Morgen is het precies vijftig jaar geleden dat ABBA het album Arrival uitbracht. Vijftig jaar. Dat klinkt behoorlijk definitief voor een plaat die voor mij nog altijd niet oud aanvoelt.
Arrival verscheen op 11 oktober 1976 en was het vierde studioalbum van ABBA. Op de plaat stonden nummers als Dancing Queen, Money, Money, Money en Knowing Me, Knowing You. Niet bepaald de restjes uit de studio dus. In Nederland kwam het album begin november de hitlijst binnen en stond het vervolgens zeven weken op nummer één.
Voor mij heeft Arrival alleen weinig met hitlijsten te maken. Ik kreeg de LP in december 1976 voor mijn tiende verjaardag. Een paar maanden later stond ik bij Vroom & Dreesmann op de platenafdeling met mijn zus Yvonne te discussiëren over de single Knowing Me, Knowing You. Zij vond het zonde dat ik hem kocht, want het nummer stond immers al op het album. Mijn waterdichte verdediging was dat Happy Hawaii op de B-kant stond en níét op de LP. Daar viel weinig tegenin te brengen. Althans, vond ik zelf.
Achteraf gezien is het grappig dat juist Knowing Me, Knowing You zo’n grote rol is gaan spelen. Het nummer wordt vaak gezien als een van ABBA’s grote relatiebreukliedjes, terwijl het al werd geschreven en opgenomen voordat de twee huwelijken binnen ABBA uit elkaar vielen. Dat geeft het nummer bijna iets voorspellends.
Maar Arrival is veel meer dan die drie enorme hits. Er staat ook My Love, My Life op, een nummer dat bijna voorzichtig klinkt naast het uitbundige Dancing Queen. When I Kissed the Teacher opent de plaat behoorlijk brutaal, Tiger is scherper en Why Did It Have to Be Me klinkt weer iets losser. Zelfs het instrumentale titelnummer aan het einde voelt als een soort aftiteling. Alsof de helikopter op de hoes uiteindelijk toch vertrekt.
Die hoes hoort inmiddels net zo bij het album als de muziek. ABBA in en rond een helikopter, met dat inmiddels beroemde logo erboven. Alles aan die hoes ademt jaren zeventig, maar tegelijk is het beeld zo sterk dat het nog altijd onmiddellijk herkenbaar is.
Misschien is dat ook waarom ik Arrival zo’n passende titel vind. Het album voelt als het moment waarop ABBA niet langer alleen een succesvolle groep was, maar echt ergens aankwam. Alsof alles op zijn plek viel: de composities, de stemmen, de productie, de uitstraling. Vrijwel ieder nummer had een single kunnen zijn.
Voor mij kwam er in december 1976 trouwens ook iets aan. Een liefde voor muziek die daarna nooit meer is weggegaan. Eerst vinyl, later cd’s, daarna digitaal en uiteindelijk toch weer vinyl. De drager veranderde, het gevoel niet.
Vijftig jaar na Arrival hoef ik de plaat maar op te zetten en weet ik weer: dit album hoort bij mij, zoals Bosma mijn achternaam is.
