Schemerzone

Ik bevind me momenteel in een schemerzone. Nee, niet de Twilight Zone, waarin vreemde gebeurtenissen plaatsvinden en de werkelijkheid plotseling een andere betekenis krijgt. Ik bedoel een échte schemerzone. Die periode van het jaar waarin het daglicht zich steeds vroeger terugtrekt en de duisternis langzaam maar zeker een steeds groter deel van ons dagelijks leven opeist.

Het valt me vooral op wanneer ik na mijn werk naar huis reis. Ik stap bij daglicht in de bus en drie kwartier later stap ik uit in een wereld die inmiddels bijna volledig in het donker is gehuld. Alsof iemand onderweg ongemerkt het licht heeft uitgedaan. En dat terwijl mijn avond dan eigenlijk nog moet beginnen.

Twee keer per week trek ik na thuiskomst mijn hardloopschoenen aan. Tegenwoordig gaat dat gepaard met de nodige feestverlichting op mijn lijf. En dan bedoel ik geen gezellig knipperend kerstlampje om alvast in de stemming te komen. Nee, verlichting die écht nodig is om zichtbaar te blijven voor andere weggebruikers. Met lampjes op mijn borst en reflecterende onderdelen lijk ik soms meer op een wandelende kerstboom dan op een hardloper. Alleen ontbreken de ballen. Nou ja, niet allemaal natuurlijk.

En laat ik er geen doekjes om winden: ik vind hardlopen in het donker afschuwelijk. Waar ik overdag ontspannen mijn kilometers maak, ben ik ’s avonds voortdurend op mijn hoede. Stoeptegels die ongelijk liggen en nauwelijks zichtbaar zijn. Fietsers die vooral oog hebben voor hun telefoon of simpelweg niet opletten. Obstakels die overdag geen enkel probleem vormen. Een misstap is zo gemaakt. Ik wil hardlopen, geen hindernisbaan afleggen waarbij ik ook nog eens moet proberen levend thuis te komen. Al die verlichting draag ik dus niet voor de sier, maar uit pure noodzaak.

Wat deze periode extra merkwaardig maakt, is dat vrijwel mijn volledige vrije tijd zich doordeweeks in het donker afspeelt. ’s Ochtends vroeg vertrekken, overdag werken en thuiskomen wanneer de zon haar werkdag allang heeft beëindigd. Alleen in het weekend krijg ik nog een fatsoenlijke portie daglicht cadeau. Mijn vrije uren staan tijdelijk op nachtstand.

Gelukkig is deze schemerzone tijdelijk. Een overgangsperiode richting december, de feestmaand waarin al die duisternis tenminste nog een beetje wordt gecompenseerd door duizenden lichtjes, versierde straten en een warme sfeer. Kerstmis vormt voor mij het lichtpuntje aan het einde van deze donkere tunnel. Letterlijk bijna.

Maar daarna? Dan begint het gedeelte waar ik aanzienlijk minder enthousiast van word. Januari en februari. Die doorgaans grauwe, kille en wat mij betreft ronduit deprimerende eerste maanden van het nieuwe jaar. De kerstverlichting is verdwenen, de gezelligheid opgeborgen in dozen en buiten lijkt alles nog even een paar maanden op de pauzeknop te staan. Het nieuwe jaar mag dan vol goede voornemens zitten, de natuur heeft daar duidelijk nog geen boodschap aan.

Ik tel overigens zelden de dagen af, maar voor kerst mag de kalender best sneller bladeren.

En zodra die feestdagen achter de rug zijn, verandert mijn verlangen alweer van richting. Dan kijk ik uit naar het voorjaar. Naar ochtenden waarop het weer licht is wanneer ik vertrek. Naar avonden waarop ik na mijn werk nog een paar uur daglicht overhoud. Naar hardlopen zonder dat ik mezelf eerst hoef om te bouwen tot een lopende lichtreclame.

Voorlopig zit ik dus nog midden in mijn schemerzone. Met één voet in het daglicht en de andere in het donker. Op weg naar kerst, met het voorjaar alvast ergens in mijn achterhoofd.

Winteravond

Er is de laatste tijd iets eigenaardigs met hardlopen. Ik begon ermee omdat het simpel is: schoenen aan, deur uit, en gaan! Je denkt dat het een hobby is, maar voor je het weet, heb je er een relatie mee. In mijn geval al bijna vijftien jaar. Vijftien jaar waarin mijn vaste rondje zich gedraagt als een oude vriend. Ik ken inmiddels elke stoeptegel, elke boom, elke flauwe bocht. En als ik een keer niet ga, lijkt het rondje teleurgesteld. Alsof het bij de deur staat te wachten: kom je nou?

Ik hou ervan. Echt. Die eerste meters waarin je lijf nog protesteert, het middenstuk waarin je voeten en gedachten in dezelfde pas lopen, het laatste stuk waarin je denkt dat je soepel gaat maar vooral opgelucht bent dat het bijna klaar is. Hardlopen geeft me rust en ritme.

Maar sinds vorig jaar zit er een barst in die liefde. Die barst heet: winteravond. Niet vanwege de kou of de regen. Daar kan ik wel tegen. Een beetje nattigheid hoort erbij, en donker ook. Met een reflecterend hesje met verlichting loop je al rond als een kerstboom in de maak. Nog net geen piek op je hoofd. De kerstsfeer komt vanzelf.

Nee, het zijn de anderen die de avond verpesten. De idioten die zich op het asfalt begeven. Fietsers zonder licht. Die zie je niet aankomen. Of juist die types die alleen verlicht worden door het scherm van hun mobieltje dat ze in hun eigen gezicht houden. Alsof ze vrijwillig blind zijn. Je ziet alleen die witte snuit in het donker zweven, de rest blijft onzichtbaar. En wanneer ik schrikt, kijken ze op alsof ík een verschijning ben.

En dan heb je de zombie-wandelaars. Mensen die lopend volledig in hun scherm wonen. Ze schuifelen voort, vingers tikkend, ogen omlaag, hersenen elders. Je kunt er langs rennen, kuchen, hoesten, zingen — ze merken niets. Zelfs NASA zou geen signaal kunnen sturen dat hen nog bereikt. En die honden… ach, soms lijkt het alsof ze je bijna smeekend aankijken. Zo’n blik van: kom op baas, we zijn buiten. Thuis zit je al de hele avond naar een scherm te koekeloeren. Je zou bijna stoppen om die hond sterkte te wensen.

En daar ren ik dan tussendoor. Slalommend, licht vloekend, mijn vertrouwde rondje verdedigend tegen de spookfietsers en zendmast-zombies. Soms denk ik eraan om later te gaan lopen, als iedereen binnen zit te scrollen in plaats van rond te dwalen over de stoep. Maar ja — dan moet ik weer vroeger eten. En als ik vroeg eet, sta ik om tien uur hongerig in de keuken. Dat schiet ook niet op.

Een loopband? Geen optie. Ik wil echte vooruitgang. Echte lucht. Echte bochten. Niet de illusie van beweging in een zaaltje waar het naar rubber en zweet ruikt.

Dus ren ik verder. Mijn rondje en ik, vijftien jaar samen. De wereld eromheen verandert, soms ten goede, vaak niet. Maar één ding blijft: ik hou ervan. En dat laat ik me niet zomaar afpakken door zombies op sneakers, spookfietsers met telefoons, of mijn eigen hysterische kerstverlichting.