Deze week staat bij mij opvallend genoeg in het teken van naalden. Niet omdat ik plotseling een hobby heb ontdekt, en ook niet omdat ik stiekem een nieuwe tatoeage laat zetten. Nee, het is allemaal een stuk braver. Aanstaande woensdagavond ga ik bloed doneren. Donderdagmiddag sta ik alweer in het gezondheidscentrum voor een meningokokkenvaccinatie. Ik voel me bijna een speldenkussen.

Woensdag is de eerste prikactie. Bloed doneren doe ik natuurlijk niet omdat ik zo dol ben op naalden. Er zijn leukere manieren om een woensdagavond door te brengen. Toch vind ik het een prettig idee dat iets wat mijn lichaam zonder al te veel moeite opnieuw aanmaakt, voor iemand anders van levensbelang kan zijn. Je zit daar even, er verdwijnt een zakje bloed uit je arm en daarna ga je gewoon weer naar huis. Voor jezelf is het hooguit een kleine onderbreking van de dag. Voor een ander kan het een enorm verschil maken.

Wat ik wél jammer vind, is dat ik woensdag niet kan sporten. Normaal gesproken vind ik het heerlijk om te bewegen. Een training overslaan voelt tegenwoordig bijna vreemder dan die naald zelf. Maar goed, bloed doneren en daarna nog fanatiek gaan sporten lijkt me niet de meest briljante combinatie. Soms is verstandig zijn ook gewoon onderdeel van goed voor jezelf zorgen.

De volgende dag mag dezelfde huid alweer aan het werk. Donderdagmiddag staat de meningokokkenvaccinatie op het programma. Geen bloed eruit dit keer, maar iets erin. Voor de afwisseling. Voor ik het weet word ik vrijdag bij het tuincentrum verkocht als menselijke cactus.

Het grappige is natuurlijk dat niemand mij hiertoe dwingt. Beide prikken zijn mijn eigen keuze. En juist daarom vind ik het eigenlijk helemaal niet vervelend. Bloed doneren omdat ik dat belangrijk vind. Mezelf laten vaccineren omdat ik liever voorkom dan genees. Twee totaal verschillende redenen, maar allebei gebaseerd op hetzelfde principe: ik beslis zelf wat ik verstandig vind om met mijn lichaam te doen.

Misschien is dát wel waarom ik weinig moeite heb met naalden. De prik zelf duurt maar een paar seconden. Het idee erachter duurt veel langer. Bij bloed doneren doe je iets voor een onbekende. Je weet niet wie jouw bloed uiteindelijk ontvangt. Een bedankkaartje komt er nooit. Dat hoeft ook helemaal niet. Juist die anonimiteit vind ik er ergens mooi aan.

Bij vaccineren ligt het voordeel dichter bij huis. Daar doe ik het vooral voor mijn eigen bescherming. Maar er is ook een bredere kant. Hoe minder kans een infectie krijgt om zich te verspreiden, hoe beter.

Dus ja, woensdag bloed eruit. Donderdag vaccin erin. En tussendoor even geen sportheld uithangen. Als iemand mij vrijdag vraagt hoe mijn week was, kan ik in ieder geval zeggen dat ik behoorlijk geprikkeld ben geweest.

Daarna is het voorlopig wel even mooi geweest met al dat geprik. De enige naald in het aankomende weekend gaat in de groef van een vinylalbum.