Op de tweede dag van dit jaar ben ik door mijn rug gegaan. Dit was mijn allereerste keer dat dit gebeurde en het is een ervaring die ik liever nooit heb gehad. Ik wilde op die zondagmorgen mijn sokken aantrekken om een rondje te gaan hardlopen, maar in plaats van dat ik mijn sokken aantrok, trok er een enorme, helse pijn door mijn onderrug. Ik kon niets meer doen dan alleen maar jammerend klagen van deze narigheid. Voorzichtig liep ik naar de badkamer, waar het nogmaals in mijn rug schoot. Ik heb daar minutenlang met beide handen op de badrand staan kermen van de aanhoudende pijn in mijn rug. Nog nooit heb ik dit zo ernstig gehad. Voor mij zat er verder niets op dan te liggen en af en toe voorzichtig een wandeling te maken.

Zo heb ik een week lang plat op mijn rug gelegen, onderbroken door af en toe een wandelingetje. Deze ommetjes liep ik niet langer dan een half uur, want anders kwam mijn rug in opstand door middel van opkomende, zeurderige pijn. Na acht dagen op bed te hebben gelegen had ik er genoeg van. De pijn was inmiddels niet meer zo intens, en ik vond dat ik wel weer kon proberen om te gaan werken. Aangezien ik zittend werk heb (kantoorbaan, en dankzij de pandemie ook thuiswerk), ben ik halve dagen, alleen in de ochtend gaan werken. Dit ging wel lekker. Af en toe opstaan om heen en weer te lopen en in de middag rust (plat op mijn rug). Zo ging het alsmaar beter. De ene dag iets slechter dan de ander, maar uiteindelijk verbetering.

Nu, na vier weken van rustig aandoen ben ik vanmorgen weer voorzichtig gaan hardlopen. Een kleine afstand van vijf kilometer. Het ging goed en lekker. Ik had gedacht dat de vier weken rust mijn lijf enigszins roestig had gemaakt, maar dit bleek niet het geval. Wanneer ik volgende week weer begin met korte afstanden, kan ik langzaamaan weer de actieve hardloper van voorgaande jaren worden. Ik heb mezelf beloofd niet te hard van stapel te gaan, maar ik kan niet wachten tot ik volgend maand weer het normale aantal hardlooprondjes kan lopen.

Ik heb een beetje last van de laatste-week-van-januari-depressie. Het valt me de laatste jaren op dat deze laatste week van januari niet goed combineert met mijn geestelijke gemoedstoestand. Ik ben niet echt down of depressief, maar ik vind veelal alles stompzinnig, niet leuk en ook niet de moeite waard van mijn aandacht. Wanneer er me iets tegenzit, ontstaat er in mijn hoofd een dramatische happening (dreinend en aanstellerig). Daarbij komt dit jaar er ook nog bij dat ik al ruim drie weken niet heb kunnen hardlopen. Mijn rug werkt niet mee. Nu vind ik het heel zielig voor mezelf dat ik zo’n negen keer mijn hardloopschoenen niet heb kunnen aantrekken. Normaal denk ik: kop op, het komt wel goed! Vandaag voel ik me innerlijk als een kind, liggend op de grond met gebalde vuisten, te schreeuwen naar niemand die het zal horen.

Het is een voordeel dat deze bijzonder geestesgesteldheid van mij maar een weekje duurt. En dat soms niet eens. Halverwege de week zie ik ‘Het Weekend’ aan de horizon van de werkweek gloren, en veeg ik de imaginaire tranen uit mijn ogen. Grote kans dat ik op woensdagavond alweer stilletjes zit te neuriën. Tot die tijd loop ik te jammeren, erger ik me wezenloos aan alles en irriteert me alles wat er maar even tegenzit. Het is de donkere kant van mij die gelukkig alleen die paar dagen in de laatste week van januari van zich laat horen. Laat me nog maar even doorbijten.

We zijn nog geen week in het nieuwe jaar en het is al dag drie van platliggen en een klein beetje lopen. Een nieuw jaar, een nieuwe ‘ik’. Toch liever niet op deze manier. Nog steeds veel last van pijn in de rug. Ik kan zeggen te weten hoe Denzel Washington zich als Lincoln Rhyme moet voelen in The Bone Collector, waarin hij een personage speelt die aan het bed gekluisterd is, maar dat is niet realistisch van mij. Het personage Rhyme was vanaf de nek verlamd, en dat ben ik niet. Dat is me dan toch te dramatisch. Het is alsof je verklaart te weten hoe Anne Frank zich achter de boekenkast heeft moeten voelen, omdat je een dagboek bijhoudt.

Helaas kan ik niet melden dat het al iets beter met me gaat. Ik verwachtte het wel, vanmorgen, na het douchen, maar bij het afdrogen schoot het me weer in de rug. Helse pijn en duivels gevloek. Met moeite mezelf  naar bed gebracht (strompelend) en rustig gaan liggen tot de pijn lichtelijk verdween. Wederom een dag van liggen en af en toe een wandeling. Ik wordt er een beetje moedeloos van.

Vanavond na het eten dacht ik me iets beter te voelen en ik besloot een laatste wandeling van deze dag te lopen. Echter, mijn rug dacht daar anders over en gaf dit wederom aan met een heftige, aanhoudende pijn. Ik heb het opgegeven. Ik ben naar bed gegaan. Hier lig ik nu nog en zal dit tot morgenochtend blijven doen. Misschien dat het dan iets beter gaat!

Het jaar 2022 is nog maar twee dagen oud en ik heb nu al een dieptepunt bereikt: Ik lig vandaag al uren op bed met een enorme rugpijn. Ik had al een paar weken last van een zeurderig pijntje, onder in mijn rug, maar ik kon normaal blijven doen. Zoals hardlopen.

Vanmorgen wilde ik weer gaan hardlopen en bij het aantrekken van mijn rechtersok, zittend op mijn bedrand, schoot de pijn door mijn pijngrens-barrière. Jammerlijk stootte ik wat pijnkreten uit en besloot even naar de badkamer te lopen. In de hoop dat ik de pijn eruit kon lopen.

Voorzichtig liep ik naar badkamer, maar zeer waarschijnlijk niet voorzichtig genoeg. Bij een volgende stap in de badkamer, over een handdoek, kreeg ik wederom een pijnscheut onder in mijn rug, waarmee ik bijna zelf in elkaar zakte. Ik kon me nog half staande houden, met beide handen rustend op de badrand.

‘Hardlopen gaat het niet worden,’ zei ik binnensmonds en ben toen weer langzaamaan, voorzichtig op mijn bed gaan liggen. Met een naproxen in mijn lijf heb ik bijna een uur plat op mijn rug gelegen. Tot ik genoeg had van het stilliggen. Voorzichtig ben ik uit bed gekomen en heb ik me toen verder aangekleed om naar buiten gegaan voor een korte wandeling.

Dit ging goed en het was fijn. Met iedere stap leek de pijn minder te worden. Heerlijk. Ik hen een kwartiertje gewandeld en ben vervolgens op het logeerbed gaan liggen. Dit bed heeft een verstelbare bodem, waarmee ik met de benen hoger lig. Heel fijn tegen de pijn. Hier lig ik nu nog. Straks wil ik wederom een wandeling maken, en ik hoop dan zonder pijnstillers weer rustig te liggen. Morgen kijk ik wel verder.