Als kind had ik een gezonde jaloezie richting de meisjes uit de klas en bij mij in de buurt. Het ging niet om jurkjes of make-up — daar had ik nooit iets mee gehad en nog steeds niet, eerlijk gezegd. Het was iets anders. Iets dat je niet kon dragen of op je gezicht smeren. Ik wilde een poëziealbum. Een echt poëziealbum, met die zachte, geurende kaft, misschien met een bloemmotief of een engeltje dat iemand wakker maakte in de tuin om een versje te schrijven. Zoiets had ik nodig, iets waar herinneringen in konden blijven hangen.

Ik wilde schrijven: ‘Dit album is mij lief, wie dit steelt is een dief. Wie het vindt, breng het vlug naar André in Den Helder terug.’ Ik wilde dat iemand voor mij een versje bedacht, met een rijm dat klopte en waar ik stiekem trots op kon zijn. Maar zoals altijd waren de poëziealbums eenrichtingsverkeer. Jongens mochten er nauwelijks in schrijven. Dus schreef ik zelf. Voor vriendinnetjes, op een pagina, een rijmpje dat meer instructie dan poëzie was: ‘Schrob de keuken, boen de gang. Vang de spinnen, wees niet bang. Schil de piepers en kook de pap. Dan vindt iedereen je knap.’ Als je dat nu leest, denk je: arme kinderen, arme meisjes, wat een ouderwetse wereld. Maar toen voelde het alsof je magie op papier zette. En natuurlijk stond er boven de datum, na de tip-tap-top, altijd een klein hoedje. Zo’n dag markeren, een moment in het leven vangen, een herinnering veiligstellen.

Wat had ik toen graag eens in een eigen album willen bladeren, denken aan klasgenootjes en vriendjes uit de buurt, lachen om fouten en complimentjes tegelijk. En nu, zo vlak voor mijn veertigste verjaardag, krijg ik een soort herkansing. Vandaag zag ik op de site van ApartDesign.nl een poëziealbum voor volwassenen. Of bedoelt men eigenlijk: voor volwassenenprijs? Het is een kruising tussen een poëziealbum en een vriendenboekje, een soort nostalgie met een likje moderniteit. Misschien, dacht ik, kan ik dit boekje gebruiken als gastenboek op het gezamenlijke veertigste verjaardagsfeest dat Edo en ik in december vieren. Een plek waar mensen schrijven, een beetje poëzie, een beetje grap, een beetje herinnering. Zoals vroeger, maar nu met wijn, bitterballen en misschien een klein engeltje dat niemand wakker maakt, behalve in onze herinnering.