Ik weet niet meer van wie het verhaal hoorde, maar ik weet wel waar ik het hoorde. Het was meer dan twintig jaar geleden in het bedrijfsrestaurant van mijn toenmalige werkgever. Ik zat er met een vast groepje collega’s van diverse afdelingen die dagelijks met elkaar gingen lunchen. In die tijd werkte eigenlijk iedereen de volle 40 uur per week.

Een collega van de boekhouding vertelde ons het verhaal dat een kennis van vrienden van hem naar de MacDonalds ergens in het zuiden van het land was geweest. Het was een MacDrive, want het verhaal werd zo verteld dat die vage kennis haast had en daarom later zijn bestelling achter het stuur naar binnen wilde werken.

Nadat hij een hap had genomen van zijn McChicken merkte hij dat de medewerker van het fastfoorestaurant zijn bestelling incorrect had verwerkt, want er zat saus op zijn McChicken. Hij had bij de bestelling duidelijk vermeld dat hij geen saus op zijn McChicken wilde. Omdat hij het parkeerterrein nog niet had verlaten, keerde hij om, om verhaal te halen.

De medewerkster ontkende dat ze saus op de McChicken had gedaan en in plaats van een felle discussie te voeren, besloten ze beiden de kippenburger eens goed te bekijken. Het bleek dat in het vlees een ontsteking had gezeten en deze was door de beet van de kennis van vrienden opengesprongen. Het pus van de ontsteking bleek de misplaatste saus te zijn.

Het lijkt met niet nodig om te melden dat mijn collega’s en ik ons na dit verhaal niet meer zo lekker voelden aan de kantinetafel. Het was in de tijd dat internet net enige jaren in opkomst was en wanneer je zulke verhalen opzocht was ook nog de kans groot dat dit niet was terug te vinden, zoals tegenwoordig alles op het internet staat. Het ‘Broodje Aap’ was nog geen bekend fenomeen, maar inmiddels ben ik wijzer.

Tegenwoordig geloof ik geen enkel vreemd verhaal meer en probeer ik altijd eerst te achterhalen over wat er waar is van de -meestal, idiote verhalen die ik tegenkom, want ik weet inmiddels zeker: Verhalen die ongelooflijk zijn, zijn het meestal ook

Afgelopen zondag heb ik -volgens mij- voor de 10e keer de Dam tot Damloop gelopen. Ik was in eerste instantie een beetje huiverig voor deze loop, want ondanks dat ik de eerste zes maanden van dit jaar iedere dag heb hardgelopen waren het niet altijd de lange-afstand-rondjes, en met mijn vakantie een half maandje geleden was de klad er ingekomen in het structureel hardlopen. Ondanks de huivering, had ik toch vol goede moed de zaterdagavond voor de Damloop mijn hardloopoutfit klaargelegd en de wekker op mijn iPhone ingesteld.

Enigszins teleurstellend begon de zondagochtend met een flinke regenbui, die volgens de digitale kenners ook nog wel even boven Amsterdam en Zaandam zou blijven hangen. De hardloopoutfit werd hierop aangepast en het regenjackje werd dan toch maar, met gepaste tegenzin in de rugzak gestopt. Better safe than sorry. De trip naar Amsterdam verliep ondanks de regen goed. De trein reed op schema (ook uitzonderlijk) en een half uur later, ruim een half uur voor de start, kwamen we aan in Amsterdam.

Na een korte wandeling naar het startvak op de Prins Hendrikkade besloot ik dan toch maar het regenjack aan te trekken en hiermee de loop te gaan doen. In het startvak, dat dit jaar een stukje verder lopen was (dichtbij de IJ-tunnel) leek het erop dat de regen voorlopig nog wel even naar beneden kwam. Even voor half elf ging het startschot en ging ik ervandoor. Een paar pijntes hier en daar negerend. De run ging eigenlijk wel prima. Af en toe trok ik mijn regenjack open, en wanneer ik even wind tegen had, trok ik ‘m weer dicht.

Al snel en vaak zag ik de kilometerborden langs het parcours staan. Het ging voor mijn gevoel pretty snel. De pijntjes waren er wel, maar werden niet erger. Eerder dragelijk. Glimlachend liep ik door Amsterdam-Noord. Dit werd minder toen we eindelijk Zaandam in liepen. De vermoeidheid nam toe. Nu blijkt toch wel dat wanneer je vooral maximaal 10 kilometer per rondje loopt, je hier geestelijk en lichamelijk op ingesteld bent. Op karakter kom je toch verder. Helaas bleek ik na 15 kilometer (ja, één kilometer voor de finish) karakterloos te zijn; ik moest gewoon even wandelen, om op adem te komen.

De laatste honderden meters kreeg het publiek langs het parcours in Zaandam me weer in een running flow en leek ik alle pijntjes en vermoeidheid te zijn vergeten. Dankzij de foto’s en video’s weet dat dit niet zo was, want dat verraadde mijn gezicht wel, maar eenmaal over de finish was dan echt alles vergeten en blijkt de blinkende medaille een mooie trofee (en herinnering) aan deze Dam tot Damloop 2023. Volgend jaar gewoon weer.

Op het treinstation in Almere-Muziekwijk komt een mevrouw naast me zitten. Niets bijzonders, want in de trein gaat er wel vaker iemand naast je zitten. Zeker tijdens de ochtendspits. De mevrouw in kwestie had niets bijzonders. Dit zeg ik niet omdat ik onaardig wil zijn, maar ze zag er alledaags en gewoontjes uit. Wat haar echter wel opmerkelijk maakte was haar parfum.

Ik weet niet welk merk parfum ze droeg, maar de geur bracht me meer dan 50 jaar terug, naar het moment dat ik net op de basisschool zat. Het was hetzelfde luchtje dat mijn lerares juffrouw Kapitein uit de eerste klas droeg. Een niet onwelriekende geurigheid, maar wel weeïg genoeg om me weer terug te brengen naar De Torpschool in Den Helder van de vorige eeuw.

Een professor waarvan de naam me nu is ontschoten, alsook de expertise waarin hij deskundig was, heeft het ooit eens heel mooi gezegd: ruiken is tot op heden nog de enige manier om in de tijd te kunnen reizen. Wanneer je een specifieke geur je bereikt kan je ineens een ervaring of een moment herbeleven, alsof je ergens weer bent. Deze geurervaring is sterker dan beelden op foto of film.

Ooit had ik op het werk in Nieuwegein een trappenhuis met marmeren trappen waar dagelijks een andere geur hing. Dan heb ik het niet over de etensluchten of luchtjes afkomstig van het menselijk lichaam, maar echte trips naar momenten van toen. De ene dag kon ik in het trappenhuis weer terug zijn op de kleuterschool, waar hrt toilet een beetje altijd hardnekkige vochtlucht had.

Ook hing er soms een lucht in het trappenhuis die me deed denken aan het oude verenigingsgebouw van Scoutingvereniging ‘Jutters Willemsoord’ in mijn oude woonwijk, de Schooten. Als tienjarige jongen heb daar fantastische momenten beleefd. Het oude gebouw had een aparte oude geur. Een combinatie van oud hout en ouderwetse linoleumvloertjes.

Ik vind het interessant dat je naar aanleiding van het ruiken van een specifieke geur weer helemaal terug kan gaan naar een moment in je leven. Het heeft iets bijzonders en totaal iets anders dan het herzien van oude beelden. Foto’s geven mooie herinneringen, maar een geur laat het je herbeleven. Soms verlang ik nog wel eens naar dat oude trappenhuis in Nieuwegein.

De Paus en een atheist hebben een discussie over het geloof. Een discussie waarvan mijn vader vroeger altijd al zei dat een discussie als deze oneindig was. De discussie tussen de Paus en de atheist is in het begin beheerst en beschaafd, maar na een tijd wordt de Paus ongeduldig en vooral ook geirriteerd. Het frustreerd hem dat ze niet samen tot overeenstemming kunnen komen en ook dat het ‘m niet lukt de atheist te overtuigen van het geloof waar de Paus zijn leven inmiddels aan heeft gewijd.
‘Een moment, wacht nu eens een moment! We lijken in niets op elkaar. Je bent als een man met een blinddoek om. Geblinddoekt in een donkere kamer, op zoek naar een zwarte kat die er niet eens is!’.
‘Oh, maar meneer de Paus,’ reageert de atheist. ‘Het lijkt er op dat we juist heel veel overeenkomsten hebben.’
De Paus kijkt hem niet begrijpend aan. De atheist hervat.
‘Ú bent als een persoon met een blinddoek om. Geblinddoekt in een donkere kamer, op zoek naar een zwarte kat die er niet is. Het enige verschil tussen ons is, is dat u de kat wel heeft gevonden.’

Fear. It is the perfect way to win souls, and gain power. The church has been doing it for thousands of years and even today’s commercial world uses fear to persuade people. If you don’t brush your teeth with toothpaste brand X, caries will rot your teeth and with toothpaste brand Y your teeth will shine even whiter. We tell children about Christmas and Santa Claus, and when the children do not listen to their parents, they are told to be nice, because Santa knows everything . As I told here before: fear wins souls and with scared people you gain power.

Scaring people and then telling them that you have (or are) the solution to a safer life, or in religious words: to a safe afterlife, works great! At least, with the gullible people, in my eyes. There are fanatical Christians who claim that their God hates certain groups. So you have the people of Westboro Baptist Church. A group of inbred families, who can not think for themselves and do everything leader Fred Phelps has told them before.

According to WBC, their god hates faggots, Jews, the president of America, the United States itself, and the way too tolerant Netherlands are also very much hated by their god. They also thank the same god for 9/11, killed soldiers, snipers and roadside bombs. I think that the people of this controversial church also hate any form of intelligence. With their stupid actions they don’t seem to be the brightest folks to me.

I don’t understand (and I’m not going to do my best to do so) that people focus on the -in their opinion- negative things in life. For example, there is a serious Christian group that reports that their god hates tattoos and tattooed people. On their website, they claim that parents with tattoos are 300% (who comes up with these numbers?) more likely to experience child abuse, neglect and starvation, that tattoo ink is 98% marijuana, and tattoo artists fund many terrorist groups, including ISIS.

If it were a satirical website, it might still be funny, but there is a small group of people who take this idiocy seriously and thereby gain fear in others and power in themselves. They throw around various quotes from the Bible, but always forget Matthew 7:1-3. “Judge not, lest ye be judged; for with what judgment you judge, you shall be judged, and with what measure you mete, it shall be measured to you. Why do you see the mote in your brother’s eye, but do you not perceive the beam in your own eye?”

De afgelopen weken luister ik constant (wanneer ik van huis naar het werk reis, en weer terug, en tijdens een lunchwalk) naar het album Older van George Michael. Het album geeft me een gevoel van troost, maar ook van gedeeld verdriet waardoor het voelt dat ik niet aleen sta met hartzeer (gedeelde smart, is halve smart). Voor mijn gevoel is het album tijdloos. Ik had zelfs de verkeerde herinnering dat het een paar jaar geleden nieuw in de winkels had gelegen (of recent te streamen via de streamingdiensten), maar het album is al langer dan een kwart eeuw oud. Herinneringen zijn vreemde ervaringen.

Wanneer ik ergens enthousiast over raak, dan wil ik er alles (zoveel mogelijk) over weten. Online kwam ik de volgende wetenswaardigheden tegen:
Het album Older is het derde studioalbum van de Engelse singer-songwriter George Michael, uitgebracht op 13 mei 1996 in Europa door Virgin Records en Aegean Records. Het was Michael’s eerste studioalbum sinds Listen Without Prejudice Vol. 1 uit 1990 – het gat van vijf en een half jaar was te wijten aan de juridische strijd die George Michael voerde met zijn voormalige platenmaatschappij Sony Music. Drie jaar werden aan de opnames van Older gewijd, en op het album verkende hij nieuwe muzikale gebieden, op een serieuzere manier dan op zijn vorige albums.

Ten tijde van de release was het album een enorme commerciële hit, vooral in Europa, en werd het in Amerika ontvangen met een lauwe commerciële goedkeuring. In het Verenigd Koninkrijk was het album vooral opmerkelijk voor het produceren van een recordaantal van zes top drie hitsingles in een periode van twee jaar. De hoge verkoopcijfers van het album waren aanleiding voor een heruitgave van het album, getiteld Older & Upper, achttien maanden na de oorspronkelijke release.
En zo luister ik nog eventjes door naar George Michael’s Older.

Forever missed. Forever treasured.
Still finding comfort in the memories
Knowing we won’t make new ones
I love the little visits in my dreams,
Blessed to have known you,
And will never forget you.
Love forever.

Na ruim tweehonderd dagen achter elkaar te hebben hardgelopen ben ik daar afgelopen weekend mee gestopt. Sinds 3 december, vorig jaar, heb ik dagelijks mijn hardlooprondje gelopen en nu, na ruim een half jaar van aanhoudend iedere dag de hardloopschoenen aantrekken, heb ik besloten het niet langer te willen volhouden. Ik ga nu voor drie à vier keer hardlopen in de week. Dat vind ik voldoende.

Al weken had ik pijntjes aan spieraanhechtingen her en der in mijn lichaam (online opgezocht) en ging het naarmate de tijd verstreek iedere dag hardlopen me een beetje tegen te staan. Er viel een figuurlijke last van mijn schouder toen ik besloot niet langer iedere dag een rondje te gaan hardlopen, en deze opluchting was voor mij bevestiging van de juiste keuze.

Ik ken de man niet zo goed. Ik weet niet eens zijn naam. Ik ken ‘m van gezicht op de momenten dat ik hem tegenkom tijdens het pendelen met openbaar vervoer van thuis naar mijn werk, en andersom. Het toeval wil dat we beiden dezelfde tijden de trein en metro nemen. Op station Duivendrecht stapt hij, net als ik over, op de trein of metro. Afhankelijk van de heen- of terugweg.
Beiden zijn we er van bewust dat we tegelijkertijd reizen, maar we zijn beiden nog niet zo vertrouwd dat we een knikje van groeten of als gebaar van herkenning naar elkaar geven. We zien elkaar zitten, staan samen te wachten of we nemen beiden de roltrap, en kijken vervolgens weg. Niet dat dit zo erg is, we zijn twee personen die elkaar toevalligerwijs tegenkomen tijdens onze dagelijkse reis. Wanneer het universum het anders wil, raken we ooit wel eens in gesprek. Mocht het niet zo zijn, dan is het ook goed. Ik hou wel van rustig reizen.

De tropische temperaturen van de afgelopen dagen doen iets met me. Ik bedoel hiermee niet het overmatig zweten of het wegsijpelen van mijn innerlijke energie (het dagelijkse hardlopen gaat gewoon door), maar het is meer op emotioneel vlak dat het iets met me doet. Het zal vast te maken hebben met dat de warme temperaturen niet dagelijks zijn en dat daarom de oude herinnering of ervaring als een onbeheerste oprisping naar boven komt.

Het gebeurt dat ik ’s middags door een bijzondere lichtinval bij metrostation Strandvliet aan een moment van vroeger met mijn vader moet denken en ik in een volle metro volschiet. Of zoals vandaag nu het de geboortedag is van mijn schoonvader en mijn oudste zus, Gré, die beiden al een paar jaar niet meer onder ons zijn, me iets meer emotioneel en sentimenteel maken.

Het zijn korte emotionele momenten, misschien niet eens tien seconden, maar ze zijn wel krachtig, en prachtig.

Wanneer ik op een reguliere avond in mijn bed lig en net het licht van het nachtkastlampje heb uitgeknipt, draai ik me op mijn zij en ben ik klaar voor een paar uur slaap.
Gedachtenloos denk ik aan momenten die me willekeurig te binnenschieten. Soms schiet me een droom van toen binnen en af en toe denk ik aan andere situaties die ik heb beleefd. Deze avond komt er een ervaring naar boven van dat ik voor het eerst met scouting op kamp ben. Dit was in de zomer van 1976. Ik mijmer over dat we daar op een grote slaapzaal lagen, ergens in een oud gebouw, midden in het bos in de buurt van Soest. De plastic, rubberen geur van het oude luchtbed kan ik nog goed ruiken en ik ervaar een avond op vakantie van toen ik nog negen jaar jong was. Het leven was toen misschien gewoon en simpel, maar ik wil niet terug naar die tijd. Ik ben gelukkig met mijn huidige leven. Waar ik verder nog over lig te mijmeren weet ik niet, want ik ben langzaam weggegleden in mijn slaap.