Cancelcultuur

Laatst bleef ik tijdens het zappen hangen bij National Geographic. Een programma over mythische wezens. Weerwolven, vampiers en ander gespuis dat vooral na zonsondergang actief schijnt te zijn. Normaal denk ik dan aan een vermakelijke griezelfilm. Nu ging het over de oorsprong van de verhalen. En die bleek minstens zo opmerkelijk als de wezens zelf.

Waar kwamen al die verhalen eigenlijk vandaan? Eeuwen geleden was de wereld een stuk onverklaarbaarder. Ziekten, vreemd gedrag, misoogsten, plotselinge sterfgevallen. Had men ergens geen verklaring voor, dan werd er een bovennatuurlijke oorzaak bij verzonnen. Een vampier, bijvoorbeeld. Of een weerwolf. Probleem opgelost. Althans, voor degene die het verhaal bedacht.

Bijzonder vond ik het stuk over de heksenvervolgingen. Vooral vrouwen werden van hekserij beschuldigd. Mannen kregen onder meer het stempel weerwolf opgedrukt. Mannen die zich vreemd gedroegen, buiten de gemeenschap vielen of, zo werd er fijntjes bij vermeld, niet van jonge vrouwen konden afblijven. Dat laatste bleef hangen. Een man die zijn handen niet thuis kon houden was dus geen ordinaire viespeuk, maar mogelijk een bloeddorstig monster. Je moet er maar opkomen.

Het griezeligste aan die geschiedenis zijn niet de weerwolven of heksen. Het zijn de mensen die er heilig in geloofden. Uit angst voor het onbekende werd een hele groep verdacht gemaakt, buitengesloten, vervolgd en soms vermoord. Een beschuldiging was genoeg om iemand het leven onmogelijk te maken. Bewijs? Ach. Daar werd niet altijd even moeilijk over gedaan. Wie eenmaal als heks was aangewezen, kon maar beter hopen dat de buren een goede dag hadden.

Inmiddels zijn we honderden jaren verder. We hebben wetenschap, onderwijs, medische kennis en toegang tot ongeveer alle informatie die de mensheid ooit verzamelde. Je zou denken dat het geloof in heksen en weerwolven definitief naar het rijk der fabelen was verwezen. Maar nee hoor.

Er zijn nog altijd mensen die overtuigd zijn dat heksen echt bestaan. Gelukkig eindigen ze niet meer massaal op de brandstapel. Sterker, het verschijnsel nam een wonderlijke wending. Nu roepen mensen zichzelf vrijwillig uit tot heks, vampier of ander mythisch wezen.

Ik vermoed dat sommigen hun leven zo slaapverwekkend vinden dat een bovenaardse identiteit ineens aanlokt. Waarom jezelf voorstellen als administratief medewerker als je ook een eeuwenoude heks kunt zijn? Het geeft een verjaardag ongetwijfeld extra gespreksstof.

De weerwolf is een ander verhaal. Vertelt iemand mij in alle ernst dat hij bij volle maan in een harig beest verandert, dan lach ik hem waarschijnlijk vierkant uit. Hooguit adviseer ik een goede tondeuse.

Natuurlijk mag iedereen geloven wat hij wil. Het zal me een zorg wezen. Maar ik had gehoopt dat de mensheid in al die eeuwen niet alleen technisch was gevorderd, maar ook slimmer was geworden.

Misschien zijn we minder ver van de middeleeuwen verwijderd dan we denken. Alleen is de brandstapel vervangen door de cancelcultuur.

Zoete lucht – I

Het is gisteren een week geleden dat ik in de vroege ochtend voor een laatste keer ben gaan hardlopen. Nadien heb ik nog wel hardgelopen, maar niet op een creatieve manier. Ik wilde vorige week op tijd de deur uit, want er was die dag mooi weer voorspeld. Met al hoge temperaturen in de ochtend. Om me zelf niet te veel te kwellen had ik me voorgenomen om voor negen uur te vertrekken. Dan was ik na anderhalf uur weer thuis en hoefde ik ook niet moeilijk te doen met flesjes water voor onderweg. Rond kwart voor negen trok ik de deur achter me dicht om een rondje van 12 kilometer om de Noorderplassen, ten noorden van Almere-Stad, te lopen.

Na een kwartier wist mijn hardloop-app te melden dat ik 3 kilometer achter me had gelaten, en rende ik de woonwijk uit. Ik ging in een lekker tempo via de Von Draisweg richting de Trekvogelweg. Deze weg is ingesloten tussen water, met aan de westzijde de Noorderplassen en aan de oostelijke kant de Hoge Vaart. Een kudde van ongeveer 30 schapen stonden aan de zijkant achter schrikdraad te grazen. Een paar wollen exemplaren keken even op, maar waren niet onder de indruk. In de verte liep een andere hardloper me tegemoet en na een paar minuten bij het passeren begroetten we elkaar, als motorrijders. Met een opgestoken hand.

Met een glimlach op mijn gezicht liep ik richting het noorden, met muziek van Armin van Buuren in mijn oordopjes. Op deze muziek kon ik met gemak een halve marathon lopen, maar dat stond niet in de planning, want daar had ik deze ochtend geen tijd voor. Op een gegeven moment werd ik in mijn trance gestoord door een enorme knal. Ik voelde de druk van een enorme explosie door mijn hele lijf. Ik bleef verschrikt stilstaan. Min oren piepten aanhouden. Ik keek om me heen wat de oorzaak van deze knal moest zijn geweest. Voor mij leek het alsof er ergens een gebouw op een nabijgelegen industrieterrein was ontploft.

Vanachter de drie appartementenflats bij restaurant ‘The Boathouse‘, ten westen van mij zag ik een enorme hoge grote rookpluim ontstaan. Er moest iets ten hoogte van Amsterdam zijn gebeurd, tenminste dat dacht ik. Helaas ben ik niet zo goed in het inschatten van afstanden en mijn gevoel voor topografie is ook niet om naar huis te schrijven. Wel kleurde de lucht boven, waarvan ik dacht dat het Amsterdam was, een vreemde lila en oranje kleur. De hemel leek kunstmatig door een computers te zijn ingekleurd. De gekleurde lucht breidde zich uit, ook richting Almere. Als er een zoet gekleurde deken over ons heen trok.

Mijn lichaam herstelde zich enigszins van de enorme knal en ik besloot weer verder te rennen. Het klinkt nu idioot dat je na zo een grote knal gewoon doorgaat met het leven, maar het is net als bij iedere andere grote explosie of ramp. De impact komt later pas. Wanneer je de verhalen hoort en de beelden op televisie ziet. Daarbij ben ik net zo egoïstisch als ieder ander mens. Je gaat door met de persoonlijke dagelijkse dingen en hardlopen was wat ik op dat moment deed.

Ik rende verder, voorbij de trailerhelling en over de Schateilandbrug. De Trekvogelweg heet na die brug het Trekvogelpad. De reden hiervoor is me onbekend, maar het heeft vast iets te maken met die beroerde bestrating daar. Mijn hardloop-app gaf me door dat ik weer een kilometer verder was. Dat mijn gemiddelde snelheid iets van 5.45 minuten per kilometer was. Niet verwonderlijk, de laatste kilometer had ik stilgestaan. Een groepje jongens speelden bij een aanlegsteiger in het water. Ze riepen iets naar mij, maar Armin van Buuren overstemde het geschreeuw van deze jongens en het had zo kunnen zijn dat ze gewoon schreeuwden bij het spelen. Ik had ook geen zin om naar een paar kids te luisteren. Ik rende in mijn eigen tempo door. Hierdoor zag ik niet dat ze in paniek naar de lucht wezen.

Wordt binnenkort vervolgd..