Tag: David Bowie

Bowie

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Meestal luister ik onderweg naar mijn werk, en weer terug naar huis, naar mijn eigen playlists. Muziek die ik al jaren ken en die eigenlijk nooit verveelt. Tenminste… totdat er zo’n moment komt waarop ik mijn favoriete nummers even niet meer kan horen. Dan is het tijd voor iets anders. De afgelopen weken betekende dat: De Laatste Dagen Van…

Ik heb net het seizoen over David Bowie afgerond.
Opvallend eigenlijk, want ik heb mezelf nooit een echte Bowie-fan genoemd. Ik waardeer zijn muziek zeker en ook als acteur vond ik hem altijd bijzonder. Maar hij hoort niet tot de artiesten waarvan ik alle albums in huis heb of ieder nummer uit mijn hoofd ken.

Toch speelde Bowie al veel eerder een rol in mijn leven dan ik me jarenlang heb gerealiseerd.

Bij buurjongen Gerard, die een paar jaar ouder was, lag op zijn kamer de elpee Diamond Dogs. Vooral de hoes maakte indruk. Als kind vond ik die eerlijk gezegd nogal vreemd. En ook een beetje eng. Dat half mens, half hond figuur begreep ik totaal niet. Ik kende de muziek nauwelijks, maar die albumhoes bleef me nog lang bij.

Pas jaren later veranderde dat beeld. Vanaf Ashes to Ashes begon ik zijn muziek steeds meer te waarderen. Niet alleen vanwege de nummers zelf, maar ook omdat hij een artiest was die zichzelf steeds opnieuw wist uit te vinden, zonder zijn eigen identiteit te verliezen. Dat vind ik nog steeds knap.

Juist daarom vond ik het seizoen over David Bowie zo prettig om te luisteren.

Wat De Laatste Dagen Van… voor mij onderscheidt van veel andere podcasts, is de manier waarop Wibo Dijksma en Anne Hurenkamp hun verhaal vertellen. Het voelt niet alsof ze een biografie oplezen of een lesje muziekgeschiedenis geven. Je reist als luisteraar met hen mee. Ze bezoeken belangrijke plekken uit het leven van de artiest, spreken met mensen die hem hebben gekend en laten muziek, herinneringen en interviews op een natuurlijke manier samenkomen. Daardoor ontdek je stap voor stap niet alleen de artiest, maar vooral ook de mens achter de bekende naam.

Dat doen ze bovendien zonder sensatie of overdreven dramatiek. Rustig, respectvol en met zichtbaar plezier. Alsof je met twee nieuwsgierige reisgenoten onderweg bent die zelf ook steeds weer iets nieuws ontdekken. Juist daardoor blijft het boeien.

Tot nu toe zijn de seizoenen over David Bowie en George Michael mijn persoonlijke favorieten. Dat heeft ongetwijfeld ook met de muziek te maken. George Michael behoort al jaren tot mijn absolute favorieten en Bowie is iemand die ik in de loop der jaren steeds meer ben gaan waarderen.

Maar eigenlijk raad ik alle seizoenen aan. Ook als je denkt een artiest nauwelijks te kennen. Vaak blijken juist die verhalen de grootste verrassing.

Misschien moet ik mijn horizon maar eens verbreden en andere podcasts een kans geven. Maar ik vrees dat ik ongemerkt ben verwend. De Laatste Dagen Van… heeft de lat inmiddels behoorlijk hoog gelegd.

Space Oddity

On door DrayinDray BosmaEen reactie plaatsen

Al mijn hele leven droom ik van de ruimte, maar ik denk niet dat het ooit mogelijk zal zijn om er naartoe te gaan. Ik ben te oud, misschien te gewoon en niet echt heel belangrijk. Maar strl dat ik de kans krijg om me aan te melden als vrijwilliger voor een experimenteel ruimteprogramma, dat mensen zoals ik de mogelijkheid biedt om de sterren te verkennen. Ik zal geen moment twijfelen en schrijf me meteen in. Ik ben inmiddels ver in de vijftig, maar ik voel me als een jong mens.

Na een strenge selectie en training, word ik dan samen met drie andere vrijwilligers gekozen om aan boord te gaan van de Orion, een ruimteschip dat ons naar de rand van het zonnestelsel zal brengen. We zullen de eersten zijn die zo ver zullen reizen, en misschien ook de laatste. Het is vanzelfsprekend een eenmalige missie, zonder garantie op terugkeer. We weten dat we ons leven op het spel zetten, maar we doen het voor de wetenschap, voor de mensheid en niet geheel onbelangrijk, ook voor onszelf.

We vertrekken op een zonnige dag in het voorjaar, onder het gejuich van familie, vrienden en miljoenen toeschouwers. We voelen ons trots, opgewonden, nerveus. We nemen afscheid van de aarde, ons thuis, en beginnen aan onze reis. Straks zien we de maan, De planeten Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus, Neptunus en dwergplaneet Pluto. We zien kometen, asteroïden, manen en ringen. Kortom, we zien schoonheid, wonder en mysterie. We zien dingen die niemand ooit zo van dichtbij heeft gezien, en die niemand ooit zo zal zien.

Na vijf jaar bereiken we ons doel: de heliopauze. De grens tussen het zonnestelsel en de interstellaire ruimte. We zijn klaar om de laatste sprong te maken, om het onbekende in te gaan. We weten al een tijd dat we nooit meer terug zullen komen, dat we nooit meer contact zullen hebben met de aarde. Het moment is aangebroken. We weten dat we zullen sterven in de ruimte, alleen en misschien vergeten. Maar we kennen geen angst, we zijn hypergelukkig. We hebben onze droom waargemaakt. Geschiedenis geschreven.

Wanneer we de hyperdrive activeren, een apparaat dat ons sneller dan het licht zal laten reizen, weten we niet waar we zullen eindigen, misschien in een ander sterrenstelsel of misschien nergens. We weten niet wat we zullen vinden, misschien nieuw leven of misschien niets. We weten alleen dat we willen gaan, dat we moeten gaan en dat we zullen gaan.

We kijken elkaar glimlachend en zenuwachtig aan, en we knikken. We tellen af, we drukken op de knop en we verdwijnen. Dit is mijn laatste reis en het zal de beste reis van mijn leven zijn.