Nadat ik na mijn laatste hardlooprondje van 2023 bij thuiskomst de deur achter me dichttrok, stapte ik zoals altijd uit mijn hardloopschoenen en deed de dingen die ik altijd doe; mijn airpods terug in het oplaadcaseje steken, de hardlooppet op de trap (straks meteen in de was doen) gooien, en, niet geheel onbelangrijk; koffiezetten. Ook check ik altijd even mijn hardloopapp.

Het is een soort ritueeltje dat ik altijd na het hardlopen uitvoer, zonder er bij na te denken. Onderzoek heeft al eens eerder aangetoond dat de hersenen van de mens liever lui dan moe zijn, dus veel van onze dagelijkse dingen worden via de automatische piloot gedaan. Oké, lang verhaal, kort; nadat ik al naar boven was gelopen, en weer terug, want dat gebeurt wanneer je je hersenen niet volledig gebruikt en de dingen vergeet, zag ik opmerkelijke rood/bruine vlekken op de traptreden.

Eerst dacht ik dat iemand in stroganoffsaus had gestaan en dit vervolgens stapvoets door het huis had verspreid, maar ik kon me niet herinneren dat de avond ervoor saus was geknoeid. In de keuken zag ik ook geen oorzaak, behalve meer bloederige vlekken. Dat was het moment dat ik naar mijn eigen voeten keek, en wist dat ik de veroorzaker bleek te zijn. Geen stroganoffsaus, maar gewoon bloed.

Een teennageltje was de aanstichter. Deze was tijdens het hardlopen in de zijkant van een andere teen gedrukt, met als resultaat een bebloede voet en sok. Het laatste stempelde steeds een bloedafdruk over de vloer. Doordat ik geen pijn aan mijn voet had, was het even zoeken. Een nagelschaartje heeft de oorzaak van het bloeden beëindigd en hierna waren de bloedvlekken ook snel verwijderd.