De afgelopen twee weken lag ik een beetje in de lappenmand. Ik zeg “een beetje”, want ik ben niet ziek thuisgebleven, noch heb ik overdag in bed gelegen. Zo ziek vond ik mezelf niet. Maar mijn lichaam – en mijn hoofd – functioneerden niet helemaal optimaal, en dat merkte ik. Op deze zwakke momenten ben ik grumpy. Net iets chagrijniger dan normaal, en ik vind alles stom. Alles.

Het valt te begrijpen dat ik tijdens mijn ‘kwakkeldagen’ geen begrip kon opbrengen voor het feit dat (bijna) heel Nederland in de ban is van Juf Ank van basisschool De Klimop, en de hype rond het ‘hallo-allemaal-begroetingsdeuntje’. Niet dat ik nu, weken later, handklappend die paar regels mee zit te zingen. Nee, ik zit niet meer in groep 3, dus die herkenning is er niet. Nooit geweest ook. Wat ik dan wel grappig vind, is dat de serie het volk een spiegel voorhoudt en iedereen vindt het hilarisch.

Soms zijn mensen echt leuk. Vooral wanneer ze zichzelf bijzonder serieus nemen. Dat zijn van die momenten met een bling-randje. Het wordt pas echt interessant wanneer boosheid en beledigdheid hand in hand gaan. Mensen zijn de laatste jaren zo makkelijk beledigd. Dat gaat alle kanten op. Zo zijn sommigen nog steeds zwaar gepikeerd over de rol van Zwarte Piet, terwijl anderen daarop weer beledigd reageren. En dit patroon herhaalt zich jaar in jaar uit, zonder dat iemand vooruitgang boekt.

Houdt het dan nooit op? Nee. Zo had ik vorige week een telefoongesprek met een mevrouw die iets van mij gedaan wilde hebben waar ze geen recht op had. Dat moest ik haar vertellen. Het was dit, en niet dat. Misschien kort door de bocht, maar wel duidelijk. Mevrouw was beledigd en bleef maar in herhaling vallen. Iedere keer een andere invalshoek, maar mijn antwoord bleef onveranderd. Soms gaan de dingen zoals ze gaan. Niemand blijft droog in een regenbui. Ook niet als je schreeuwt.

Uiteindelijk had mevrouw door dat ze mij niet kon inpalmen met mooipraterij. Toen begon ze op mijn gevoel te spelen, wat haar ook geen succes bracht. Ik bleek voor haar een typische kille Nederlander. Op mijn antwoord dat ze van mij mocht denken wat ze wilde, sprak ze uiteindelijk een ‘vloek’ over mij uit. Hiermee dacht ze mij te kunnen overhalen. Niet dat het indruk maakte, want ze sprak ‘m uit over mijn vrouw en kinderen (…).

Ik was niet beledigd. Wel verbaasd. Over het feit dat je iemand een slecht leven toewenst omdat je gewoon je zin niet krijgt. Ik ben niet gelovig, en geloof al helemaal niet in alternatieve rituelen waarbij een sjamaan met gedroogde dieren of ingewanden door een walm van wierook zwaait, maar ik hoop eerlijk dat alles wat deze mevrouw over mij (en mijn vrouw en kinderen?) uitsprak, dubbel op haarzelf terugvalt.