Zonder

Ik drink al een tijdje geen alcohol meer. Niet omdat ik ooit een dramatische avond heb beleefd waarbij ik de volgende ochtend wakker werd met een kater van Bijbelse proporties, maar gewoon omdat ik daar bewust voor heb gekozen. Het is niet de eerste keer. Eerder dronk ik ook al maanden geen druppel. Dit keer heb ik besloten om er voorlopig helemaal mee te stoppen. Waarom? Omdat alcohol mij werkelijk niets positiefs oplevert. Zo eenvoudig kan het zijn.

Een avond zonder wijn vind ik minstens zo gezellig als een avond mét. Het gezelschap wordt er niet minder leuk van, de gesprekken niet saaier en mijn gevoel voor humor heeft gelukkig geen alcoholpercentage nodig. Sterker nog, ik voel me er aanzienlijk beter bij. En dat lijkt me een uitstekend argument om iets vooral niet te doen.

Het is overigens geen statement. Ik ben niet plotseling de plaatselijke ambassadeur van de geheelonthouding geworden. Ik loop er niet mee te koop, houd geen preken en kijk niemand afkeurend aan wanneer die een glas wijn bestelt. En als ik ergens tiramisu als dessert krijg, eet ik dat met liefde op. Ook als er een scheut rum in zit. Ik heb namelijk geen ruzie met alcohol. Ik heb er gewoon geen behoefte meer aan.

Toch komt het onderwerp soms ter sprake. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. De reacties lopen uiteen. Eén ding blijft gelijk: er moet een verklaring komen.

‘Waarom drink je niet?’
Alsof ik zojuist heb aangekondigd voortaan uitsluitend nog achteruit te gaan lopen.

Soms wordt er onmiddellijk aangenomen dat ik nog moet autorijden. Dat blijkt kennelijk een van de weinige maatschappelijk geaccepteerde redenen om een glas wijn af te slaan. Zodra ik vertel dat ik helemaal niet hoef te rijden, verschijnt er bijna een denkbeeldig vraagteken boven het hoofd van mijn gesprekspartner. Want waarom zou je anders niet drinken?

Wanneer ik vervolgens uitleg dat alcohol mij niets positiefs oplevert, zijn de reacties minstens zo bijzonder. Een kleine bloemlezing.

Sommige mensen praten er eenvoudigweg overheen en beginnen over iets anders. Anderen vertellen dat ze zelf ook weleens een periode zonder alcohol hebben geleefd, maar daar eigenlijk niets van merkten. Dus nemen ze inmiddels gewoon weer af en toe een glas.

Prima natuurlijk. Maar wat heeft hun ervaring precies met mijn keuze te maken? Alsof hun conclusie automatisch ook de mijne zou moeten zijn. Dat zij geen verschil merkten, betekent toch niet dat ik me er niet beter bij kan voelen?

Wat me vooral blijft verbazen, is dat alcohol ongeveer het enige genotmiddel is waarbij je je moet verantwoorden wanneer je het níét gebruikt. Niemand vraagt me op een verjaardag waarom ik geen sigaret opsteek. Of waarom ik niet even een lijntje cocaïne neem om de feestvreugde te verhogen. Maar een glas wijn weigeren? Dan willen we graag even weten wat daarachter zit.

Drinken is zo ingeburgerd dat juist het ontbreken ervan vragen oproept. Alsof er achter een simpel ‘nee, dank je’ een heel verhaal moet schuilgaan. Terwijl dat verhaal soms helemaal niet bestaat.

Begrijp me goed: iedereen moet vooral zelf weten wat hij drinkt. Ik heb geen enkele behoefte om anderen van mijn keuze te overtuigen. Maar ik zou het prettig vinden als mijn keuze ook gewoon kan bestaan, zonder toelichting of discussie.

Dus mocht je me binnenkort ergens tegenkomen met een glas bruiswater in mijn hand, maak je vooral geen zorgen. Ik ben niet ziek, ik hoef niet naar huis te rijden en ik ben ook niet bezig met een morele kruistocht.

Ik heb het gewoon gezellig.
Zonder alcohol. Zonder kater. Wel met discussie, blijkbaar.