Hemels!

Hemelvaartsdag. Zomaar een dagje vrij op een doordeweekse dag. Nu is dit niet zo een verrassing, want deze christelijke dag valt altijd op een donderdag. De vrijdag erna wordt bij sommige werkgevers als een collectieve verlofdag besteed, maar ik werk bij een dienstverlenend bedrijf, dus zijn wij de vrijdag daaropvolgend open. Het is maar goed dat ik een verlofdag heb opgenomen. Edo, mijn echtgenoot, werkt bij een productiebedrijf en daar betekent Hemelvaartsdag helemaal niets. Het is vandaag een doodnormale werkdag voor hem. Voor mijzelf mag ik genieten van een minivakantie. Hemels!

Dankzij Hemelvaartsdag mocht ik uitslapen. Voor mij is een half uur langer in bed liggen al uitslapen, dus vanmorgen om 10 voor 8 stond ik in mijn hardloopschoenen voor het huis en sloot de deur achter mij. Het weer was minder tropisch dan de afgelopen dagen en de eerste kilometers van mijn hardlooprondje deed ik de regen. Verder ging het hardlopen goed. Het lijkt er sinds kort op dat dat ik in een blessurevrije-periode ben beland. A blessing. Het lukt me weer om zonder problemen en pijntjes meer dan 10 kilometers weg te rennen. Hemels!

Ook is het fijn dat ik hier op draybosma.nl weer wat letters weg kan typen, want de afgelopen maanden was ‘Enorme-Stilte’ op dit weblog de enige aanwezige. In mijn hoofd schrijf ik altijd wel een stukje tekst, ik denk in verhalen, maar wanneer ik eenmaal thuis ben heb ik geen behoefte om nog een keer voor een beeldscherm te zitten. Dat doe ik wekelijks al 40 uur. Maar op een dag als vandaag, heb ik wel tijd om dat wat me bezig houdt via tekst te delen. Zoals het goede nieuws dat mijn werkgever me van de week vertelde dat zij mijn contract per 1 augustus voor onbepaalde willen verlengen. Hemels!

img_1969
vanmorgen om 8 uur.

Happy

Wees blij. Je wordt er vrolijk van.

Dolblij en euforisch. Twee woorden, één betekenis. Het omschrijft hoe ik me momenteel voel. Sinds maandagmiddag heb ik een extreem gevoel van vreugde: na ruim twee jaar werkeloos te zijn geweest, tel ik weer mee in de maatschappij. Met ingang van april ben ik een werknemer. Dit heerlijke gevoel, daar kan geen hardloopwedstrijd tegenop. Een medaille is leuk, maar een loonstrookje leuker.

Het zal ook voor het eerst in mijn leven zijn dat ik mag forensen. Waar ik al mijn vorige jobs op fiets- of loopafstand van mijn werk woonde, mag ik binnenkort afreizen naar mijn werk in een andere gemeente. Een afstand van zo’n 50 kilometer van thuis. Ik kan er nu al van genieten. Met de trein naar Utrecht en daar verder met de bus, en misschien over een paar maanden met een auto over de snelweg.

Natuurlijk zullen er momenten komen waarbij de euforie en het blijdschap ver te zoeken zijn, wanneer er een trein uitvalt of er een vertraging is. Wanneer ik in de auto onderweg naar het werk of thuis ben, zal ik ook meer dan eens in de file staan. Allemaal dingen waar ik niet op zit te wachten en op dat moment helemaal niet zal kunnen waarderen, maar who cares? Ik heb een baan.

forens