Dit stukje tekst tik ik op mijn iPhone in de bus van Amsterdam naar Almere. Mijn spijkerbroek kan nu even drogen, want -as the chosen one, had ik onderweg naar de bushalte een mega-regenbui over me heen gekregen. Maar daar heb het ik hier al eens over gehad, dus zal ik u hier niet verder mee vermoeien.

De reden waarom ik in de bus zit, komt door de fantastische, georganiseerde plannen van de Nederlandse Spoorwegen. Ja, dat mag u zeker met een sarcastische ondertoon lezen. Hier en daar (en vooral ook vaak) wordt er aan het spoornetwerk gewerkt, en de komende weken rijden er op mijn woon-werk-verkeer-traject enkel maar stoptreinen.

De kans is groot dat hierdoor meerdere treinen uitvallen (zoals gisteren en vandaag). Het waarom hiervan is alleen maar gissen. Personeelstekort? Treuzelende reizigers die bij aankomst te laat uit de trein stappen en hierdoor vertraging veroorzaken? Die kans is zeker meer aannemelijk bij een stoptrein, dat elk station aandoet. Ik weet het verder ook niet. Het is me een raadsel.

Ik ga ervan uit dat het wel weer goedkomt. Daarom wil ik, zoals wel vaker aan het einde van het jaar gebeurt, de Nederlandse Spoorwegen voor het volgende jaar nomineren voor de Aanmoedigingsprijs 2024. Dat ze veel personeel mogen werven en dat er eens iemand met logistiek inzicht de oude dienstregelingen van de ontwerptafel gooit, want dit kan echt beter.