Afgelopen woensdagavond liepen Edo en ik over de rode loper van bioscoop Utopolis in Almere, tussen een paar snelle auto’s door, alsof wij zelf in de film meespeelden. Binnen hing meteen die zeldzame spanning: een zaal vol mensen die allemaal één ding wilden, de nieuwe James Bond beleven. Onze kaartjes werden theatricaal doormidden gescheurd en bovenaan de trap werd ons een glaasje prosecco aangereikt. Rond de statafels stond iedereen wat te kletsen terwijl een zangeres, begeleid door piano, meerdere Bondklassiekers bracht alsof ze ons alvast in de juiste stemming wilde zetten. Het voelde als een mini-première, maar eerlijk is eerlijk, het was allemaal een beetje braaf.
Half acht, de zaal gaat open. Op het grote scherm volg je een liveverbinding met Tuschinski in Amsterdam en daar stokt even je hartslag. Nederlandse glitter en glamour bestaat gewoon niet. Bekende Nederlanders vertellen met een ‘ons-kent-ons-houding’ dat ze geen Bond-fans zijn en laten dit braaf aan een ingehuurde presentator over. Anti-climax. Echt, Bond verdient beter. Volgende keer gaan we gewoon later de zaal in of wachten een dag, want dit soort geforceerde sterrenpraatjes verpest alleen maar de magie.
Dan begint SPECTRE op de ouderwetse Bond-manier en alles valt op zijn plek. De openingsscène is een meesterwerk. Minutenlang, perfect geregisseerd, op een locatie die je bijna overstijgt wat je van een Bondfilm verwacht. Mexico-Stad schittert en de Plaza de la Constitución met een helikopter die boven duizenden hoofden stuntvliegt is duizelingwekkend. Het zal me niets verbazen als toeristen straks massaal komen voor Día de Muertos, gewoon om Bond te voelen. Bond is het excuus voor die menigte, niet Mexico.
En dan de titelsequentie, een juweel zoals altijd sinds GoldenEye. Sam Smith zingt Writing’s On The Wall en de keuze is perfect. De beelden flitsen voorbij, hier en daar een spoiler die je bijna mist, maar die je nieuwsgierigheid alleen maar prikkelt. Anticipatie is een kunst en hier beheerst de film die volledig.
De rest van de film kan ik niet verklappen zonder het plezier te verpesten, maar geloof me, SPECTRE entertaint zoals alleen Bond dat kan. Actie, stijl, gevaar en charme in precies de juiste mix. Fans van de oudere Bondfilms krijgen hun nostalgie, terwijl nieuwe kijkers worden meegesleurd in een rit van bijna tweeënhalf uur die bijna niet te stoppen is.
SPECTRE is Bond zoals hij hoort te zijn: gelikt, brutaal en met een gevoel voor drama dat de wereld van spionage glanzend en gevaarlijk maakt. Die bescheiden Nederlandse première met haar geforceerde presentatorenpraatjes doet er eigenlijk niet toe. Bond compenseert alles. De adrenaline, de locaties, de stunts en de iconische Bondgirls maken dat je bijna vergeet dat je gewoon in Almere zit. Het is bijna wraakzuchtig goed. Nobody Does it Better.
Dray Bosma 