Er zijn van die momenten waarop je even helemaal klaar bent met muziek. Zelfs mijn zorgvuldig samengestelde playlists kunnen me dan gestolen worden. En een boek lezen in de trein? Dat lukt me de ene dag prima, terwijl ik de volgende dag na drie pagina’s merk dat ik alweer voor de vierde keer dezelfde alinea aan het lezen ben.

Een paar maanden geleden ontdekte ik daarom opnieuw iets wat ik eigenlijk al kende: podcasts.

Het mooie ervan is dat je nergens naar hoeft te kijken. Je stapt in de trein, zet je oordopjes in en laat iemand anders het denkwerk doen. De keuze is bovendien eindeloos. Nieuws, geschiedenis, wetenschap, interviews, misdaad, film, muziek… voor vrijwel iedere belangstelling bestaat wel een podcast.

Een tijdlang luisterde ik graag naar 30 Minuten Rauw van Ruud de Wild. Hij weet zijn gasten vaak nét iets verder te krijgen dan de standaard praatjes die je al honderd keer hebt gehoord. Dat vind ik prettig. Geen haast, geen geschreeuw, maar gewoon een goed gesprek.

Onlangs kwam ik terecht bij De Laatste Dagen Van… van NPO Radio 5. De makers reconstrueren niet alleen de laatste dagen van bekende artiesten, maar kijken ook terug op hun leven en carrière. Eerder verschenen afleveringen over John Lennon, Freddie Mercury en Marvin Gaye. Eind vorig jaar was het de beurt aan mijn muzikale held George Michael.

Hoewel ik zijn levensverhaal behoorlijk goed dacht te kennen, hoorde ik toch weer nieuwe details. Over de enorme druk waaronder hij leefde. Over de verwachtingen. Over de mens achter de wereldster. Op eerste kerstdag 2016 overleed hij in zijn huis in Goring-on-Thames. De podcast probeert geen sensatie te zoeken, maar juist te begrijpen hoe het zover heeft kunnen komen. Dat maakt het wat mij betreft zo sterk.

Sindsdien zijn podcasts een vast onderdeel van mijn treinreizen geworden. De tijd vliegt er letterlijk mee voorbij. Soms stap ik bijna teleurgesteld uit omdat een aflevering nog niet afgelopen is.

Al heeft dat ook een klein nadeel.

Ik luister meestal in de trein of metro. En wanneer een podcast ineens vertelt over de laatste uren van iemand als George Michael, Freddie Mercury of Marvin Gaye, wil dat nog weleens iets met me doen. Dan zit ik daar tussen tientallen onbekenden, zogenaamd geïnteresseerd uit het raam te kijken, terwijl ik eigenlijk mijn ogen droog probeer te knipperen.

Gelukkig denkt niemand daar iets van. Hooguit dat die man in de trein wel héél erg geraakt wordt door een podcast. En eerlijk gezegd… hebben ze daar dan gewoon gelijk in.