Het is inmiddels tweeënveertig dagen geleden dat mijn moeder stierf. Een mens schrijft zo’n zin op alsof hij over iemand anders gaat, maar ik ben het zelf, helaas.

De afgelopen weken waren niet de prettigste van mijn bestaan. Ooit beweerde ik, met een zekere stoerheid die me nu een beetje belachelijk voorkomt, dat ik al half afscheid had genomen toen ze naar het verzorgingshuis verhuisde. Ze raakte licht in de war, en ik vond dat ik realistisch was.

Maar als je moeder er werkelijk niet meer is, blijkt de werkelijkheid toch minder gewillig dan je gedachten. Er zit ergens in je borst een klein hondje dat zachtjes jankt, en je weet niet goed wat je ermee aan moet. Hartzeer — ik geloof dat ik het nu begrijp.

Soms, zomaar op een doordeweekse middag of tijdens een avondwandeling, steekt het op. Heel even maar. Een minuut misschien, maar het is voldoende om de wereld een tikje te laten kantelen. Het is niet zozeer alleen het gemis, maar meer een heimwee naar een tijd waarin je nog iemands kind was. Een fundament dat nu weg is — en men bouwt nu eenmaal slecht op lucht.

Ik probeer het allemaal verstandig aan te pakken. Tijdens het wandelen draag ik tegenwoordig oordopjes. Muziek, een podcast, desnoods een pratende weerman — het maakt me weinig uit. Als de gedachten maar geen kans krijgen achter mijn rug om aan het werk te gaan. Een mens moet zichzelf zo nu en dan vriendelijk foppen; dat houdt de boel dragelijk.

Toch zie ik de dingen niet somber in. Goddank niet. Er is genoeg waarvoor je blijft leven, al is het maar uit koppigheid.

Het hardlopen helpt ook. Drie keer per week hol ik door de straten, en elke kilometer schuurt het verdriet zich een beetje gladder, alsof het een steen is in een beekje.
Het komt wel goed met me.
Al is het soms even zoeken waar ik mezelf heb neergelegd.