De kerstliedjes horen we nu tot in den treuren sinds de goedheiligman zogenaamd weer naar Spanje is. Van de klassiekers van Bing Crosby tot de hedendaagse tot-kerstlied-bewerkte hit “Sunny Days” van Armin van Buuren. Ikzelf luister al sinds oktober naar diverse kersthits. Dat houdt in dat ik overmorgen overgelukkig ben wanneer de kerstliedjes niet langer meer regulier te horen zijn. Het is geen klagen. Ik ben het zelf die al twee maanden naar de met sleebellen bewerkte hits luister. Het maakt me vrolijk. In de drukke winkels hoopt men dat de kerstliedjes de stress onder het winkelend volk doet vergeten. Dat lukt niet.

Gistermiddag. Ik zie een verhitte en gehaaste vrouw in rap tempo langs de kledingrekken in de C&A lopen, gevolgd door haar zwijgende echtgenoot. Er worden truien onder zijn kin gehangen en met een ‘Nah, da’s niets,’ worden diezelfde truien weer snel terug in het rek gehangen. Men is vooral op zoek, maar weet niet precies naar wat. Doelloos winkelen. Probeer dan maar met een succes thuis te komen. De vrouw loopt even later gefrustreerd, zonder aankopen, naar de roltrap en de man ergert zich stilletjes aan dit verloren bezoek aan de C&A. Zeer waarschijnlijk staat hem hetzelfde script te wachten bij de H&M. Of WE Fashion Store.

Kerstmis. Het moment aan het einde van het jaar waar we wensen stil te staan bij het hectische bestaan en bij de medemens. Men wenst elkaar het beste toe voor de feestdagen en het komende nieuwe jaar. Behalve voor de persoon die in de rij voordringt bij het winkelen. Men ergert zich aan die brutale dame in de boekenwinkel, die net voor jou het laatste exemplaar van een cadeau bestemd voor tante Jans weggrist. Dag Goede Dochter van Karen Slaughter. Dit jaar met Kerstmis geen plek voor jou bij ons in de familie! Ja, dan zijn mensen geneigd stiekem (sommigen doen het verrassend overtuigend duidelijk) iets minder begaan te zijn met onze medemens. Vrede op aarde, maar zeker niet voor iedereen. Een fuck you voor al die andere egoïsten en zelfzuchtige mensen. Daarbij zichzelf vergeten.

Misschien is het nog te vroeg in onze geschiedenis om verdraagzaamheid voor anderen op te brengen. Ik ben bang dat de hype ‘geduld-voor-een-ander’ voorlopig toekomstmuziek blijft. Misschien is het een idee voor de kerstman om iedereen op deze wereld een spiegel cadeau te doen? Ik bedoel niet zo’n stuk glas waarin je, je eigen reflectie ziet. Ik denk aan een waarin je jezelf als een compleet mens ziet. We denken altijd wel meegaand, tolerant of edelmoedig te denken, of te zijn. Wanneer iemand iets in onze ogen verkeerd doet mopperen we en laten we dat ook weten, maar als we ons zelf schuldig maken aan hetzelfde, dan moet dat kunnen. Ik herken het ook bij mezelf. Ik kan soms, in bepaalde situaties  mensen de hel toewensen, om een dag later hetzelfde te doen. Daarom wens ik iedereen (én mijzelf) voor vandaag en morgen twee fantastische feestdagen toe, en vooral ook een empathisch 2018.

In een land hier ver vandaan, in de buurt van de poolcirkel, staat een grote groep sparrenbomen als onderdeel van een enorm groot bos. Deze bomengroep is de familie Pinaceae, met aan kop van de familie een oude reuzenboom en directe nageslacht. Deze bestaat uit honderden sparren, en één van de jongere bomen, de 15 jaar jonge Danny, staat bekend om zijn uitzonderlijke karakter.

Danny is een buitengewoon sparrenboompje. Waar alle andere sparren dagenlang kunnen sparren en stoer praten over hoe zij -in tegenstelling tot de andere bomenfamilies in het bos, het hele jaar hun naalden houden, is Danny altijd stil. Hij is daarom vaak mikpunt van spot. Danny is altijd ergens anders met zijn gedachten. Voor de andere bomen in het bos is hij altijd afwezig. In de gedachten van Danny leeft hij in zijn eigen wereld.

In deze wereld is Danny geen spar. In deze wereld beleeft hij zijn droom en is hij een dennenboom. Daar bestaat geen sneeuw en is er geen koude wereld. Hier mag hij zijn die hij wenst te zijn. Hier mag hij zeggen wat hij denkt, zonder uitgelachen te worden. In de zelfgecreëerde droomwereld van Danny vindt niemand hem anders. Of abnormaal. In die gelukkig wereld is Danny alledaags.

Danny verlangt er naar onopvallend te zijn. Dan is hij voor de andere bomen in het bos geen uitzonderlijk type meer. Dan is hij geen boom, maar onderdeel van het bos. Maar in werkelijkheid ziet het woud hem toch als een uitzonderlijke boom. Een exemplaar die niet past tussen de andere sparren. Het is voor niemand een verrassing wanneer er begin december is besloten wat ze met Danny gaan doen.

Tijdens het jaarlijks familieberaad over wie als kerstboom in de brute mensenwereld mag optreden heeft de familie Pinaceae al snel beslist dat Danny, nu hij 15 jaar oud is, geofferd mag worden. Danny krijgt niets van dit besluit mee. Ondanks de koude, droomt hij dat hij is omringd door warmte en liefde. Als dan de grote dag aanbreekt en de kerstelfjes in het bos tussen de sparrenbomen staan, is het snelle afscheid van Danny verleden tijd.

Danny weet niet wat hem overkomt. Met geweld wordt hij van de plek verwijderd waar hij al 15 jaar heeft staan wortel schieten. Hij komt los van de grond en in horizontale toestand wordt hij vervoerd naar een andere plek. De zwaartekracht doet rare dingen met zijn geest en wanneer hij met een klap op de laadbak van een truck terechtkomt, verliest hij het bewustzijn. Hij merkt niet dat hij kilometers ver wordt vervoerd.

Danny voelt dat het leven uit hem is weggezakt wanneer hij langzaam bijkomt. De stam waarop hij jarenlang heeft gestaan voelt pijnlijk aan, maar wanneer hij om zich heen kijkt, ziet hij dat hij is waarvan hij altijd heeft gedroomd. Hij is versiert met zilveren ornamenten en er hangen slingers tussen zijn takken. Hij begint nog meer te stralen als hij ziet dat er een paar strengen van lichtjes zijn naalden laten glimmen.

De jonge Danny is eindelijk gelukkig. Ondanks dat het leven uit hem stroomt, is het allemaal goed. Danny is geworden waar hij al jarenlang naar verlangde. De spar is eindelijk de dennenboom van zijn droom geworden, en het kan hem niet schelen dat hij binnenkort zijn naalden zal verliezen. En niet kort daarna het leven. Wanneer Danny straks in januari buiten wordt gezet en zijn stam met hars is bedekt, dan zijn deze tranen van hars, ook tranen van geluk.

Kerstmis, of het kerstfeest, of het geboortefeest van de Heer, is een christelijk feest in het kerkelijk jaar. De eerste- en tweede kerstdag hebben we zonder kerkelijke gedachten in Den Helder en in Haarzuilens doorgebracht. Gevuld met animerende gesprekken, het spelen van spelletjes (Mahjong), en vele gesprekken.

De afgelopen zondagen waren die van samenzijn met familie en eten. Veel eten. Gisteren, een reguliere zondag -of volgens sommigen de derde kerstdag, hebben we hier thuis in Almere met zijn tweetjes heel relaxt gedaan. Een soort van B-dagje. Binnenshuis bankhangen, binge-watching en boekjes lezen.

Hoewel de buitentemperaturen de afgelopen dagen aan Pasen deden denken, was het mede door de harde wind geen weer voor een (kleine) wandeling buiten. Alle gegeten calorieën ren ik er de komende dagen met een paar runs af.