Mensen vragen me wel eens…
Het is een zin die volgens mij altijd gelogen is. Het is de standaardopening van een sterk verhaal of een blog, dat vervolgens een heel relaas met de mening van de verteller blijkt te zijn.

Ik moet daar altijd om lachen. Niet eens omdat die mening per se verkeerd is, maar omdat die openingszin zo opzichtig suggereert dat de auteur voortdurend wordt aangeklampt door nieuwsgierige medemensen. Alsof de schrijver bij de kassa van de supermarkt ineens hoort: “Zeg, hoe kijk jij eigenlijk aan tegen het minimalisme of de 24-uursmaatschappij?”

Nee hoor. Niemand vraagt dat.
Het is meestal gewoon een vermomming voor: ik wil iets kwijt en ik doe alsof de wereld erom gesmeekt heeft. De literaire versie van iemand die expres hard praat in een café zodat de rest kan meeluisteren. Het heeft iets wonderlijk zelfingenomens. Alsof de schrijver zichzelf alvast interviewt voordat iemand anders op het idee komt.

“Mensen vragen me wel eens hoe ik altijd zo rustig blijf.” Werkelijk? Wie zijn die mensen? Waar bevinden ze zich? Hebben ze een WhatsApp-groep? Dragen ze badges?

Het mooie is dat die zin bijna altijd gevolgd wordt door een complete spreekbeurt over het eigen leven. Ineens lees je drie alinea’s over discipline, ochtendroutines of voeding, terwijl een foto van een perfect gestylede cappuccino het scherm vult. Alles ademt: kijk mij eens even interessant bezig zijn.

Misschien stoort het me vooral omdat het zo doorzichtig is. Het is geen gesprek; het is een monoloog met een nep-aanloopje. Zoals een straatmuzikant die doet alsof hij toevallig wat pingelt, terwijl er een versterker ter grootte van een koelkast achter hem staat.

Ik heb meer respect voor mensen die gewoon beginnen met: “Ik vind dit.” Heerlijk eerlijk. Geen fictieve massa, geen verzonnen aanleiding. Gewoon iemand die ergens iets van vindt en daar woorden aan geeft. Dat is tenminste zuiver.

Uiteindelijk mag iedereen natuurlijk alles vinden. Ik ook, blijkbaar. Anders zat ik dit niet te schrijven. Alleen hoef ik daar geen imaginaire groep bewonderaars voor op te voeren die me zogenaamd “wel eens vraagt” hoe ik in het leven sta.
Niemand vraagt me dat trouwens ooit. Gelukkig maar.