Een lang stuk

Zondagochtend. Het is de dag van mijn tweede hardlooprondje langer dan 15 kilometer, van dit jaar. De Dam tot Damloop 2017. Nog voor de wekker gaat ben ik aan het wakker worden. Half slapend droom ik dat ik het startbewijs van zangeres Anouk met de post heb ontvangen. In de droom vraag ik me af hoe dit kan, en tevens bedenk ik dat via een persoonlijk bericht op Facebook kan doorgeven dat ik haar startbewijs heb ontvangen. Zoals het in dromen gaat (bij mij wel), staat Anouk dan ineens naast me om het startbewijs in ontvangst te nemen. Als dank wil ze wel met mij op de foto. Ik vind dat een vreemd idee en bedankt haar vriendelijk. Dromen. Ze zijn lang niet allemaal als die van Martin Luther King.

Ik schud de droom van me af en begin aan mijn ontbijt. Voedzaam, maar niet te zwaar. Mijn start is om 11:00 uur in Amsterdam. Geen tijd voor getreuzel deze ochtend! Als bij iedere officiële run ben ik vooraf lichtelijk gespannen. Dat is vaak het geval wanneer ik met de trein moet reizen. Ben ik zelf op tijd op het station, en zorgt de NS er ook voor dat de trein op tijd rijdt? Piekeren. Ik haat het, het is negatief fantaseren. Dat blijkt, want ik ben ruim op tijd op station Almere Centrum en de trein naar Amsterdam Centraal is ook op tijd. Om 10:30 uur komen we aan in hartje Amsterdam. Het is druk op het station. Veel mensen in korte broek en lange hardloop-tights, in vooral schreeuwende neonkleuren lopen er rond.  lopen Edo grapt een oude mop dat iedereen op de vlucht is voor goede smaak van kleding.

Om ongeveer 10:45 uur sta ik met honderden andere hardlopers in het startvak. We worden allemaal enthousiast gemaakt om een soort van ochtendgymnastiek te doen. Velen doen fanatiek mee. Ik niet. Ik moet straks nog ruim 16 kilometer hardlopen. Rustig aan beginnen, is mijn motto. Dan ga ik niet als een debiel op eenzelfde plek staan springen en zwaaien. Edo staat buiten het hek, aan de oostelijke kant van de Prins Hendrikkade en maakt nog een paar foto’s. Een paar minuten voor 11:00 uur begint het serieus te worden. Het duurt niet lang en dan mogen we! Bijna iedere hardloper zet de hardloop-app, gps-horloge of timer op stand by, want wanneer straks het startschot klinkt moet alles geregistreerd worden. Stel je eens voor dat de tijdsregistraties van Event Timing niet werkt!

Om 11:00 gaan we dan! Het startschot, genomen door de roeikampioenen Tycho en Vincent Muda heeft geklonken. Ik ben vol verwachting! Ga ik het halen? Ben ik fit genoeg om deze afstand in 1 keer uit te lopen of zal ik er onderweg een paar verplichte wandelingetjes moeten tussenvoegen? Na de eerste 800 meter rennen we enthousiast de IJtunnel in. Het asfalt loopt af en ik merk al direct dat ik te snel ga, ik probeer mijn snelheid te minderen, maar voel de pijn al in mijn scheenbenen opkomen. Ik pers een vierletter-scheldwoord ik uit mijn mond. Ik vertel mijn innerlijke dat ik echt niet in de IJtunnel ga wandelen. Deze ochtend nog, en de jaren hiervoor, heb ik wandelaars in deze tunnel voor watjes uitgemaakt. Ik besluit eerst de IJtunnel uit te lopen en dan nog een stukje langs de Leeuwarderweg.

Steeds weet ik een korte wandeling voor me uit te schuiven. Eenmaal bij het 5 kilometer punt aangekomen, is mijn lichaam genoeg warmgelopen en verdwijnt de pijn in de benen. Onderweg, in Molenwijk, moet ik lachen om de nuchtere opmerking van een van de toeschouwers. ‘Vanochtend vond je het nog een goed idee,’ wordt ons in het plat Amsterdams verteld. Het publiek van deze run is een van de beste. Ik raad iedere hardloper aan om minimaal een keer aan de Damloop mee te doen. Het is een feest! Na ruim 9 kilometer te hebben gelopen, rennen we Amsterdam uit, over de Verlengde Stellingweg. Een stuk van 1 kilometer het stukje naast de A8, waar we langs de Kolkweg, via de Noorder IJ- en Zeedijk eindelijk Zaandam in lopen. We passeren bijna de 12 kilometer.

Nog 4 kilometer te gaan. Ik voel een persoonlijke overwinning. Het moet heel raar lopen*, wil het nu nog misgaan. Vandaag ga 16 kilometer in 1 stuk uitlopen! Geen wandelingen voor mij. Op de dijk is het bewolkt en er staat een koude wind, maar het deert me niet. Herhaaldelijk haal ik andere hardlopers in. Het tempo zit er goed in en op de Zuiddijk is het gezelligheid alom. Een laatste scherpe bocht en ik weet uit ervaring dat we de 14 kilometer aangetikt hebben. Nu nog een recht stuk richting het centrum van Zaandam. Nu kan het alleen nog maar leuker worden. Het duurt nu niet meer lang voor we de medaille om de nek krijgen gehangen. Nog een paar bochten te gaan. Ik had gehoopt de run uit te lopen. Misschien na anderhalf uur hardlopen. Wanneer ik gefinisht ben blijkt dat ik hieronder zit. 01:23:38 uur. Ik ben blij. Een medaille én mooie ervaring rijker.

*woordspeling

DTD 2017

Auteur: Dray

'Je wordt met de lach leuker.'

U mag reageren.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s