Gisteren ging eindelijk het 23e James Bond-avontuur in première in Nederland. Voor het eerst kon ik een Bondfilm op de allereerste dag zien. De zaal zat bomvol—een zeldzaam gezicht tegenwoordig. Het deed me denken aan eind jaren zeventig, toen ik Grease zag en de bioscoop nog een soort heiligdom was.

De film opent met een knal. Bond arriveert na een gewelddadige shoot-out in Turkije, waarbij veel slachtoffers vallen. Meteen daarna zit hij de crimineel Patrice op de hielen, die een harde schijf heeft gestolen met gegevens van geheime agenten. Het is een adembenemende achtervolging: auto, motor, trein. Bond raakt dodelijk getroffen en stort tientallen meters naar beneden. En dan klinkt Adele met “This is the End…”, de iconische titelsequentie laat zien wat we allemaal mogen verwachten.

Het verhaal neemt daarna een serieuze wending. De toekomst van de Engelse geheime dienst ligt onder vuur en M, Bonds baas, wordt aan alle kanten bekritiseerd. Bond keert terug uit de dood en wordt opnieuw op missie gestuurd. Natuurlijk zijn er de mooie locaties en de oogstrelende Bondgirls, maar al snel verschijnt de echte dreiging: Silva, meesterlijk gespeeld door Javier Bardem. Silva is volledig gestoord, maar op een vreemde manier ook onweerstaanbaar en grappig. Het is een slechterik die je haat en tegelijk intrigeert.

Wat volgt is een kat-en-muisspel dat Bond terugvoert naar Engeland, naar plekken uit zijn verleden. Uiteindelijk belanden Bond en M in Schotland, in het ouderlijk huis van James Bond. Hier komt alles samen: het spel, het verleden, de confrontaties. Het is een intense mix van actie, emotie en het onvermijdelijke drama dat bij een Bondfilm hoort.

De film eindigt in Londen, waar Bond opnieuw wordt geconfronteerd met verrassingen die ik niet kan onthullen—spoilers zouden zonde zijn. Wat ik wél kan zeggen, is dat Skyfall Bond weer op de kaart zet als de onmiskenbare spion met stijl, lef en charme. De combinatie van spectaculaire actie, adembenemende locaties en psychologisch slimme confrontaties maakt deze Bond een van de sterkste in jaren.

Er zit iets magisch in een Bondfilm op de eerste dag. Het is niet alleen de spanning van de film zelf, maar ook het gevoel van samen kijken, de collectieve adem in een volle zaal. Iedereen weet: dit is een ervaring, geen simpele vertoning. En dat maakt het kijken extra bijzonder.

Skyfall laat zien dat Bond nog steeds relevant is. De charme, de actie, de gevaarlijke tegenstanders—het klopt allemaal. En ja, Nobody Does it Better.