De kerstspullen zijn weer weg. Ze zitten in dozen die ruiken naar karton en vergeelde gezelligheid, weggeschoven achter de knieschotten van de zolder. Dat gebeurt altijd net te vroeg, heb ik het idee. Precies op het moment dat Moeder Natuur eindelijk besluit dat het nu écht winter mag worden. Dan pas vallen de eerste sneeuwvlokken en schuift er een dun laagje ijzel over het land. De lichtjes zijn uit, de ballen opgeborgen. Ironie is een groot woord, maar hier past het precies.

Winter is niets voor mij. Ik heb het geprobeerd, echt waar. Ik heb een muts opgezet, een sjaal omgedaan en mezelf wijsgemaakt dat het “lekker fris” was. Maar kou is gewoon kou. Het kruipt langs je wangen en onder je jas, ongeacht hoe goed je je hebt ingepakt. Op een zonnige winterdag wil ik nog wel doen alsof. Dan loop ik even naar buiten en denk: kijk eens aan, het licht. Maar uitbundig wordt het nooit.

Sneeuw waardeer ik alleen op afstand. Op een kerstkaart, in een film, of achter glas met een beker warme drank in mijn hand. Het kind dat vroeger zonder jas naar buiten rende om sneeuwballen te gooien, heb ik ergens onderweg verloren. Of misschien zelf laten verdwijnen, omdat enthousiasme ook onderhoud vergt en ik daar niet altijd zin in had.

Toch kan ik begrip opbrengen voor de mensen die wél juichen bij de eerste vlok. Die bij het zien van hun eigen adem even stoppen met ademen, om te controleren of dit het moment is. Of de rayonhoofden in Friesland al bij elkaar zitten. Of de Elfstedentocht voorzichtig fluisterend wordt uitgesproken, alsof hij anders schrikt en weer verdwijnt. Ik kijk ernaar met lichte verbazing. Enthousiasme kan mooi zijn, maar het schuurt soms tegen verdwazing aan.

In de winter verplaatst het leven zich naar binnen. Waar ik in de zomer met een boek en een glas rood in de tuin zit, zit ik nu bij de open haard. Het vuur knappert, de televisie staat aan. Wie is de Mol is hier favoriet. We kijken een aflevering en daarna nog een keer. Om te zien wat we gemist hebben. Of juist te veel hebben gezien. Ik ben me ervan bewust dat dit verdacht veel lijkt op het enthousiasme waar ik me net nog over verbaasde.

Misschien is dat wel de les van de winter. Dat iedereen zijn eigen vorm van verdwazing heeft. De een bij sneeuw, de ander bij een televisieprogramma. Het alternatief is ook niet aantrekkelijk: mensen die met zure opmerkingen het plezier van anderen onderuit halen. Die zich superieur voelen op sociale media, gewapend met geleende oneliners en bittere humor. Ze noemen het scherpzinnigheid, maar het lijkt vooral kou. En kou, daar kan ik dus niet van genieten.

Laat mij dan maar binnen zitten. Met een film, een vuur en een enthousiasme dat ik zorgvuldig probeer te koesteren. Ook al is het een beetje belachelijk. Dat is altijd nog beter dan bevroren raken.