de passies, uw dromen, uw talenten of idealen? Hoe draagt u bij aan de wereld, aan de mensen om u heen, en aan uzelf? Hoe gaat u om met de uitdagingen, de tegenslagen en pijn of de twijfels die u tegenkomt in uw leven?

Misschien kunnen we proberen om deze vragen voor onszelf te beantwoorden, of om erover te praten met iemand die we vertrouwen. Misschien kunnen we ook inspiratie halen uit de verhalen, de gedachten of de wijsheid van anderen die zich ook hebben afgevraagd wat de zin van ons bestaan hier op Aarde is.

Ik hoop dat u iets zinvols kunt vinden in uw leven, en dat u kunt genieten van uw tijd op deze prachtige planeet.

Sweet Dreams

On door DrayinDray Bosma1 reactie

Ik was laatst ‘s-nachts, rond half drie in bed, toen ik in Amsterdam was. Ik wandelde er langs de grachten en genoot van de omgeving. Ik hou van Amsterdam. Het is een stad vol verhalen.

Ik liep langs een boekwinkel, en zag er een poster tegen het raam hangen. Er stond in sierletters: ‘Simon Carmiggelt signeert zijn nieuwe boek: Vandaag van 15:00 tot 16:00 uur.’ Ik was zeer aangenaam verrast. Simon Carmiggelt is een van mijn favoriete schrijvers. Ik lees zijn columns graag. Hij heeft een scherpe blik en droge humor. Hij kan van de kleinste dingen een groot verhaal maken. Hij is een meester in het schrijven van stukjes. Ik besloot naar binnen te gaan. Ik wilde zijn nieuwe boek kopen, en misschien kon hij deze signeren. Ik was benieuwd naar zijn nieuwe avonturen.

Ik kwam in de winkel, en zag een lange rij staan. De mensen hadden allemaal een boek in hun handen en wachtten geduldig op hun beurt. Aan het einde van de rij zag ik een tafel, met een stapel boeken erop en daarachter zat een man. Het was Simon Carmiggelt.

Hij zag er ouder uit dan ik had verwacht. Hij had rimpels in zijn gezicht, en grijze haren. Maar hij had nog steeds die twinkeling in zijn ogen, en die glimlach om zijn mond. Hij leek te genieten van de aandacht. Hij praatte met de mensen, hij maakte grapjes, hij schreef iets in hun boeken. Hij was vriendelijk en charmant. Ik sloot me aan bij de rij en pakte een boek van de stapel. Ik bladerde er doorheen.

Het zag er goed uit. Het had mooie illustraties, en leuke titels. Ik las een paar regels. Het was typisch Carmiggelt. Het was geestig en scherp. Ik kwam dichter bij de tafel. Ik voelde me zenuwachtig. Ik wist niet wat ik tegen hem moest zeggen. Ik bewonder de man. Hij is een voorbeeld voor mij. Ik wilde ook stukjes als hij kon schrijven. Uiteindelijk stond ik bij het tafeltje. Ik legde het boek op de tafel. Ik keek hem aan. Hij keek mij aan. Hij glimlachte en hij zei: ‘Goedendag meneer. Wat is uw naam?’
Ik zei: ‘Mijn naam is Dray Bosma.’
Hij zei: ‘Aangenaam, Dray. Wat doet u voor de kost?’
Ik zei: ‘Ik doe creditmanagement.’
Waarop hij zei: ‘Dat is interessant. En wat doet u voor uw plezier?’
Ik antwoordde: ‘Ik schrijf stukjes.’
‘Stukjes? Wat voor stukjes?’ Vroeg hij.
Ik zei: ‘Gewoon, stukjes. Over van alles en nog wat. Over wat ik zie, wat ik hoor, wat ik denk. Over het leven.’
‘Het leven,’ zei hij. ‘Dat is een mooi onderwerp. En waar schrijft u die stukjes?’
Ik zei: ‘Op mijn weblog.’
‘Uw weblog? Wat is dat?’
‘Dat is een soort online dagboek. Ik publiceer mijn stukjes op het internet. Dan kunnen andere mensen ze lezen, en reageren.’
‘Dat klinkt leuk. En hoe heet uw weblog?’
‘Mijn weblog heet Dray Bosma.’
‘Dat is origineel,’ en hij glimlachte. ‘En hoeveel lezers heeft u?’
‘Niet zo veel. Een handvol, misschien. Het is niet enorm populair.’
‘Dat geeft ook niet. Het gaat om het plezier. Het plezier van het schrijven. Het plezier van het vertellen. Het plezier van het delen. Dat is het belangrijkste. Dat is waarom ik stukjes schrijf. Omdat ik het leuk vind. Omdat ik het niet kan laten.’

Hij pakte het boek. Hij sloeg het open. Hij schreef iets op de eerste pagina en gaf het boek terug. Hij zei: ‘Hier, voor u. Een cadeautje. Van Kronkel, voor Dray. Ik hoop dat u ervan geniet. En ik hoop dat u doorgaat met schrijven.’
Ik nam het boek aan en ik bedankte hem. Ik was licht emotioneel, maar blij. Ik had een ontmoeting gehad met een van mijn idolen, en ik had een verhaal te schrijven.

Dental Care

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Van de week was ik voor controle bij de tandarts en hier bij werd meteen wat hardnekkig vuil door de mondhygiëniste weggebikt. Ik heb geen angst voor, of een hekel aan de tandarts, maar dat gepeuter met scherpe haken tussen tanden, kiezen en in mijn tandvlees, ervaar ik niet als prettig. Ik ga liever uiteten.

Na een kort half uurtje was Roos, de nieuwe mondhygiëniste, klaar met haar eerste klus van de dag. Ze was tevreden met de hygiënische toestand van mijn gebit. Wel moet ik beter aan de binnenkant van mijn gebit poetsen. Vreemd. Dat doe ik volgens mij al jaren, want mijn elektrische tandenborstel heeft een tijdklokje waarmee ik in twee minuten alle mondhoeken schoonborstel.

Toch was Roos, mijn mondhygiëniste, niet helemaal zeker over iets, waarvan ze van mening was dat hier een meer ervaren tandarts zijn oordeel mocht geven. De ruimte achter mijn verstandskiezen is volgens haar niet gebruikelijk. De ‘echte’ tandarts wist het mysterie op te lossen met de opmerking dat naarmate je ouder wordt, ook het kaakbot last heeft van slijtage. Hierdoor ontstaat er meer ruimte bij de verstandskiezen. De geest is buitengewoon in ontkenning, maar het lichaam herinnert me te vaak aan het feit dat ik de middelbare leeftijd steeds meer achter me laat.

White as Snow

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Sneeuw is een bijzonder fenomeen dat veel mensen fascineert, zeggen ze online. Mij fascineert het niet zozeer. Ik roep al jaren dat het woord ‘Nee’ niet voor niets in het woord sneeuw voorkomt. Als kind dacht ik daar anders over, maar toen waren mijn botten natuurlijk sterker dan nu.

Volgens de sneeuwgeschiedenis van Nederland zijn er in het verleden flinke sneeuwstormen en sneeuwrijke winters geweest. Zo lag er in de winter van 1962-1963 gemiddeld 71 dagen een sneeuwdek in het land, en viel er in begin 1979 op sommige plaatsen meer dan een meter sneeuw. Ook in 1987 en 2005 waren er opvallende sneeuwsituaties, met name op de Waddeneilanden.

Tegenwoordig is sneeuw een stuk zeldzamer geworden in Nederland. Door verandering van het klimaat (don’t deny this) valt de eerste sneeuwvlok steeds later in het seizoen, en is het aantal sneeuwdagen gehalveerd. Bovendien blijft de sneeuw vaak niet lang liggen, omdat de temperatuur tegenwoordig snel weer boven nul komt.

Toch kan het nog steeds sneeuwen in Nederland, vooral als er een koude noordwestelijke stroming is die winterse buien aanvoert vanaf de Noordzee. Zo viel eergisteren, op 16 januari 2024 sneeuw in het grootste deel van het land, en genoten veel mensen (not me!) van het winterse landschap. Ook voor de komende dagen zijn er sneeuwkansen, vooral in het zuiden en zuidoosten van het land. Ik zie er nu al tegenop.

Russians

On door DrayinDray Bosma1 reactie

Last weekend I saw the HBO documentary Navalny (2022), which shows how Russian opposition leader Alexei Navalny risks his life to fight against the corruption and dictatorship of President Vladimir Putin. The documentary, directed by Daniel Roher, follows Navalny from his poisoning with a nerve gas (novichok) in August 2020 to his arrest in January 2021.

The documentary shows how Navalny, after waking from his coma, is determined to return to Russia and continue his political activities, despite the threat from the secret services and the Russian regime. The documentary also shows how Navalny works with journalist Christo Grozev and researcher Maria Pevchikh to reveal the details of the assassination attempt, which is done clearly and successfully, demonstrating Putin’s involvement.

The documentary is not only a portrait of a courageous and charismatic leader, but also an indictment of violations of human rights and democracy in Russia. The documentary shows the support Navalny receives from his wife Yulia, his children Dasha and Zakhar, and his supporters Leonid Volkov and Lyubov Sobol.

It also shows the mass protests that broke out after his arrest, with thousands of people taking to the streets to demand his release. If you get a chance to see the documentary, I highly recommend that you do so. It also showed me what a pathetic, but unfortunately also a powerful organization the Kremlin is, and I truly believe that the Russian people deserve better.

Lonely Boy

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Al een paar maanden loop ik op werkdagen in het donker naar mijn werk. Het is wintertijd en hiermee nog steeds donker wanneer ik op het werk aankom. Er komt verandering in; de laatste dagen valt me op dat het donker plaatsmaakt voor schemering. Driewerf hoera.

Al een paar maanden loop ik langs een hotel, vlakbij het werk, waar ik dan inkijk heb in het restaurant van het hotel. Vitrages houden bij daglicht inkijk tegen, maar deze periode niet. De mensen die op doorreis zijn, of op werkbezoek bij een bedrijf in de buurt genieten dan eenzaam aan een vierkant tafeltje van hun ontbijt.

Het eenzame gevoel dat ik hierbij krijg, knijpt enorm in mijn hart, waarbij ik word teruggebracht naar de tweede helft van de jaren negentig van de vorige eeuw. Ik woonde toen in Den Helder en moest voor mijn werk twee weken in opleiding in Drachten (Fryslân).

Deze periode is voor mij een herinnering van extreme eenzaamheid. Ik voelde er mij niet in mijn element, ondanks de lief bedoelde pogingen van mijn collega’s die daar woonden, om het leuk voor mij te maken. Sommige hits uit die periode, die ik nu af en toe op de radio hoor brengen me naar deze periode van mijn leven. Gelukkig voor heel even.

Het aanzien van de mensen aan het onbijttafeltje in de vroege ochtend in Amsterdam doet me die periode heel even herbeleven en zorgt ervoor dat ik nu iets sneller naar mijn werk doorloop. Gelukkig is het vanaf daar snel de straat oversteken, een bochtje om en dan is het hotel uit het zicht, en de herinnering verdwenen.

Laughing Boy

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Momenteel ben ik mijn oude blogs van bijna 20 jaar geleden aan het checken om ze langzaamaan naar deze site te exporteren. Jarenlang vond ik ze te simpel om ze te delen, maar het is/was toch een onderdeel van mijn bestaan op deze wereld (zo was ik gewoon), en dat waar je je niet voor hoeft te schamen, moet je ook niet verbergen.

In de eerste jaren op mijn weblog deelde ik van alles wat ik interessant vond, of wat me bezig hield. Waarom zal ik dat niet weer oppakken? Onderstaand bericht van nu.nl vind ik te bijzonder om volgende week alweer te vergeten, vandaar dat ik met een (glim)lach ook hier een publicatie over een -voor mij, zeer bijzondere ontdekking via hier met U deel.

‘’In het Amazonegebied in het oosten van Ecuador hebben onderzoekers een 2.500 jaar oude stad gevonden. De verloren stad was helemaal overgroeid met struikgewas en is ouder dan elke eerdere opgraving in het gebied.

De stad bestaat uit vele huizen en verblijven die met elkaar waren verbonden door een verbazingwekkend netwerk van wegen en kanalen. De huizen zijn gebouwd door het uithakken van bergen. Ook werden er enkele gebouwen gevonden voor religieuze doeleinden.

Het wegennetwerk is volgens de onderzoekers ‘zeer geavanceerd’, schrijft de BBC. Het strekt zich uit over een grote afstand en alles is met elkaar verbonden. En er zijn rechte hoeken, wat erg indrukwekkend is voor die tijd. Ze leggen uit dat het veel moelijker is om rechte wegen aan te leggen in plaats van een weg die zich aan het landschap aanpast.

Ook zijn er sloten gevonden die de stad konden afsluiten. Dat wijst erop dat er buiten de stad bedreigingen waren. Verder werden potten, pannen en haarden gevonden.

Het gebied ligt naast een vulkaan die zorgde voor vruchtbare grond. De mensen deden veel aan landbouw en aten veel mais en zoete aardappel. Waarschijnlijk dronken ze chicha, een soort zoet bier.

Volgens archeologen hebben er zo’n duizend jaar lang mensen gewoond. Het is moeilijk om te bepalen hoeveel mensen er woonden. Maar onderzoekers zeggen dat het gaat om 10.000 tot mogelijk 100.000 mensen. Mogelijk is de samenleving vernietigd door een vulkaanuitbarsting.

Archeologen deden opgravingen én ze onderzochten het gebied van 300 vierkante kilometer met behulp van lasersensoren. Die sensoren werden in vliegtuigen geplaatst en konden overblijfselen van de stad onder de dichte planten en bomen identificeren.

De ontdekking verandert wat we weten over de geschiedenis van mensen die in het Amazonegebied wonen. Eerder werd gedacht dat mensen daar enkel nomadisch leefden of in kleine nederzettingen woonden.

‘Dit is ouder dan elke andere site die we kennen in het Amazonegebied’, zegt hoofdonderzoeker Stephen Rostain. De ontdekking verandert volgens hem de manier waarop we naar culturen in het gebied kijken. ‘Mensen leefden in veel complexere samenlevingen dan gedacht.’’

Drowned World

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

In de diepten van de Egeïsche Zee, omgeven door mythen en mysterie, ligt het betoverende eiland Santorini. Het Grieks eiland dat we vorig jaar hebben mogen bezoeken. Dit idyllische eiland heeft lang de verbeelding van reizigers en archeologen gevangen. Maar wat als ik je vertel dat Santorini mogelijk de legendarische stad Atlantis herbergt?

Volgens de grote filosoof en schrijver Plato was Atlantis ooit een machtige stadstaat, bevolkt door trots en arrogantie. De goden, verontwaardigd door hun hoogmoed, straften de Atlantiërs door de stad onder de golven van de Egeïsche Zee te laten verdwijnen. Maar waar lag Atlantis precies?

Nieuwe bevindingen wijzen naar Santorini als de mogelijke locatie van deze verloren stad. In 1650 v.Chr. werd het eiland, oorspronkelijk bekend als Stronghili, getroffen door een verwoestende vulkaanuitbarsting. De stad, begraven onder 200 voet as, was een bloeiend onderdeel van de Minoïsche beschaving. Archeologen hebben prachtige kunstvoorwerpen ontdekt in het gebied dat nu bekend staat als Akrotiri op Santorini.

Deze vulkanische uitbarsting heeft een schat aan oude geschiedenis bewaard. Exquise aardewerk, schelpen en andere objecten zijn opgegraven, elk wijzend op een geavanceerde en welvarende beschaving. De cultuur van Santorini bloeide 3000 jaar geleden, lang voordat de vulkaan zijn inwoners genadeloos vernietigde. Het eiland, met zijn verloren stad, blijft een raadsel dat ons fascineert en intrigeert.

Dus terwijl we langs de kliffen van Santorini wandelden, bedacht ik dat we wellicht over de overblijfselen van Atlantis liepen. Een stad die ooit de zeeën trotseerde, nu begraven onder de golven, maar nog steeds levend in verbeelding.

Sick & Tired

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Thuis zit ik met een man met longontsteking en vernauwing van de luchtwegen en hierdoor te lage zuurstofopname. Zelf heb ik alleen wat last van een aanhoudende hoest, daar hoef ik geen medicijnen voor te slikken en ik hoef niet, in tegenstelling tot de ander thuis, met een puffertje weer op adem zien te komen.

Ik ben zelf al maanden herstellende van een aanhoudende verkoudheid. Ik hoest en proest en af en toe moet ik bij een ongeplande kriebel in de neus iets te enthousiast niezen, waarbij Spiderman jaloers zou kunnen zijn over welk slijmerig spul mijn hoofd verlaat. Ik zal verder niet uitweiden over het hoe en wat precies. You get the picture.

Zo langzaamaan zullen we wel weer herstellen. Daar ga ik wel vanuit. Inmiddels hebben we de aanhoudende regen van de afgelopen maanden ingewisseld voor strenge vorst, en wanneer ik de weervoorspellers mag geloven hoeft dit ook niet erg lang te duren. Ik ben wel toe aan het voorjaar, en die ander thuis, anders toch ook wel.

Fantasy

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

As a child, I wasn’t really afraid of the dark, but I was always alert for the monsters under my bed, and attentive for the creeps in the closet. I always heard a thump somewhere and if I let myself go, I could actually see them. Fantasy and I were a strong team: the best of friends.

My parents thought otherwise. I should just close my eyes and go to sleep. That’s not always easy when Fantasy whispers in your ear: ‘Do you also hear that strange grinding sound under the bed?’ Fantasy and I were inseparable for years. But when I think about it, I wonder: Is it really a friend who makes you afraid? I don’t think so. As I got older, Fantasy became easier to deal with. Just like the anxious moments in your life. Horror movies aren’t scary anymore. Monsters under the bed have been replaced by stacks of magazines, and the real creeps are in reality soaps, these days.

Sometimes Fantasy still tries to scare me. When I go to bed after watching a anxious thriller, I hear a whisper in my ear: ‘Suppose there is a murderer behind the door..’ But I don’t listen to it anymore. I just turn on the light. Only when I am in the water Fantasy sometimes succeeds. Because there is still some fear in me. While swimming I am whispered to that a bloodthirsty shark definitely could be swimming around here. Then Fantasy has got me.
I give in.
Just like before.