Vanavond werd ik gebeld door een aardige dame van National Geographic. Ik dacht even dat ik een prijs had gewonnen, maar ik heb niet aan een wedstrijd meegedaan en aan de achtergrondgeluiden te horen, had ik al snel door dat ik door een ‘callcenter’ werd gebeld. De afgelopen jaren doe ik mijn vader een jaarabonnement op National Geographic cadeau. En als ik dit voor een bepaalde tijd verleng, krijg ik een kalender voor het komende jaar als beloning. Nu vroeg deze vriendelijke dame aan mij of ik de verlengingsbrief al heb ontvangen èn ook heb doorgelezen (*zucht*). Feit is, dat ik dit allang heb geregeld en dat ik de kalender van 2005 al enige weken thuis heb liggen. Dit deelde ik de aardige dame dan ook mee en meteen hierop beëindigde ze het gesprek met: ‘Dan weet ik genoeg’ en drukte mij heel bot weg.

Nou ja! Er is toch een ongeschreven ‘wet’ dat alléén de gebelden de callcenters mogen afkappen? Tenminste, dat is wat ik gewend ben. Ik laat de heren en dames van de callcenters altijd hun verhaal doen en zeg dan vriendelijk dat ik geen interesse heb. Of als ze een dienst aanbieden dat ik er al gebruik van maak. Hoe dan ook, ìk beëindig het gesprek. National Geographic heeft de slogan ‘De wereld blijft je verbazen’. Het is nog waar ook.

Dray